Դունկան Էդվարդս

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Football pictogram.svg
Դունկան Էդվարդս
Duncan Edwards.jpg
Անձնական տվյալներ
Ազգությունը Անգլիա Անգլիա
Քաղաքացիությունը Անգլիա Անգլիա
Մականուն Big Dunc (Մեծ Դանք)
The Tank (Տանկ)
[1]
Ծննդյան ամսաթիվ հոկտեմբերի 1, 1936(1936-10-01)[2][3]
Ծննդավայր Դադլի, Անգլիա
Մահվան ամսաթիվ փետրվարի 21, 1958(1958-02-21)[2][3] (21 տարեկանում)
Մահվան վայր Մյունխեն, ԳՖՀ
Հասակ 180 սմ
Դիրք կիսապաշտպան
Պատանեկան կարիերա
1952-1953 Անգլիա Մանչեսթեր Յունայթեդ
Մասնագիտական կարիերա*
Տարի Ակումբ Խաղ (Գոլ)
1953-1958 Անգլիա Մանչեսթեր Յունայթեդ 151 (20)
Ազգային հավաքական
1949-1952 Անգլիա Անգլիա (մինչև 16) 9 (0)
1954-1957 Անգլիա Անգլիա (մինչև 23) 6 (5)
1954-1956 Անգլիա Անգլիա (B) 4 (0)
1955-1958 Անգլիա Անգլիա 18 (5)
* Մասնագիտական կարիերայում ընդգրկված են միայն առաջնության խաղերը և գոլերը:

Դունկան Էդվարդս (անգլ.՝ Duncan Edwards, հոկտեմբերի 1, 1936(1936-10-01)[2][3], Դադլի[4] - փետրվարի 21, 1958(1958-02-21)[2][3], Մյունխեն, Գերմանիայի Ֆեդերատիվ Հանրապետություն), անգլիացի ֆուտբոլիստ, որը հանդես է եկել «Մանչեսթեր Յունայթեդում» և Անգլիայի ազգային հավաքականում։ Նա եղել է 1950-ական թվականներին Մեթ Բասբիի կողմից կազմավորված «Բասբիի փոքրիկներ» երիտասարդ ակումբի ֆուտբոլիստներից մեկը։ Էդվարդսն այն ութ ֆուտբոլիստներից մեկն է, որոնք մահացել են Մյունխենյան ավիավթարի արդյունքում։

Դունկանը ծնվել է Դադլիում։ 16 տարեկան հասակում նա սկսել է հանդես գալ «Մանչեսթեր Յունայթեդում» և դարձել է Ֆուտբոլային լիգայի առաջին դիվիզիոնի անենաերիտասարդ ֆուտբոլիստը և Անգլիայի ամենաերիտասարդ ֆուտբոլիստը Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո։ Իր հինգամյա պրոֆեսիոնալ կարիերայի ընթացքում օգնել է «Յունայթեդին» նվաճել Առաջին դիվիզիոնի երկու չեմպիոնական տիտղոս և հասնել մինչև Չեմպիոնների Լիգայի կիսաեզրափակիչ։ Նա ողջ է մնում 1958 թվականին Մյունխենում տեղի ունեցած ավիավթարի ժամանակ, սակայն 15 օրից մահանում է ծանր վնասվածքների պատճառով։

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Դունկանի Էդվարդսի հուշարձանը իր հայրենի՝ Դադլի քաղաքի կենտրոնում

Վաղ տարիներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Էդվարդսը ծնվել է 1936 թվականի հոկտեմբերի 1-ին անգլիական Դադլի քաղաքում[5][6]։ Նա Գլեդստոունի և Սարա Էնն Էդվարդիսի ընտանիքի առաջնեկն էր և միակ երեխան, ով հասել էր չափահասության, քանի որ Դունկանի քույրը՝ Քերոլ Էննը, մահացել էր 1947 թվականին, 14 ամսական հասակում։

