Ռոբերտ Շուման

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Ռոբերտ Շուման
Robert Schumann.jpg
(դաշնակահար,կոմպոզիտոր)
ԱԱՀ՝ Ռոբերտ Շուման
Բնագիր
ԱԱՀ՝
Robert Schumann
Ծննդյան օր՝ հունիսի 8, 1810
Վախճանի օր՝ հուլիսի 29, 1856

Ռոբերտ Շուման (գերմ.՝ Robert Schumann, 1810 թ. հունիսի 8 - 1856 թ. հուլիսի 29), գերմանացի երգահան, դիրիժոր, երաժշտական քննադատ, մանկավարժ։ 19-րդ դարի առաջին կեսի ռոմանտիկ դպրոցի խոշորագույն կոմպոզիտորներից մեկն է։

Շումանի վոկալ լիրիկան, երաժշտական ցիկլերը:[խմբագրել]

Շումանը ստեղծագործական մեծ ձեռքբերումներից նրա վոկան լիրիկան: Վոկալ արվեստի հնարավորությունների շնորհիվ` Շումանի ստեղծագործությանա քնարահոգեբանական բովանդակությունը ձեռք է բերել հատուկ մտերմություն (ինտիմություն), որտեղ Շումանի դաշնամուրային երաժշտության սուր արտահայտչականությունը և պոետականությունը հիմնականում պահպանում են իրենց ուժը նվագակցության մեջ: Շումանի երգերի կապը պոեզիայի, հեղինակային տարաբնույթ անհատականությունների հետ հարստացրել է (oбогатила) նրա երաժշտական կերպարների շրջանակը: Կոմպոզիտորի ռոմանսներն աչքի են ընկում տարաբնույթ կերպարներով և հոգեբանական խորությամբ ու նրբագեղությամբ: Սիրային քնարերգությունը զուգակցվում է նաև լիրիկական բնապատկերներով. (“Лунная ночь”, “Весеняя ночь ”) և գերբնական պատկերներով (Возрождение поэта>>) : (Ռուկտերի Народная песенка, Ռայնիկի Воскресний день на Рейне): Մռայլ, վշտալի մտորումները ծնվում են Բայրոնի մոտիվներից (‘Из еврейских песен): Գեյբելը ոգեշնչում է նրան ազատ կյանքի ռոմանիկ հիշողնություններով: ('Контрабандист' իսպանական տեքսով երգերում): Շումանի վոկալ գործերում ակնհյատորեն զգալի է կապը գերմանական ֆոլկլորի հետ ինչպես ինտոնացիոն, այնպես էլ կուպլետային ձևով: Այնտեղ առկա է անմիջական մելոդիկությունը և արտահայտման պարզությունը, հատկապես բալլադներում և ուշ շրջանի երգերում:

Շումանի ռոմանսների ժողովածուները[խմբագրել]

Շումանը թողել է ռոմանսների 33 ժողովածու` մոտ 2 հարյուր երգ: 1840 թ-ին ստեղծվել է նրա հինգ լավագույն ռոմանսների կոմպոզիցիան, օպուսը.

* «Երգերի ցիկլ» Հայնեի  «Պատանեկան տառապանքներ»-ի տեքստով
* 'Мирты' Գյոթեի, Յուկերտի, Հայնեի, Բյորնի, Բյորնսի, Մուրի, Մոզենի տեքստերով
* «Երգերի ցիկլ» Էյխենդորֆի տեքստերով   
* «Կնոջ սերը և կյանքը»Շամիսոյի տեքստով
* «Պոետի սերը» Հայնեի «Քնարական ինտերմոցցո»-ից

Շումանի և Շուբերտի վոկալ երգերի տարբերությունները[խմբագրել]

