Յոախիմ Մյուրատ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Յոախիմ Մյուրատ

Յոախիմ Մյուրատ (ֆր.՝ Joachim Murat) (1767-1815), ֆրանսիական ռազմական գործիչ, Ֆրանսիայի մարշալ (1804), Նեապոլի թագավոր (1808

1787 թվականից ծառայել է հեծելազորում, 1792 թվականից՝ սպա։ Աչքի է ընկել ռոյալիստների(միապետականների) խռովության ճնշման ժամանակ (1795 թվականի հոկտեմբերի 4) և դարձել է Նապոլեոն I Բոնապարտի համհարզը։ Իտալական արշավանքից (1796) հետո Մյուրատին շնորհվել է բրիգադային, իսկ Եգիպտական արշավանքից (1799) հետո՝ դիվիզիոն գեներալի կոչում։ Աջակցել է Նապոլեոնին իշխանության գրավման ժամանակ։ 1800 թվականին ամուսնացել է Նապոլեոնի քրոջ հետ։ Մասնակցել է նապոլեոնյան բոլոր պատերազմներին, աչքի է ընկել հրամանատարական մեծ ընդունակություններով և բացառիկ խիզախությամբ։ 1808 թվականին դաժանորեն ճնշել է Մադրիդի ապստամբությունը։ Նեապոլի թագավոր դառնալով՝ աշխատել է վարել ինքնուրույն քաղաքականություն, որի հետևանքով (1810 թվականից) վատացել են հարաբերությունները Նապոլեոնի հետ։ Ռուսաստանի դեմ 1812 թվականի արշավանքի ժամանակ գլխավորել է 28 հազարանոց հեծյալ կորպուս, պարտվել է Տարուտինոյի մոտ։ Նապոլեոնի փախուստից հետո ղեկավարել է նահանջող նապոլեոնյան բանակը։ 1813 թվականին մասնակցել է Դրեզդենի և Լայպցիգի ճակատամարտերին, այնուհետև մեկնել Իտալիա։ Ձգտելով պահպանել գահը՝ 1814 թվականին (դավաճանելով Նապոլեոնին) գաղտնի դաշինք է կնքել Ավստրիայի և Մեծ Բրիտանիայի հետ։ 1814-1815 թվականների Վիեննայի կոնգրեսում աջակցություն չստանալով՝ Մյուրատը «Հարյուր օրվա» ժամանակ անցել է Նապոլեոնի կողմը։ Ջախջախվել է Իտալիայում և փախել Կորսիկա։ Նպատակ ունենալով վերադարձնել իշխանությունը, ոչ մեծ ջոկատով ափ է իջել Կալաբրիայում (Իտալիա), սակայն բռնվել է և ավստրիական ռազմական դատարանի վճռով գնդակահարվել։

Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից։ CC-BY-SA-icon-80x15.png