Էդվարդսն իր առաջին ֆուտբոլային քայլերը կատարում է անգլիական դպրոցների հավաքականում, որտեղ նա նշում է իր նորամուտը «Ուեմբլի» մարզադաշտում Ուելսի նմանատիպ ակումբներից մեկի դեմ խաղում՝ 1950 թվականի ապրիլի 1-ին։ Շուտով նա նշանակվում է թիմի ավագ և կրում է ավագի թևկապը հետագա երկու տարիների ընթացքում[7]։ Այդ ժամանակներում նրա վրա ուշադրություն են դարձնում պրոֆեսիոնալ ակումբները։ «Մանչեսթեր Յունայթեդի» սկաուտ Ջեք Օ'Բրայանը 1948 թվականին տեղեկացնում է Մեթ Բեսբին, որ ինքն «այսօր տեսել է մի 12 տարեկան աշակերտի, որի խաղին պետք է ուշադրություն դարձնել։ Նրա անունը Դունկան Էդվարդս է, նա Դադլիից է»[8][9]։

Ջո Մերսերը, ով այդ ժամանակ մարզում էր Անգլիական դպրոցների հավաքականը, համոզում է Բասբիին պայմանագիր կնքել Էդվարդսի հետ, որն այդ ժամանակ նաև «Վուլվերհեմպտոն Ուոնդերերսի» և «Աստոն Վիլլայի» ուշադրության կենտրոնում էր[10][11][12][13]։ Էդվարդսը՝ որպես սիրողական ֆուտբոլիստ, 1952 թվականի հունիսի 2-ին պայմանագիր է կնքում «Յունայթեդի» հետ[14]։ Որոշ զեկույցներում նշվում է, որ պայմանագրի կնքումը տեղի է ունեցել այն ժամանակ, երբ Էդվարդսը 17 տարեկան էր[10], այսինքն՝ 1953 թվականին, իսկ ըստ այլ աղբյուրների՝ պայմանագրի կնքումը տեղի է ունեցել ավելի շուտ՝ մեկ տարի առաջ[12]։

Դունկան Էդվարդսի ստորագրությունը։

Ֆուտբոլային կարիերա[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Մանչեսթեր Յունայթեդ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Էդվարդսն սկսել է իր կարիերան «Մանչեսթեր Յունայթեդի» երիտասարդական ակումբում և մասնակցել է մի քանի խաղերի։ 1953 թվականին Էդվարդսն ակումբի հետ հաղթանակ է տանում Անգլիայի երիտասարդական գավաթի առաջին խաղարկությունում, սակայն մինչ այդ նա արդեն նշել էր իր նորամուտը «Յունայթեդի» առաջին թիմում։ 1953 թվականի ապրիլի 4-ին Էդվարդսը մասնակցում է Ֆուտբոլային լիգայի առաջին դիվիզիոնի շրջանակներում անցկացվող «Քարդիֆ Սիթիի» դեմ խաղին։ Այդ խաղում «Յունայթեդը» պարտվում է 1։4 հաշվով[15]։ Այդ հանդիպման ժամանակ Էդվարդսը դուրս էր եկել խաղադաշտ 16 տարեկան և 185 օրական հասակում՝ այդպիսով դառնալով ամենաերիտասարդ ֆուտբոլիստը, որը երբևէ խաղացել է բարձրագույն դիվիզիոնում[16]։ Այդ ժամանակ Բասբիի թիմը բաղկացած էր տարիքով ֆուտբոլիստներից, այդ իսկ պատճառով նա հակված էր թիմի հիմնական կազմում ընդգրկել երիտասարդ ֆուտբոլիստներ[17]։ Էդվարդսը, Դենիս Վայոլետը և Ջեկի Բլանչֆլաուերն այն երիտասարդ տաղանդների շարքում էին, որոնք ընդգրկվել էին թիմի հիմնական կազմում 1953 թվականին։ Նրանք հայտնի էին որպես «Բասբիի փոքրիկներ»[18]։ The Guardian թերթը մեկնաբանել է Էդվարդսի նորամուտը առաջին թիմում․ «Նա ասաց, որ վատ չէ հարվածներ և փոխանցումներ կատարելուց, սակայն նա պարտավոր է արագ վազել, քանի որ ինքը վինգեր է»[19]։

