Ալեսանդրո Մանձոնի

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Picto infobox auteur.png
Ալեսանդրո Մանձոնի
Francesco Hayez 040.jpg
Ծննդյան անուն Alessandro Francesco Tommaso Antonio Manzoni
Ծնվել է մարտի 7, 1785({{padleft:1785|4|0}}-{{padleft:3|2|0}}-{{padleft:7|2|0}})[1][2][3][4]
Ծննդավայր Միլան, Միլանի դքսություն[5][3]
Վախճանվել է մայիսի 22, 1873({{padleft:1873|4|0}}-{{padleft:5|2|0}}-{{padleft:22|2|0}})[1][2][3][4] (88 տարեկանում)
Վախճանի վայր Միլան, Իտալիայի թագավորություն[5][3]
Մասնագիտություն գրող, բանաստեղծ, քաղաքական գործիչ և վիպասան
Լեզու իտալերեն[6], ֆրանսերեն[6] և Lombard
Ազգություն սպիտակ մարդ
Քաղաքացիություն Flag of Italy (1861-1946).svg Իտալիայի թագավորություն
Գրական ուղղություններ իտալական ռոմանտիզմ
Ուշագրավ աշխատանքներ Նշանվածները և Q3137178?
Անդամակցություն Թուրինի Գիտությունների Ակադեմիա
Պարգևներ
Արվեստի և գիտության ոլորտում ունեցած վաստակի շքանշան և Արժանիքների շքանշան
Ամուսին Էնրիշերա Բլոնդել[3] և Թերեզա Բորրի[3]
Alessandro Manzoni Վիքիպահեստում

Ալեսանդրո Ֆրանչեսկո Տոմազո Մանձոնի (իտալ.՝ Alessandro Francesco Tommaso Manzoni, մարտի 7, 1785({{padleft:1785|4|0}}-{{padleft:3|2|0}}-{{padleft:7|2|0}})[1][2][3][4], Միլան, Միլանի դքսություն[5][3] - մայիսի 22, 1873({{padleft:1873|4|0}}-{{padleft:5|2|0}}-{{padleft:22|2|0}})[1][2][3][4], Միլան, Իտալիայի թագավորություն[5][3]), իտալացի գրող, վիպասան։

Գործունեություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Վաղ շրջանի ստեղծագործություններում Մանձոնին հավատարիմ է մնացել Լուսավորականության ավանդույթներին։ 1820-ական թվականներին Ալեսանդրո Մանձոնին անցել է ռոմանտիզմի դիրքերը։ Նրա «1821 թվականի մարտը» և «Մայիսի 5-ը» (1821) ներբողները, հայրենասիրությամբ, ազատասիրությամբ տոգորված «Կոմս Կարմանյոլա» (1820) և «Ադելգիգ» (1822) պատմական ողբերգությունները արձագանքն են ռիսորջիմենտոյի գաղափարների։ Մանձոնիի լավագույն գործը «Նշանվածները» վեպն է, որը նշանակալի տեղ է գրավում 19-րդ–20-րդ դարերում իտալական ռեալիստական արձակում։ 1827 թվականից Մանձոնին հանդես է եկել միայն լեզվի ու գրականության մասին տեսական հոդվածներով։

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Hugo Blank, Goethe und Manzoni: Weimar und Mailand, Winter, Heidelberg 1988
  • Werner Ross (Hrsg.), Goethe und Manzoni: deutsch-italienische Kulturbeziehungen um 1800, Niemeyer, Tübingen 1989
  • Hugo Blank (Hrsg.), Weimar und Mailand: Briefe und Dokumente zu einem Austausch um Goethe und Manzoni, Winter, Heidelberg 1992
  • Natalia Ginzburg, La famiglia Manzoni, Turin 1983 (dt. Die Familie Manzoni, übersetzt von Maja Pflug und Andrea Spingler, Claassen, Düsseldorf 1988; Neuausgabe bei Wagenbach, Berlin 2001)
  • Burkhart Kroeber, Manzonis Napoleon-Ode und ihre Verdeutschungen, Akzente. Zeitschrift für Literatur, Heft 3/Juni 2010, S. 268-287
  • Realino Marra (Hrsg.): Diritto e castigo. Immagini della giustizia penale: Goethe, Manzoni, Fontane, Gadda. il Mulino, Bologna, 2013. ISBN 978-88-15-24619-6
  • Michael Bernsen, Geschichten und Geschichte: Alessandro Manzonis ‚I promessi sposi‘, Literatur. Forschung und Wissenschaft 32, Berlin: LIT Verlag 2015. Rezension in den Romanischen Studien

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 7, էջ 238 CC-BY-SA-icon-80x15.png