Շումանի ռոմանսերի երաժշտությունը մոտ է Շուբերտին: Բայց այդ նմանությամբ հանդերձ` կան նաև տարբերություններ, որոնք բնութագրում են այս երկու ստեղծագործողներին: Առաջին հերթին էական է Շումանի ձգտումը նոր, ռոմանտիկական պոեզիային, այն դեպքում, երբ Շուբերտի ռոմանսներում կլասիցիզմի ուղղության պոետների տեքստերն են. Շումանն անդրադարձել է դեպ առավել սուբեկտիվ ու հոգեբանական պոեզիա, որ ունեին իր ժամանակակիցները: Սրանով էլ բացատրվում է նրա սուբեկտիվ քնարականությունը, էմոցիոնալ փխրունությունը, նրբագեղությունը: Շուբերտի ստեղծագործություններում գրողի անհատականությունը երկրորդվում է կոմպոզիտորին, իսկ Շումանն իր երգերում հասավ խոսքի և երաժշտության խորը միաձուլման ու ներթափանցման: Լինելով պոետ և գրականության արժեքը գիտակցող մարդ` նա ձգտում էր բանաստողծական միտքը երաժշտությանը հասցնել գրեթե բառացիորեն Շումանն առաջինն էր գերմանական ռոմանսի մեջ բերեց գրական-երաժշտական ամբողջականության սկզբունքը: Շումանը, ի տարերություն Շուբերտի, իսկ հետագայում և Բրամսի, կարողացավ իր վոկալ լիրիկայում արտահայտել հեղինակի պոետական կերպարը: Օրինակ, Հայդնի տեքսով գրված նրա երգերը, որոնք արտահայտում են պոետի հոգու խորությունն ու նրբությունը, նման չեն նրա իսկ երգերին, որ գրվել են Շամիսոյի առավել պարզ բանաստեղծություններով: Բայրոնյան երգերը նույնկերպ տարբերվում են Բյորնսյան երգերից, որտեղ բայրոնյան մռայլ ռոմանտիկան հեռու է շոտլանդացի պոետի ժողովրդական պարզ, միամիտ բանաստեղծություններից: Բազմաթիվ պոետների ստեղծագործություններ (Ռյուկերտ, Էյխենդորֆ, Մյորիկե, Լենաու, Կերներ, Հեյբել, Անդերսեն, Գյոթե, Շիլլեր, Շեքսպիր) Շումանի ռոմանսներում գտել են երաժշտական անկրկնելի արտահայտություն:

Շումանի ստեղծագործությունների առանձնահատկությունները[խմբագրել]