1953-54 մրցաշրջանում Էդվարդսը հաստատվում է «Յունայթեդի» առաջին թիմի հիմնական կազմում։ Նա լավ տպավորություն է թողնում «Կիլմարնոկի» դեմ խաղում[20]։ 1953 թվականի հոկտեմբերի 31-ին Էդվարդսը, փոխարինելով վնասվածք ստացած Հենրի Կոբերնին, մասնակցում է «Հադերսֆիլդ Թաունի» դեմ արտագնա խաղին։ Իր առաջին մրցաշրջանում Դունկանը «Յունայթեդի» կազմում մասնակցում է առաջնության 24 խաղի, սակայն ինչ-որ կերպ աչքի չի ընկնում[21]։

1955 թվականի մայիսին Էդվարդսը հրավիրվում է Անգլիայի հավաքական, որ այդ ժամանակ մեկնում էր մայրցամաքային շրջագայության Ֆրանսիայի, Պորտուգալիայի, Իսպանիայի ֆուտբոլի ազգային հավաքականների դեմ խաղերին մասնակցություն ունենալու նպատակով[22][23]։ 1955-56 մրցաշրջանում, չնայած գրիպի պատճառով երկամսյա բացակայության, Էդվարդսը «Յունայթեդի» կազմում մասնակցում է 33 հանդիպման և դառնում է Ֆուտբոլային լիգայի առաջնության չեմպիոն[24][25]։ Հաջորդ մրցաշրջանում նա, լիգայում մասնակցելով 34 խաղի,«Յունայթեդի» կազմում անցկացրած իր խաղերի թիվը հասցնում է հոբելյանական 100-ի, իսկ Յունայթեդը նվաճում է երկրորդ լիգայի գավաթն անընդմեջ[26][27]։

Էդվարդսն 1957-58 մրցաշրջանն սկսում է լավ մարզավիճակով և տարածվում են լուրեր, որ իտալական թոփ-ակումբները պատրաստ են պայմանագիր առաջարկել նրան[28][29]։ Առաջնության շրջանակներում իր վերջին խաղին Էդվարդսը մասնակցում է 1958 թվականի փետրվարի 1-ին՝ ընդդեմ «Արսենալի»։ Նա այդ խաղում դառնում է գոլի հեղինակ, իսկ «Յունայթեդը» հաղթում է 5։4 հաշվով[30][31]։ Հինգ օր անց Չեմպիոնների լիգայի մեկ քառորդ եզրափակչի շրջանակներում անցկացվող «Ցրվենա Զվեզդայի» դեմ խաղը դառնում է Էդվարդսը անցկացրած վերջին ֆուտբոլային հանդիպումը[23]։

Մահ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Էդվարդսը թաղված է Դադլիի գերեզմանոցում
Դադլիի փողոցներից մեկը, որը անվանված է ի պատիվ Էդվարդսի

Բելգրադից տուն վերադառնալիս ինքնաթիռը, որով թռչում էին Էդվարդսը և նրա թիմակիցները, կործանվում է Մյունխենում վառելիքի լիցքավորումից հետո[32][33]։ Մանչեսթերի 7 ֆուտբոլիստները և մյուս 14 ուղևորները մահանում են ակնթարթորեն հենց դեպքի վայրում, իսկ Էդվարդսը ոտքերի, կողերի կոտրվածքներով և վնասված երիկամներով տեղափոխվում է հիվանդանոց[34][35]։ Նրա բուժումը իրականացնող բժիշկները վստահ էին, որ նա ունի առողջանալու շանսեր, սակայն կասկածում էին, թե նա երբևէ կկարողանա նորից ֆուտբոլ խաղալ[36]։

Էդվարդսը մահանում է 1958 թվականի փետրվարի 21-ին՝ տեղի ժամանակով 2։15-ին[37][38]։ Նրա մահից մի քանի ժամ առաջ հրատարակվում է «Charles Buchan’s Football Monthly» ամսագրի նոր թողարկումը, որի շապիկի վրա պատկերված էր ժպտացող Էդվարդսը[37][38]։

Հինգ օր անց Էդվարդսը թաղվում է Դադլիի գերեզմատանը՝ իր քրոջ՝ Քերոն Էննի կողքին[39][40]։ Նրա թաղմանը Դադլիի փողոցներում հավաքվել էր ավելի քան 5000 մարդ։ Նրա գերեզմանի մոտ հաճախ կարելի է տեսնել «Յունայթեդի» երկրպագուներին[35][41]։

Ժառանգություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Էդվարդսի հիշատակը հավերժացվում է նրա հայրենի Դադլի քաղաքի մի շարք վայրերում։ 1961 թվականին Յունայթեդի գլխավոր մարզիչ Մեթ Բեսբիի նախաձեռնությամբ Պրիորի թաղամասի Սուրբ Ֆրանսցիսկի ծխական եկեղեցում տեղադրվում է Ֆրենսիս Սքիթի կողմից մշակված ֆուտբոլիստի պատկերով ապակենկարը[42]։ 1999 թվականին Էդվարդսի մոր և Բոբի Չարլթոնի միջոցներով քաղաքի կենտրոնում տեղադրվում է Էդվարդսի արձանը[43]։ 1993 թվականին գերեզմանատան մոտակայքում գտնվող փակուղին անվանվում է ի պատիվ Դունկան Էդվարդսի[44]։ «Ռենի բույնը» փաբը, որի մոտակայքում մեծացել էր երիտասարդ Էդվարդսը, 2001 թվականին վերանվանվում է «Դունկան Էդվարդս», սակայն 5 տարի անց այն փակվում է, իսկ հետո այրվում[45]։ 2006 թվականին Պրիորիի զբոսայգում, որտեղ Էդվարդսը մանուկ հասակում հաճախ էր խաղում, ի հիշատակ նրա բացվում է 100000 ֆունտ սթերլինգ արժողությամբ խաղային կոմպլեքս[46]։ 2008 թվականին Դադլիի հարավային շրջուղին վերանվանվում է «Դունկան Էդվարդսի ճանապարհ» անունով[47]։ Դադլիի թանգարանի գեղարվեստական պատկերասրահում կա Էդվարդսի կարիերայի, մասնավորապես հավաքականի կազմում անցկացրած խաղերի հետ կապված հիշարժան իրերի ցուցահանդես[48]։ Մանչեսթերում կա Դունկան Էդվարդս Կոուրտ անունը կրող բնակելի թաղամաս։ Այնտեղ կան նաև մի ամբողջ փողոցային ցանց՝ անվանված ի պատիվ Մյունխենյան ողբերգության զոհերի, մասնավորպաես Էդի Կոլմանի, Ռոջեր Բիրնի և Թոմի Թեյլորի պատվին[49]։ 2011 թվականի հուլիսի 8-ին Ստրետֆորդում, որտեղ ապրել էր Էդվարդսը, Բոբի Չարլթոնի նախաձեռնությամբ տեղադրվում է հուշատախտակ[50]։

1996 թվականին Էդվարդը այն հինգ ֆուտբոլիստներից մեկն էր, ովքեր պատկերված էին «Ֆուտբոլային Լեգենդներ» շարքի բրիտանական նամականիշների վրա, որոնք նվիրված էին Եվրո 1996 մրցաշարին[51]։ 2011 թվականին նա մարմնավորվում է մույնխենյան ավիավթարի իրադարձությունների վրա հիմնված բրիտանական Սեմ Կլաֆլինի «Յունայթեդ» հեռուստաֆիլմում[52]։

Էդվարդսի ժամանակակիցները չեն զլացել նրա կարողությունները գովաբանելու հարցում։ Բոբի Չարլթոնը նկարագրել է նրա մահը՝ որպես «խոշորագույն ողբերգություն, որը երբևէ տեղի է ունեցել «Մանչեսթեր Յունայթեդում» և անգլիական ֆուտբոլում»[53]։ Անգլիացի մարզիչ Թերի Վենեյբլսը ասել է, որ եթե Բոբի Մուրի փոխարեն ողջ մնար Էդվարդսը, ապա նա անպայման որպես Անգլիայի ազգային հավաքականի թիմի ավագ 1966 թվականին կբարձրացներ Աշխարհի գավաթը[54]։ Շոտլանդացի մարզիչ Թոմի Դոխերտին ասել է․ «Ես կասկած չունեմ, որ Դունկանը կդառանար ֆուտբոլի պատմության արքաներից մեկը։ Եվ ոչ միայն բրիտանական ֆուտբոլում՝ «Յունայթեդի» և Անգլիայի հետ, այլև ամբողջ աշխարհում։ Ջորջ Բեսթը եղել է ինչ-որ յուրահատուկ բան, ինչպես Պելեն և Մարադոնան, սակայն, իմ կարծիքով, Դունակը կլիներ ավելի լավը՝ բազմակողմանի կարողությունների և վարպետության տեսակետից»[55]։ Ի նշան Էդվարդսի տաղանդների «ընդունման»՝ նա 2002 թվականին դարձել է Անգլիական ֆուտբոլի փառքի սրահի առաջին անդամը[56]։

