Ջուլիո Մազարինի

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Ջուլիո Մազարինի
Giulio Raimondo Mazzarino
Cardinal Mazarin.jpg
Ծնվել է հուլիսի 14, 1602({{padleft:1602|4|0}}-{{padleft:7|2|0}}-{{padleft:14|2|0}})[1][2]
Ծննդավայր Պեշինա[3]
Մահացել է մարտի 9, 1661({{padleft:1661|4|0}}-{{padleft:3|2|0}}-{{padleft:9|2|0}})[1][2] (58 տարեկանում)
Մահվան վայր Վենսեն[4]
Քաղաքացիություն Ֆրանսիա
Կրոն Հռոմի Կաթոլիկ եկեղեցի
Կրթություն Պապական Գրիգորյան համալսարան և Ալկալի համալսարան
Մասնագիտություն դիվանագետ, քաղաքական գործիչ, հոգևորական, կարդինալ[5] և կաթոլիկ քահանա
Ծնողներ հայր՝ Պիետրո Մացարինի
Զբաղեցրած պաշտոններ կարդինալ, Ֆրանսիայի վարչապետ և Մեցի եպիսկոպոս[6]
Հարազատներ քույր՝ Լաուրա Մարգերիտա Մազարինի և Ջիրոլամա Մազարինի, եղբայր՝ Միկելե Մացարինո և Ֆրանչեսկո Մարիա Մանչինի
Jules Mazarin Վիքիպահեստում

Ջուլիո Մազարինի (ի ծնե տրված անունը՝ Ջուլիո Ռայմոնդո Մաձարինո կամ Մացարինո (իտալ.՝ Giulio Raimondo Maz(z)arino), ֆրանսերեն՝ Ժյուլ Մազարեն (ֆր.՝ Jules Mazarin), 1602 թ. հուլիսի 141661 թ. մարտի 9, Վենսեն, Ֆրանսիա), եկեղեցական և պետական գործիչ, կարդինալ։ Ֆրանսիայի առաջին մինիստր 1642—1650 և 1651—1661 թվականներին։ Ստացել է պաշտոնը Ֆրանսիայի թագավոր Լյուդովիկոս XIII-ի կնոջ՝ Աննա Ավստրիացի թագուհու միջնորդությամբ կարդինալ Ռիշելիեի մահից հետո։ Ալեքսանդր Դյումա-հոր «Քսան տարի անց» վեպում գործող անձանցից մեկը։

Մանկություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Մազարինին ծնվել է Իտալիաում :Նրա մայրը պատկանում է ազնավականների բարձր տոհմի։ Ընտանիքը կազմված է եղել վեց երեխայից ՝ երկու տղա և չորս աղջիկ : Մազարինին ամենամեծն է։ Նրա կրտսեր եղբայրը դարձավ քահանա։

Ուսուցում[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Շուտով նա տեղափոխվում է Հռոմ և ընդունվում վարժարան :Նա այնտեղ ցուցաբերում է բարձր առաջադիմություն :

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 Record #118579703 // Gemeinsame Normdatei Ստուգված է ապրիլի 26-ին 2014:
  2. 2,0 2,1 data.bnf.fr Ստուգված է հոկտեմբերի 10-ին 2015:
  3. Мазарини Джулио, Мазарини Джулио // Սովետական մեծ հանրագիտարան (1969—1978) Ստուգված է սեպտեմբերի 28-ին 2015:
  4. Record #118579703 // Gemeinsame Normdatei Ստուգված է դեկտեմբերի 31-ին 2014:
  5. Abbé Migne, "Nouvelle encyclopédie théologique", 1851 — С. 419-422.
  6. Abbé Migne, "Nouvelle encyclopédie théologique", 1851 — С. 419-422.