Յուրաքանչյուր բանաստեղծության համապատասխանում էր իրեն հատուկ վոկալ ինտոնացիան, հարմոնիկ լեզուն, դաշնամուրային ֆակտուրան: Մեծ գեղարվեստական ճշգրտությամբ պոետական գույների փոխանցման ձգտումը Շումանին հանգեցրեց ռոմանսերի արտահայտման նոր ձևակերպման: Շումանը ստեղծեց վոկալ պարտիաների յուրահատուկ տեսակ: Միայն բառի նկարիչը և միաժամանակ երաժիշտը կարող էր այդիպիսի ուժով խոսքի պոետիկ շեշտադրումը զգալ և ստեղծել այն, վերակազմավորել երաժշտության մեջ: Շումանը երբեք չի կատարել վոկալ կրկնութկուններ և տեքսի ենթաբաժանում, ինչը վոկալ երաժշտության մեջ վաղուց ընդունված երևույթ էր, ինչը նույնիսկ հանդիպում է Շուբերտի ստեղծագործություններում: Շումանի երգերի ճկուն, դետալացված մելոդիկան ճշգրտորեն արտահայտում է բառի, խոսքի իմաստի մանրամասները: Յուրաքանչյուր հնչյունի նշանակությունը, նրա օրգանիկ կապը բառի հետ, հնչյունի հաճախակի «մանրատումը» , ինչը հատուկ է պոետիկ ֆրազայի արտահայման համար. այս ամենը թույլ է տալիս խոսել Շուբերտի վերջին շրջանի երգերում գործածվող դեկլամացիոն մեթոդների հետ ունեցած հարազատության մասին (օր. ` 'Двойника'): Բայց Շումանի երաժտական արտահյտման ճշտությունը, ռոմանսների խոսքային արտահայտչականությունը չի կարող համեմատվել Շուբերտի արվեստի հետ: Պոետիկ կերպարայնությանն առավել ուժեղ մարմնավորում տալու ձգտման հետևանքով Շումանը նոր դեր տվեց դաշնամուրային նվագակցմանը: Նվագակցման մեջ կենտրոնանում է բանաստեղծության հոգեբանական ենթատքեստը: Շուբերտի ստեղծագորգություններում նույնպես երաժշտական կերպարի վառ արտահայտումը պայմանավորված է պատկերաարտահայտչական էլեմենտներով, սակայն Շումանն ընդգծում է հոգեբանական սկիզբը` բացահայտելով անտեսանելի խորությունները: Ինչը հնարավոր չէ արտահայտել բառերով, արտահայտվում է դաշնամուրային բաժնում: Հոգեկան շարժման տարատեսակությունը, բանաստեղծության ուղղակիորեն չարտահայտված, բայց ուժեղ զգայական մթնոլորտը փոխանցվում է գործիքային նվագակցությանը: Ձայնը և դաշնամուրը Շումանի ստ.-ում մեկ ամողջական, անխաթար միասնություն են կազմում: Ժամանակ առ ժամանակ զգալի է լինում «հոգեբանական ենթատեքստի» անհրաժեշտությունը, և այդ ժամանակ արդեն մեծանում է դաշնամուրային մասի դերը: Հենց այսպես էլ Շումանի շատ երգեր, հաճախ նաև ամբողջական ցիկլեր ունենում են դաշնամուրային մասին նման զարգացումներ: Գրեթե բոլոր երգերում նվագակցությունը նմանվում է դաշնամուրային ավարտուն պիեսի: Շարունակելով Շուբերտին` Շումանը հասավ կերպարի առավել անհատականացման, հոգեկան խորության, դաշնամուրային նվագակցության ավարտությության: Այստեղ տեղին է համեմատությունը Վագների հետ , որի օպերաներում վոկալ և սիմֆոնիկ պարտիաների նույն հրաբերակցությունն ու արտահայտումն է, ինչը տեսնում ենք վոկալի և դաշնամուրի միջև Շումանի երգերում: Ռոմանսներում Շումանի ի հայտ բերած գրական գծերը հետագայում շարունակվեցին և զարգացան գերմանական 19-րդ դարի վոկալ քնարերգության մեջ` հատկապես Գ-Հուգո Վոլֆի կողմից: Շումանի ռոմանսային արտահայտչական ձևերը կտրուկ կերպով ձևափոխեցին վոկալ-դրամատիկ երաժշտության ժանրային պատկերը: Նրա ստեղծագործությունները չունեն հերոսական-դրամատիկ, էպիկական բնույթ, ինչպես Բախի, Հենդելի, Հայդնի, Մենդելսոնի ստեղծագործությունները: Դրանք լիրիկական պոեմներ են և ոչ թե դրամաներ: Միայն Վագների (որը և՛ պոետ էր, և՛ երաժիշտ) արվեստում է պոեզիայի և երաժտության առավելագույն միաձուլում նկատվում, քան Շումանի վոկալ-դրամատիկական ստեղծագործություններում: Ինչպես Վագները, Մենդելսոնը և 40-ականների գերմանացի այլ կոմպոզիտորներ, Շումանը նույնպես երազում էր գերմանական օպերայի ստեղծման մասին: Դրեզդենում ունեցած Վագների հետ հանդիպման հետևանքով նրա հետաքրքրվածությունն այդ խնդրի հանդեպ առավել սրվեց: Իր օպերայի համար (պարզ, հասարակ, խորիմաստ, գերմանական, ինչպես ինքն էր ասում) Շումանը փնտրում էր սյուժեներ` կապված գերմանական ազգային կուլտուրայի հետ: Երկար որոնումներից հետո նա վերջապես կանգ առավ խաչակրաց ասպետների կյանքի շուրջ պատմվող լեգենդի վրա: Բայց այնուամենայնիվ Շումանը չկարողացավ լուծել գերմանական ազգային օպերայի խնդիրը: «Գենովեվա» օպերան չուներ այն պարզությունը, հասկանալիությունը, կոլորիտայնությունը` նման դեկորատիվ գեղանկարչության (Չայկովսկի), առանց որոնց օպերան անիմաստ է: 1850 թ-ին Լայպցիգում օպերայի առաջին բեմադրումը հաջողություն չունեցավ:


Շումանի վոկալ ցիկլերը[խմբագրել]

Շումանի երգերում առանձնահատկուկ տեղ ունեն Հայդնի տեքստերով գրված երգերը: Հայդնի պոեզիայի ունեցած դերը երաժիշտի ռոմանսային ժանրի ձևավորման մեջ այնքան կարևոր է, որքան Գյոթեի պոեզիան Շուբերտի համար: Շումանի ամենահայտնի ցիկլը` գրված Հայդնի բատաստեղծություններով, «Պոետի սերը»-ն է, որն իր կերպարային բազմազանությամբ և զգացմունքային խորությամբ համաշխարհային վոկալ քնարերգության մեջ լավագույնների թվին է պատկանում: Շումանը գրեց երաժտություն Հայնեի 56 բանաստեղծություններից 16-ի համար: Սյուժետային գիծը զարգանում է հետևյալ կերպ. Զգացմունք-ծնունդ-փոխադարձ սեր-սիրելիի կորուստ-անսահման տանջանք-հուսահատություն: Ցիկլի առաջին 3 երգը լուսավոր սիրո դրսևորումներ են, 4-րդ երգից սկսած` կոմպոզիտորը արտահայտում է իր զգացմունքային խորը բազմակողմանիությունը և տառապանքը: Ողբերգութայն կուլմինացիան «Երազում ես դառնորեն լալիս էի» երգն է: Մեծ ճանաչում ունի Շումանի սյուժետային մեկ այլ ցիկլը` «Կնոջ սերն ու կյանքը»: Այստեղ նկարագրվում են կնոջ կյանքի զգացմունքյին, էմոցիանալ փուլերը: Սեր-ներդաշնակություն-ամուսնություն-երեխայի ծնունդ-ամուսնու կորուստ: Կազմված է 8 երգերից: Երաժշտությունն ունի լուսավոր երանգ` բացառությամբ վերջին ողբերգական ռոմանսի, որտեղ տրամադրությունների անսպասելի շրջադարձ կա («Առաջին անգամ ես ինձ հարված հասցնում»): Շամիսոյի պոետական ոճին համապատասխան` այս վոկալ ցիկլի դրամատուրգիան պարզ ու հասարակ է` առանց ներքին հակադրությունների: Եզրափակիչ ռոմանսից հետո, որտեղ կինը սգում է ամուսնու մահը, դաշնամուրը, որ հանդես է գալիս սոլիստի դերում, կրկնում է ցիկլի որպես մուտք հանդիսացող երգի մեղեդին, որտեղ երիստասարդ աղջիկը երգում էր սիրելիի հետ իր առաջին հանդիպման մասին:

Իր լավագույն ստեղծագործությունը Շումանը համարում էր «Դրախտ և Փերի» ('Рай и Пери',1843) օրատորիան: Բայց հեղինակի հետ համամիտ չեն հաջրոդող սերունդները: Գերմանացի հանճարեղ ռոմանտիկի վոկալ-դրամատիկ սեղծագործությունները համեմատաբար հազվադեպ են կատարվում և ներկայիս լսարանը ճանաչում, սիրում ու գնահատում է նրան գլխավորապես իր ռոմանսների և դաշնամուրային պիեսների համար: Կոմպոզիտորն իհարկե գերագնահատել է «Դրախտ և Փերի» օրատորիայի նշանակությունը, բայց և այնպես հնարավոր չէ չնկատել, որ իր վոկալ- դրամատիկ երաժշտությամբ Շումանը, ամբողջությամբ վերցրած, բացահայել է ստեղծագործման նոր ուղիներ: Շումանի ստեղծագործությունների այս համեմատաբար քիչ ուսումնասիրված ոլորտը 19-րդ դարի գերմանական մշակույթի բավական հետաքրքիր դրսևորում է: Աշխատելով իր այս օրատորիայի վրա` հեղինակը հասկանում էր, որ ստեղծում է «աշխարհիկ նոր ժանր համերգասրահի համար» , թեև տատանվում էր վերնագրի հարցում. նա լիովին գիտակցում էր ավանդական օրատորիայի և իր նոր ստեղծագործության տարբերությունները: Խոսքը դասական օրատորիա-կանտատների լիրիկականցաման մասին չէ միայն: Մոտավորապես նույն ժամանակներում ստեղծված Մենդելսոնի օրատորիաները` անկախ իրենց ռոմանտիկական վառ դրսևորումներից` միևնույն է, հարազատ էին մնում 18-րդ դարի օրատորիական սկզբունքներին: Շումանի վոկալ-դրամատիկ ստեղծագործությունների ինքնատիպ ոճը ձևավորվել է երկար տարիների ընթացքում ոչ խորային երաժշտության վոլորտում: Նրա վոկալ-դրամատիկ սեղծագործություններում (ընդամենը 15 հատ) գլխավոր դեր ունեն ժամանակակից բանաստեղծական քնարերգության կերպարները: Հատկանշական է, որ Շումանը իր վոկալ-դրամատիկ ստեղծագործությունները բնավ չի գրել լիբրետոյի հիման վրա: Նա ստեղծագործել է առանձին բանաստեղծությունների հիման վրա, հենց այնպես, ինչպես ստեղծագործել է իր ռոմասները` վերցնելով առավել հարազատ պոետների ստեղծագործություններ:

Սցենաներ Ֆաուստից[խմբագրել]

Շումանն իր «Սցենաներ Ֆաուստից»-ում (1844-1853) նույնիսկ չի ձգտել ստեղծագործության դրամատիկ ամբողջության. երաժշտություն գրել է քնարափիլիսոփայական բովանդակությամբ մի շարք հատվածների հիման վրա` սկսելով «Ֆաուստի» 2-րդ հատորի վերջին հատվածից և միայն 5 տարի հետո է հետաքրքրվել առաջին հատորի գրական նյութով: Գյոթեի պոեմի սյուժետային կառուցվածքը ոչ մի կերպ չի ազդել կոմոզիտորի գեղարվեստական մտահաղացման վրա: Շումանը ստեղծել է ոչ թե դրամատուրգիական ստեղծագործություն, այլ պոետիկ հրաշալի գեղանկարչական շարք խորի, սոլիստների և օրկեստրի համար: Անիմաստ է այս սցենաների երաժշտության մեջ փնտրել մեկ ամբողջական դրամատիկ դեմք: Ստեղծագործական ողջ մտահաղացումը, նրա կոմպոզիցիան և էմոցիոնալ մթնոլորտը շատ հեռու են դասական օրատորիայի սկզբունքներից: Սցենաների գեղարվեստական ոճի մասին կարելի է եզրակացություն կազմել ժամանակակիցների տված բարձր գնահատականի շնորհիվ, որոնք պնդում էին, որ Շ-ի շնորհիվ իրենք բացահայտեցին Գյոթեի փիլիսոփայությունը:

«Մանֆրեդ»[խմբագրել]

(1849)