Խաղաոճ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Թեև նրան հիմնականում հիշում են որպես հենակետային կիսապաշտպան, սակայն Էդվարդսը կարող է խաղալ գրեթե բոլոր դիրքերում՝ կենտրոնական կիսապաշտպանի, կենտրոնական հարձակվողի կամ էլ անգամ կենտրոնական պաշտպանի[57]։ Նրա ունիվերսալությունը կայանում էր նրանում, որ նա կարող էր վնասվածք ստացած ֆուտբոլիստի փոխարեն խաղը սկսել որպես հարձակվող, իսկ հետո մեկ ուրիշի փոխարեն տեղափոխվել պաշտպանության կենտրոն[58]։ Նա ֆիզիկապես շատ ուժեղ էր, ուներ ատլետիկ կազմվածք, երկու ոտքերով էլ տիրապետում էր գնդակի հրաշալի վարման, ընդունակ էր ուժեղ հարվածներ կատարել[59] և հատկապես հայտնի էր իր դիմացկունության բարձր մակարդակով[60]։ Սթենլի Մեթյուզը անվանել է նրան «ժայռ ալեկոծվող ծովում»[61]։ Իր մարմնակազմվածքի համար Էդվարդսն ստացել է Մեծ Դանք և Տանկ մականունները[58][62], նա զբաղեցնում է The Times-ի վարկածով բոլոր ժամանակների ամենակոշտ ֆուտբոլիստների վարկանիշային աղյուսակի առաջին հորիզոնականը[63]։

Aquote1.png Ֆիզիկապես նա եղել է վիթխարի։ Նա եղել է ուժեղ և ունեցել է ֆանտաստիկ ֆուտբոլային ուղեղ։ Նա միակ ֆուտբոլիստն էր, որի կողքին ես ինձ ոչնչություն էի զգում։ Aquote2.png


Վիճակագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ակումբային վիճակագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ակումբային կարիերա
Ակումբ Մրցաշրջան Լիգա Անգլիայի
գավաթ
Չեմպիոնների
գավաթ
Անգլիայի
սուպերգավաթ
Ընդհանուր
Խաղ Գոլ Խաղ Գոլ Խաղ Գոլ Խաղ Գոլ Խաղ Գոլ
Մանչեսթեր Յունայթեդ 1952-53 1 0 0 0 - - 0 0 1 0
1953-54 24 0 1 0 - - 0 0 25 0
1954-55 33 6 3 0 - - 0 0 36 6
1955-56 33 3 0 0 - - 0 0 33 3
1956-57 34 5 6 1 7 0 1 0 48 6
1957-58 26 6 2 0 5 0 1 0 34 6
Ընդհանուրը կարիերայում 151 20 12 1 12 0 2 0 177 21

Միջազգային վիճակագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Հավաքական Մրցաշրջան Խաղ Գոլ
Անգլիա[65]
1954-55 4 0
1955-56 5 1
1956-57 6 3
1957-58 3 1
Ընդհանուր 18 5

Ձեռքբերումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ակումբային

Անգլիա «Մանչեսթեր Յունայթեդ»[66]

Անհատական

Ֆուտբոլից դուրս[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Էդվարդսը ընդհանրապես չի սիրել ոգելից խմիչքներ օգտագործել և ֆուտբոլից զատ սիրել է զբաղվել ձկնորսությամբ, խաղալ թղթախաղ և կինոթատրոններ այցելել[70][71]։ Հայտնի է մի դեպք, երբ նա ճանապարհային ոստիկանության կողմից տուգանվել է 5 շիլլինգով ֆուտբոլային խաղից հետո մոտոցիկլի լուսարձակները անջատված վիճակում երթևեկելու համար։

