Ագնեշկա Խոլանդ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Ագնեշկա Խոլանդ
Šarlatán - Agnieszka Holland.jpg
Ծննդյան թիվ՝նոյեմբերի 28, 1948(1948-11-28)[1][2][3][…] (72 տարեկան)
Ծննդավայր՝Վարշավա, Լեհաստանի Ժողովրդական Հանրապետություն[4]
Քաղաքացիություն՝Flag of Poland.svg Լեհաստան
Մասնագիտություն՝կինոռեժիսոր, սցենարիստ, թատերական ռեժիսոր, գրող և ռեժիսոր
Պարգևներ՝«Ոսկե գլոբուս» մրցանակ օտարալեզու լավագույն ֆիլմի համար, Alfred Bauer Prize?, Լեհաստանի վերածննդի շքանշանի աստղով կոմանդոր, Լեհաստանի վերածննդի շքանշանի սպա, «Gloria Artis մշակույթում ունեցած վաստակի համար»ոսկե մեդալ, Օլգա իշխանուհու III աստիճանի շքանշան, Q11776665? և Czech Lion for Best Director?
IMDb։ID 0002140
Ագնեշկա Խոլանդը
Pokot (Հետք)

Ագնեշկա Խոլանդ (լեհ.՝ Agnieszka Holland, նոյեմբերի 28, 1948(1948-11-28)[1][2][3][…], Վարշավա, Լեհաստանի Ժողովրդական Հանրապետություն[4]), լեհ կինոռեժիսոր և սցենարիստ։

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ագնեշկա Խոլանդի աստղը Աստղերի ծառուղում, Լոձ

Ծնվել է հրեա հոր և կաթոլիկ մոր ընտանիքում։ Հայրը` Հենրիկ Խոլանդը, սոցիոլոգ էր, հրապարակախոս, Լեհական միացյալ աշխատավորական կուսակցության գործիչ, մայրը` Իրենա Ռիբչինսկայան` լրագրողուհի, 1944 թվականի Վարշավայի ապստամբության մասնակից, հոր ծնողները մահացել են գետտոյում։

Քույրը ռեժիսոր և սցենարիստ Մագդալենա Լազարկևիչն է։ Ամուսինը ռեժիսոր Լացո Ադամիկն է, նրանց դուստրը ռեժիսոր և սցենարիստ Կատաժինա Ադամիկն է։

Ավարտել է Վարշավայի Ստեֆան Բատորիի լիցեյը, այնուհետև` Պրահայի Կատարողական արվեստի ակադեմիայի Պրահայի կատարողական արվեստների ակադեմիայի կինոյի և հեռուստատեսության դպրոցը (1971)։ Լեհաստան վերադառնալուց հետո որպես օգնական է աշխատել Անջեյ Վայդայի և Քշիշտոֆ Զանուսիի մոտ, նկարահանվել է երկրորդ պլանի մի քանի դերերում։ 1970-ական թվականների կեսերից սկսած` սկսել է նկարահանել սեփական ֆիլմերը («Երեկոն Աբդոնի մոտ», կարճամետրաժ ֆիլմը ըստ Յարոսլավ Իվաշկևիչի, 1975)։ Դեբյուտային լիամետրաժ «Գավառական դերասաններ» (1978) ֆիլմի համար ստացել է Կաննի կինոփառատոնի Կինոմամուլի միջազգային ֆեդերացիայի մրցանակ։

1981 թվականից աշխատել է արտերկրում, նախ` Գերմանիայում ու Ֆրանսիայում, այնուհետև` ԱՄՆ-ում։ Նկարահանում է խաղարկային, վավերագրական և գովազդային ֆիլմեր։ Բացի իր ֆիլմերի սցենարները, սցենարներ է գրել նաև Անջեյ Վայդայի («Առանց անզգայացման», «Սերը Գերմանիայում», «Դանտոն», «Չարքեր», «Կորչակ» և այլն) և Քշիշտոֆ Կիշլովսկու («Երեք գույն») համար։

Դասավանդում է Նյու Յորքի համալսարանի Բրուքլինյան քոլեջում։

Ընտրված ֆիլմոգրաֆիա[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • 1977` Կինոփորձեր/Zdjęcia próbne/
  • 1978` Գավառական դերասաններ
  • 1980` Տենդ (առաջադրվել է Բեռլինի կինոփառատոնի Ոսկե արջ մրցանակի, Լեհական կինոփառատոնի Ոսկե առյուծ կինոփառատոնին, Գդանսկ)
  • 1982` Միայկան կինը/Kobieta samotna (էկրաններին հայտնվել է 1988 թվականին, Լեհական կինոփառատոնի ժյուրիի հատուկ մրցանակ, 1988)
  • 1985` Դառը հունձք (առաջադրվել է Օսկար մրցանակի` լավագույն արտասահմանյան ֆիլմ անվանակարգում)
  • 1988` Սպանել հգևորականին /To Kill A Priest / Le Complot
  • 1991` Եվրոպա, Եվրոպա) (Օսկարի առաջադրում լավագույն վերամշակված սցենար անվանակարգում, BAFTA մրցանակի առաջադրում` լավագույն արտասահմանյան ֆիլմ անվանակարգում)
  • 1993` Օլիվիե, օլիվիե
  • 1993` Խորհրդավոր այգի (ըստ Ֆրենսիս Էլիզա Բարնեթի, պրոդյուսեր` Ֆրենսիս Ֆորդ Կոպպոլա)
  • 1995` Լրիվ խավարում (Պոլ Վեռլենի և Արթյուր Ռեմբոյի մասին)
  • 1997` Վաշինգտոն սքուեր (ըստ Հենրի Ջեյմսի վեպի)
  • 1999` Երրորդ հրաշք
  • 2001` Կրակոց սրտին
  • 2001` Ոսկե երազանքներ
  • 2002` Յուլիան վերադառնում է տուն (Method Fest անկախ կինոփառատոնի մրցանակ, ԱՄՆ, լավագույն կինոռեժիսոր անվանակարգում)
  • 2006` Աղջիկը, որն ինձ նման է. Գվեն Արաուխոյի պատմությունը
  • 2007` Թիմ (հեռուստասերիալ, քրոջ և աղջկա հետ համահեղինակությամբ)
  • 2011` Մթության մեջ (Օսկարի առաջադրում լավագույն օտարալեզու ֆիլմ անվանակարգում)
  • 2013` Անկիզելի թուփը
  • 2014` Ռոզմարիի երեխան (մինի սերիալ)
  • 2014` Թղթե տնակ (սերիալ, 3 սեզոն)
  • 2017` Գազանի հետքը
  • 2018` 1983 (սերիալ)
  • 2019` Գարետ Ջոնս

Պարգևներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • 2012 թվական` «Փարաջանովյան թալեր» մրցանակ, որը հանձնվել է Երևանում, 9-րդ «Ոսկե ծիրան»[5]։
  • 2012 թվականին արժանացել է Յան Կարսկու անվան Ազատության մրցանակ։

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 filmportal.de — 2005.
  2. 2,0 2,1 FemBio: Банк інформації про видатних жінок, Frauendatenbank, Банк данных о выдающихся женщинах
  3. 3,0 3,1 Բրոքհաուզի հանրագիտարան (գերմ.)
  4. 4,0 4,1 4,2 Czech National Authority Database
  5. Армине Мартиросян (2012-07-16)։ «Победители 'Золотого абрикоса'»։ Lragir.am։ Արխիվացված օրիգինալից 2012-08-18-ին։ Վերցված է 2012-08-01 

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]