Շումանին ամենահարազատ պեոտներից մեկը. Բայրոնն իր “Մանֆրեդում” կերտել է միայնակ մարդու, մտածողի, ընդվզողի կերպար` հետաքրքրասեր և երախտապարտ բնավորությամբ, որը հիասթափված է մարդկանցից և որոշել է հեռանալ կյանքից: Բայրոնի պոեմի դրամատիկ և փիլիսոփայական կողմն արտահայտված է նախերգանքում: Բեթհովենյան կրքով և դրամատիզմով ներակայցվում է Մանֆրեդի կերպարը: Այնտեղ, որտեղ երաժշտական համարները հերթափոխում են Բայրոնի տեքստին, ստեղծագործության պոետիկ մթնոլորտն առավելապես ընդգծված է- ոգիների կախարդական տեսարաններ, ալպյան լեռների պատկերներ և այլն: Այս էպիզոդները շատ են հիշեցնում 30-ականների «դաշնամուրային» Շումանին: Հոգեկան ուժեղ լարվածությունից օրկեստրի ֆոնին հայտվում է պոետիկ դեկլամացիան: «Մանֆրեդի» ամբողջ երաժշտությունը բացառիկ նրբագեղություն ունի, դետալացված և հղկված է: Բայց նույնիսկ այն դեպքում, երբ պոետիկ ստեղծագործության կոմպոզիցիայում ակնհայտորեն վեր են հանված դրամատիկ-սյուժետային էլեմենտրենը, ինչպես օրինակ քիչ թե շատ ավանդական կառուցվածքով «Դրախտ և Փերի» ('Рай и Пери') օրատորիայում, Շումանի երաժշտությունն ամենևին չի շեշտում դրանք:

«Դրախտ և Փերի» ('Рай и Пери') օրատորիա[խմբագրել]

Այնպես, ինչպես Վագներն իր երաժշտական դրամայի համար միջնադարյան լեգենդից («Տրիստան և Իզոլդա») վեցրեց միայն նրա լիրիկական կվինտէսենցիան, այնպսել էլ Շումանն իր «Դրախտ և Փերի»-ում առավելապես բացահայտեց իդեալի անհասանելիությունից չարչարվող, տանջվող կերպարներ, նկարագրեց մտացածին աշխարհի էկզոտիկ պատկերներ, որ բնութագրական են ռոմանտիկական պոեզիայի և հեքիաթի համար: «Դրախտ և Փերի»-ի իմաստն առավել մոտ է Անդերսենի «Ջրահարսին» կամ Վեբերի «Օբերոնին», քան նախորդների օրատորիաներից որևէ մեկին: «Դրախտ և Փերի»-ի երաժշտությունն առանձնանում է կոլորիտային չտեսնված գեղեցկությամբ, բայց դժվար է հերքել նրա լիրիկական միակողմանիությունը: Երաժշտական արտահայտչական մեթոդները Շումանի վոկալ-դրամատիկական արտվեստում շատ հեռու են դասական-օրատորիայից: Դա առավելապես նկատելի է խորի նոր ըմբռնման մեջ: Շումանի պոեմներում բացակայում է ավանդական օրատորիայի խորային մասսան, քիչ է պոլիֆոնիան, ինչը դասականների խորին տալիս էր ձայնային թանձրություն և ներքին դինամիզմ, ինչը համապատասխանում էր օրատորիալ ժանրի հերոսական բնույթին: Շումանը խորի մեջ ընդգծում է գունային-հարմոնիկ էլեմենտներ, որոնք դաշնամուրային նվագակցության նման , էմոցիոնալ ֆոն են ստեղծում, բացում տեքստի հոգեբանական իմաստը, ընդգծում են առանձին տրամադրություններ: Օրկեստրում նույնպես նշմարվում է ռոմանտիկական դաշնամուրային երաժշտության գունային-էմոցիոնալ ոճը: Շումանի պոեմներում ռոմանսային գծերի ի հայտ գալը պայմանավորված է նրանով, որ սոլո համարները, որպես կանոն, գեղարվեստական տեսանկյունից առավել նշանակալի են, քան խորային համարները, իսկ նրանց մելոդիկայում ակնհայտ է գերմանական պոետական խոսքի հնչերանգը, ինտոնացիան ընդգծելու միտվածությունը: Օպերայինությունը, որն այնքան բնորոշ է դասական օրատորիային, բնավ հատուկ չէ Շումանի վոկալ-դրամատիկ ստեղծագործություններին: Այս տեսանկյունից հետաքրքիր է համեմատել Հենդելի «Մեսիան» կամ Հայդնի «Տարվա եղանակները»: Ինչպես հայտնի է, 18-րդ դարերի այս օրատորիաներում բացակայում է թատերախաղը, սակայն մտքերի երաժշտական ձևավորումները լի են թատերականացվածությամբ: Այսպես, «Մեսիայում» առկա է վառ հերոսականություն` իր ձևով և արտահայտվածությամբ նման օպերային: Հայդնի աշխարհիկ օրատորիան, որ հարուստ էր լիրիկական էպիզոդներով, որը նաև կանխագուշակում էր ռոմանտիկների երաժշտությունը, այնուամենայնիվ հենտվում է օպերայում ռուսսոյական ուղղությանը ( Մոցարտի օպրեային սիմֆոնիզմի վրա): Խորային դասական պոլիֆոնիան երկու ստեղծագործություններում էլ էկական դեր ուներ:

Հիմնական ստեղծագործությունները[խմբագրել]

Դաշնամուրի համար[խմբագրել]

  • «Աբեգգ» անվան վարիացիաներ
  • Թիթեռնիկներ, օպուս 2
  • Դավիդսբյունդերների պար, օպուս 6
  • Allegro, օպուս. 8
  • Կառնավալ, օպուս 9
  • Սոնատ №1 ֆա դիեզ մինոր, օպուս 11
  • Սոնատ № 3 ֆա մինոր, օպուս 14
  • Սոնատ № 2 սոլ մինոր, օպուս 22
  • Ֆանտաստիկ պիեսներ, օպուս 12
  • Սիմֆոնիկ էտյուդներ, օպուս 13
  • Մանկական տեսարաններ, օպուս 15
  • Կրեյսլերիանա, օպուս 16
  • Ֆանտազիա դո մաժոր, օպուս 17
  • Արաբեսկներ, օպուս 18
  • Հումորեսկներ, օպուս 20
  • Նովելետներ, օպուս 21
  • Վիեննայի կառնավալ, օպուս 26
  • Պատանեկան ալբոմ , օպուս 68
  • Անտառային տեսարաններ, օպուս 82

Կոնցերտներ[խմբագրել]

  • Կոնցերտ դաշնամուրի և նվագախմբի համար, լա մինոր, օպուս 54
  • Կոնցերտ թավջութակի և նվագախմբի համար, օպուս 129
  • Կոնցերտ ջութակի և նվագախմբի համար (1853)

Վոկալ ստեղծագործություններ[խմբագրել]

  • «Երգերի շարք», օպուս 35 (խոսքերը՝ Հայնեի, 9 երգ)
  • «Մրտենի», օպուս 25 (տարբեր, 26 երգ)
  • «Երգերի շարք», օպուս 39 (խոսքերը՝ Էյհենդորֆի, 20 երգ)
  • «Կնոջ սերը և կյանքը», օպուս 42 (խոսքերը՝ Ա. ֆոն Շամիսսոյի, 8 երգ)
  • «Պոետի սերը», օպուս 48 (խոսքերը՝ Հայնեի, 16 երգ)
  • «Ջենովևա» օպերա (1848)

Սիմֆոնիկ երաժշտություն[խմբագրել]

  • Սիմֆոնիա № 1 սի բեմոլ մաժոր («Գարնանային»), օպուս 38
  • Սիմֆոնիա № 2 դո մաժոր, օպուս 61
  • Սիմֆոնիա № 3 մի բեմոլ մաժոր «Հռենոսյան», օպուս 97
  • Սիմֆոնիա № 4 ռե մինոր, օպուս 120
  • Նախորգանք «Մանֆրեդ» (1848)
Ռոբերտ և Կլարա Շումանների գերեզմանը Բոննում