Մահից առաջ Էդվարդսն ապրում էր Ստրետֆորդի Գորս-Ավենյու թաղամասի իր ընտանեկան բնակարանում[72][73]։ Նա նշանված է եղել Մոլի Լիչի հետ, ով տարիքով ավելի մեծ է եղել ֆուտբոլիստից։ Զույգը ծանոթացել էր Մանչեսթերի օդանավակայանի մոտ գտնվող հյուրանոցում[74][75]։

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Holt Nick, Lloyd Guy (2006)։ Total British Football։ Flame Tree Publishing։ ISBN 1-84451-403-X 
  • Horne John, Tomlinson Alan, Whannel Garry (1999)։ Understanding Sport: An Introduction to the Sociological and Cultural Analysis of Sport։ Taylor & Francis։ ISBN 0-419-13640-1 
  • McCartney Iain (2001)։ Duncan Edwards: The Full Report։ Britespot Publishing Solutions։ ISBN 0-9539288-5-3 
  • Meek David (2006)։ Legends of United: The Heroes of the Busby Years։ Orion Books։ ISBN 0-7528-7558-2 
  • Wagg Stephen (2004)։ Andrews David L., ed.։ Manchester United: A Thematic Study։ Routledge։ ISBN 0-415-33333-4 
  • Leighton James (2002)։ Duncan Edwards: The Greatest։ London: Simon & Schuster UK։ ISBN 978-0-85720-781-4 

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. James Robson (06.02.2008)։ «A rock in a raging sea» (անգլերեն)։ Manchester Evening News 
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Oxford Dictionary of National Biography / C. MatthewOxford: Oxford University Press, 2004.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Find A Grave — 1995. — ed. size: 165000000
  4. 4,0 4,1 http://www.transfermarkt.co.uk/duncan-edwards/profil/spieler/289544
  5. McCartney Iain Duncan Edwards: The Full Report.. — Britespot Publishing Solutions, 2001. — p. 1 с.
  6. «Staffordshire Boundary Changes»։ GENUKI։ 26 March 2001։ Վերցված է 14 February 2008 
  7. «Edwards: The Black Country's greatest»։ Birmingham Post։ 8 February 2008։ Վերցված է 14 February 2008 
  8. «Your memories of Duncan»։ Dudley News։ 30 January 2008։ Վերցված է 14 February 2008 
  9. Sharrock Gordon (15 January 2009)։ «September 14, 1957 - Division One: Wanderers 4 Manchester United 0»։ The Bolton News։ Վերցված է 6 February 2016 
  10. 10,0 10,1 «Legends: Duncan Edwards»։ Manchester United F.C.։ Վերցված է 26 January 2011 
  11. McCartney, p. 25.
  12. 12,0 12,1 «Duncan Edwards- 50 years on»։ Dudley News։ 30 January 2008։ Վերցված է 20 February 2008 
  13. Viner Brian (1 October 2001)։ «Football: Enduring legend of indomitable Edwards»։ The Independent։ Վերցված է 14 February 2008 
  14. McCartney Iain Duncan Edwards: The Full Report.. — Britespot Publishing Solutions, 2001. — p. 12. с.
  15. «Results/fixtures»։ Soccerbase։ Վերցված է 13 February 2008 
  16. Meek David (6 February 2008)։ «Busby Babes were destined for great things»։ The Guardian։ Վերցված է 19 February 2008 
  17. «World Cup 1958 qualifications»։ Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation։ Վերցված է 15 September 2010 
  18. Greenhalgh Simon (4 February 2008)։ «Charlton remembers his lost team mates»։ Messenger Newspapers։ Վերցված է 21 February 2008 
  19. «Duncan Edwards tribute exhibition»։ Express and Star։ 8 January 2008։ Վերցված է 18 February 2008 
  20. «Final 1955/1956 English Division 1 (old) Table»։ Soccerbase։ Վերցված է 19 February 2008 
  21. «Manchester United»։ The Football Club History Database։ Վերցված է 19 February 2008 
  22. McCartney Iain Duncan Edwards: The Full Report.. — Britespot Publishing Solutions, 2001. — pp. 60–61 с.
  23. 23,0 23,1 "Old International" (6 February 1958)։ «United through: excitement aplenty in second half»։ The Guardian։ Վերցված է 20 February 2008 
  24. «Manchester United all time records»։ Soccerbase։ 23 February 2008։ Վերցված է 21 February 2008 
  25. «Final 1955/1956 English Division 1 (old) Table»։ Soccerbase։ Վերցված է 19 February 2008 
  26. «Final 1956/1957 English Division 1 (old) Table»։ Soccerbase։ Վերցված է 19 February 2008 
  27. «Final 1956/1957 English Division 1 (old) Table»։ Soccerbase։ Վերցված է 19 February 2008 
  28. McCartney Iain Duncan Edwards: The Full Report.. — Britespot Publishing Solutions, 2001. — p. 105 с.
  29. «Broken dreams: United and Villa in a game of two eras»։ The Independent։ 2 January 2008։ Վերցված է 19 February 2008 
  30. «Pat Rice recalls United's last match in Britain before the Munich air disaster of 1958»։ Daily Mail։ 5 February 2008։ Վերցված է 20 February 2008 
  31. «Pat Rice recalls United's last match in Britain before the Munich air disaster of 1958»։ Daily Mail։ 5 February 2008։ Վերցված է 20 February 2008 
  32. «1958: United players killed in air disaster»։ BBC։ 6 February 1958։ Վերցված է 18 February 2008 
  33. «Manchester soccer star much improved»։ Calgary Herald (Google News)։ Reuters։ 14 February 1958։ Վերցված է 23 April 2011 
  34. «The day decency died in our 'beautiful game'»։ Daily Mail։ 1 February 2008։ Վերցված է 18 February 2008 
  35. 35,0 35,1 «Hodgy sheds a tear for mate»։ Bicester Advertiser։ 5 February 2008։ Վերցված է 18 February 2008 
  36. «The lost Babes»։ The Guardian։ 5 February 2008։ Վերցված է 18 February 2008 
  37. 37,0 37,1 Clarke Roger (21 February 2008)։ «Football: Dudley's jewel in the crown... Busby Babe Duncan Edwards died 50 years ago today, aged just 21»։ Birmingham Mail։ Վերցված է 18 November 2012 
  38. 38,0 38,1 Inglis Simon (2008)։ The Best of Charles Buchan's Football Monthly։ Malavan Media։ էջ 57։ ISBN 0-9547445-8-6 
  39. «Born In Dudley, died at Munich» (անգլերեն)։ Վերցված է 25 december 2009 
  40. Henderson Gair (19 February 1958)։ «'Edwards is sinking rapidly'»։ Evening Times։ Վերցված է 24 April 2011 
  41. Football Association (ed.)։ «The Busby Babe» (անգլերեն)։ Վերցված է 21 march 2010 
  42. Dedication of the Duncan Edwards Window (order of service), St Francis in the Priory, Dudley, 27 August 1961 
  43. «Fans adorn statue of Duncan Edwards with a United shirt»։ Daily Mail։ 5 February 2008։ Վերցված է 13 February 2008 
  44. Madeley Peter (4 February 2008)։ «Born In Dudley, died at Munich»։ ESPN։ Վերցված է 14 February 2008 
  45. ««Eyesore» pub set for revamp»։ Dudley News։ 16 November 2006։ Վերցված է 14 February 2008 
  46. «c»։ Stourbridge News։ 13 January 2006։ Արխիվացված օրիգինալից-ից 20 July 2011-ին։ Վերցված է 18 February 2008 
  47. Bradley Steve (29 December 2008)։ «New road signs have been installed to honour Dudley-born football hero Duncan Edwards»։ Birmingham Mail։ Վերցված է 18 June 2009 
  48. «Duncan Edwards & Local Sporting Heroes»։ Dudley Metropolitan Borough Council։ 14 December 2011։ Վերցված է 15 November 2012 
  49. Conn David (21 April 2010)։ «FC United homage to history as they prepare for future at Newton Heath»։ The Guardian (Guardian News and Media)։ Վերցված է 4 January 2011 
  50. Downes Robert (26 May 2011)։ «Busby Babes players honoured in blue plaque scheme»։ Stretford and Altrincham Messenger։ Վերցված է 31 May 2011 
  51. Wilson Iain (27 March 1996)։ «English stamp their authority in football poll»։ The Herald։ Glasgow։ Վերցված է 9 February 2011 
  52. «Family so proud of film about Duncan Edwards»։ Express and Star։ 15 November 2010։ Վերցված է 27 April 2011 
  53. «Greatest England XI – Sir Bobby Charlton»։ The Football Association։ 7 November 2003։ Վերցված է 19 January 2011 
  54. «Charlton remembers 'greatest ever'»։ Sportsnet.ca։ 1 February 2008։ Վերցված է 18 February 2008 
  55. Collett Mike (1 February 2008)։ «Edwards had everything but time on his side»։ Reuters։ Վերցված է 18 February 2008 
  56. «England Player Honours – National Football Museum Hall of Fame»։ England Football Online։ 1 November 2004։ Վերցված է 14 February 2008 
  57. Philip Robert (6 February 2008)։ «Duncan Edwards could have been the greatest»։ The Daily Telegraph։ Վերցված է 13 February 2008 
  58. 58,0 58,1 Winter Henry (9 February 2008)։ «Duncan Edwards: Blessed with majesty»։ The Daily Telegraph։ Վերցված է 19 February 2008 
  59. Northcroft Jonathan (14 February 2008)։ «Lost in time – Manchester United's 1958 Busby Babes»։ The Times (London)։ Վերցված է 3 February 2008 
  60. Hassan Nabil (6 February 2008)։ «Why Edwards was king»։ BBC։ Վերցված է 13 February 2008 
  61. Galvin Robert։ «Duncan Edwards»։ The National Football Museum։ Արխիվացված օրիգինալից-ից 15 January 2008-ին։ Վերցված է 13 February 2008 
  62. Robson James (6 February 2008)։ «A rock in a raging sea»։ Manchester Evening News։ Վերցված է 13 February 2008 
  63. Murphy Alex (18 February 2008)։ «Football's 50 greatest hard men»։ The Times (London)։ Վերցված է 7 August 2007 
  64. Charlton Bobby (3 February 2008)։ «Charlton: Duncan Edwards was hard as nails»։ The Daily Telegraph։ Վերցված է 14 February 2008 
  65. Courtney Barry (8 June 2005)։ «England – International Results 1950–1959 – Details»։ Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation։ Վերցված է 16 September 2010 
  66. «Goal.com's Top 50 English Players: Duncan Edwards (8)»։ Goal.com։ Վերցված է 10 May 2016 
  67. «Sport: Football Legends list in full»։ BBC։ Վերցված է 12 May 2016 
  68. «ABOUT THE HALL OF FAME»։ National Football Museum։ Վերցված է 10 May 2016 
  69. «England Boys of '66 dominate your Team of the Century: 1907-1976»։ GiveMeFootball.com (Give Me Football)։ 28 August 2007։ Արխիվացված օրիգինալից-ից 22 October 2008-ին։ Վերցված է 18 May 2016 
  70. Greenhalgh Simon (22 January 2008)։ «Remembering a legend»։ Messenger Newspapers։ Վերցված է 13 February 2008 
  71. Smith Rory (3 February 2008)։ «Busby Babe Duncan Edwards exclusive»։ Sunday Mirror։ Վերցված է 13 February 2008 
  72. Kelly Graham (7 April 2003)։ «Graham Kelly: Rooney's rise mirrored in simpler days of Edwards»։ The Independent։ Վերցված է 22 February 2008 
  73. Mullock Simon (10 February 2008)։ «Dietmar Hamann urges Man City fans to behave for minute's silence»։ Daily Mirror։ Վերցված է 14 February 2008 
  74. Dickinson Matt (1 February 2008)։ «Tragedy of the golden boy whose talent knew no bounds»։ The Times (London)։ Վերցված է 13 February 2008 
  75. Greenhalgh Simon (22 January 2008)։ «Remembering a legend»։ Messenger Newspapers։ Վերցված է 13 February 2008 

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]