Լակի Լուչանո

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Լակի Լուչանո
LuckyLucianoSmaller.jpeg
Ծնվել էնոյեմբերի 24, 1897(1897-11-24)[1]
ԾննդավայրԼերկարա Ֆրիդի, Պալերմո, Սիցիլիա, Իտալիա
Մահացել էհունվարի 26, 1962(1962-01-26)[1][2] (64 տարեկանում)
Մահվան վայրՆեապոլ, Կամպանիա, Իտալիա
ՔաղաքացիությունԱՄՆ
Flag of Italy.svg Իտալիա
Flag of Italy (1861–1946).svg Իտալիայի թագավորություն
Մասնագիտությունհանցագործ և capo dei capi
Ստորագրություն
Lucky Luciano signature.svg
Lucky Luciano Վիքիպահեստում

Չառլզ Լուչանո (մականունը` Բախտավոր, անգլ.` Charles «Lucky» Luciano, իրական անունը` Սալվատորե Լուկանիա ( իտալ.` Salvatore Lucania), ծնվ. 1897 թ. նոյեմբերի 24, Լերկարա Ֆրիդի - մահ. 1962 թ. հունվարի 26, Նեապոլ), ազգությամբ իտալացի գանգստեր, հանցագործ, ԱՄՆ-ում կազմակերպված հանցավորության` մաֆիայի առաջնորդներից մեկն էր: Չունենալով ԱՄՆ քաղաքացիություն, 1946 թվականին արտաքսվել է:

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Լակի Լուչանոն ծնվել է Անտոնիո Լուչանոյի և Ռոզալի Կապորելլիի ընտանիքում և նրանց չորս երեխաներից երրորդն էր: 1907 թվականին, կարիքից դրդված, Անտոնիո Լուչանոն գաղթել է ԱՄՆ, տեղավորվել աշխատանքի` որպես հանքափոր և երկու տարի անց, 1909 թվականին ԱՄՆ է տեղափոխել ողջ ընտանիքին: Նրանք բնակություն են հաստատել Մանհեթենի հարավարևելյան մասում գտնվող ներքին Իսթ-Սայդ շրջանում:

Պատանի տարիքում Լակի Լուչանոն ցածր աշխատավարձով աշխատել է որպես բանվոր: Նյու Յորքի այն շրջանը, որտեղ բնակվում էր նա, հայտնի էր «Փոքր Իտալիա» անունով: Դպրոցն ավարտելուց հետո նա ծանոթացել է մաֆիայի առաջնորդներ Մեյեր Լանսկիի, Բագսի Սիգելի և Ֆրենկ Կոստելլոյի հետ: Այդ ծանոթությունը տեղի է ունեցել փողոցային պարզաբանումներից մեկի ժամանակ, երբ միջադեպը հարթվել է Ֆրենկ Կոստելլոյի կողմից: 1911 թվականին, Լուսավորության նախարարությունը Լուչանոյին տեղավորել է Բրուքլինում գտնվող դժվար դեռահասների վերադաստիարակությամբ զբաղվող հաստատություններից մեկում: Հետագայում նա ծանոթացել է կանացի գլխարկներ պատրաստող վարպետ Մաքս Գուդմանի հետ, ով նրան վերցրել է աշխատանքի: Ժամանակի ընթացքում, երբ Լուչանոն արդեն դարձել էր հայտնի հեղինակություն, Գուդմանին վերցրել էր իր պաշտպանության ներքո և հարգում էր նրան` որպես իր հորը:

Մնալով այդ աշխատանքին, երիտասարդ Սալվատորեն ընդունել է Ջորջ Սկոպլոնի առաջարկը, ով ծանոթներ ուներ ոստիկանությունում և քաղաքական դաշտում և զբաղվել է թմրանյութերի առաքումով: Կանացի գլխարկները հասցնելով հաճախորդներին, նա դրանց մեջ թաքցնում էր թմրափոշին և այդպես այն առաքում հասցեատերերին:

1916 թվականին Լուչանոն ձերբակալվել է և դատապարտվել մեկ տարվա ազատազրկման, սակայն վեց ամիս անց, օրինակելի վարքի համար ազատ է արձակվել: Այնուհետև ընդգրկվելով Նյու-Յորքի երկու խոշորագույն գանգստերական խմբերից մեկի` Ջուզեպպե Մասսերիայի «ընտանիքի» մեջ, նա բռնել է իր հանցավոր ուղին, զբաղվել կողոպուտով, ռեկետով, թմրանյութերի վաճառքով, կավատությամբ, մաքսանենգությամբ, կազմակերպել է ընդհատակյա խաղատներ և այլն, որի շնորհիվ կարելի էր կարողություն կուտակել և վաստակել հեղինակություն: Այդ տարիներին պատերազմ էր մղվում Մասսերիա և Մարանզանո «ընտանիքների» միջև` քաղաքում իրենց ազդեցությունն հաստատելու համար:

1929 թվականի հոկտեմբերի 16-ին,[3] Նյու-Յորքի կենտրոնում Լուչանոյին առևանգել են Մարանզանոյի մարդիկ, տարել Սթաթեն Այլենդի ամայի վայրերից մեկը, կախել նրան ծառից և վառվող սիգարեթներով այրել դեմքը` ցանկանալով իմանալ թմրանյութերի տեղը: Չիմանալով ոչինչ և որոշելով, որ նա արդեն մահացած է, թողել են նրան և հեռացել: Մոտակայքով անցնող պարեկները Լուչանոյին տեղափոխել են հիվանդանոց: Նրա ողջ մնալու համար, Մեյեր Լանսկին նրան անվանել է Բախտավոր: Այդ միջադեպը ի հայտ բերեց Լուչանոյի բնավորության երկու դրական կողմերը: Առաջինն այն էր, որ նա չկոտրվեց կտտանքների ժամանակ, իսկ երկրորդը, որ նա կարողացավ իրեն նեղացնողների հանդեպ ցուցաբերել սառնասրտություն: Վերլուծելով ստեղծված իրավիճակը և հաշվի առնելով Մեյեր Լանսկիի հուշումը, նա եկավ այն եզրահանգման, որ իրեն նեղացնողը ոչ թե Մարանզանոն էր, այլ Մասսերիան: Պատասխան հարվածը երկար սպասել չթողեց: 1931 թվականի ապրիլին, պայմանավորվելով Մարանզանոյի մարդկանց հետ, Լուչանոն վերացրեց Մասսերիային, այդպիսով հարթելով իր ուղին` դեպի իշխանությունը հանցավոր աշխարհի վրա:

Լուչանոն օժտված էր կազմակերպչական ընդունակություններով: Նա հնարել էր նախագիծ, ըստ որի կեղծ կազմակերպությունը «տանիք» էր հանդիսանում 1920-1930-ական թվականներին ԱՄՆ-ում գործող «Չոր օրենք»-ի պայմաններում ընդհատակյա սպիրտային խմիչքներ վաճառողների` բութլեգերների համար: Նա առաջիններից մեկն էր, ում որոշմամբ մաֆիան պետք է գործեր կորպորացիաների օրինակով: Նա կազմակերպել էր գանգստերների «Մեծ յոթնյակ»-ը, որի մեջ մտնում էին նաև որպես գործընկերներ հանդես եկող Նյու-Յորքի, Բոստոնի, Ռոդ Այլենդի, Ատլանտիկ Սիթիի գանգստերական խմբավորումները: Լուչանոն կապ էր հաստատել նաև ոչ իտալական ծագում ունեցող հանցավոր խմբավորումների հետ` միաժամանակ չկորցնելով իր հեղինակությունը մյուս «ընտանիքների» առաջնորդների մոտ: Դա այն տարիներին հեղափոխական նորարարություն էր: Կոզա նոստրայի համար աշխատում էին ոչ միայն ծնունդով սիցիլիացիները, այլ նաև նրանք, ում կարիքն ուներ այդ կազմակերպությունը: Հարկ է նշել, որ ոչ իտալական ծագում ունեցող գանգստերները կարող էին աշխատել Կոզա նոստրայի համար, սակայն իրավունք չունեին մտնելու նրա շարքերը և դառնալ լիիրավ անդամ:

Լուչանոն առաջինն էր հասկացել, որ աշխատանքի բաժանումը կարող է մեծացնել մաֆիայի արդյունավետությունը: Նա Կոզա նոստրայի հատուկ ջոկատի` «Սպանությունների կորպորացիայի» հիմնադիրներից մեկն էր և նրա խորհրդով այդ կորպորացիան գլխավորում էր Ալբերտ Անաստազիան: Լուչանոն իր հովանավորության տակ էր առել նաև մարմնավաճառությունը և դարձել էր թիվ 1 կավատը: Նյու-Յորքում նրան էր պատկանում մոտ 200 հասարակաց տուն: 1935 թվականին դրանց ընդհանուր եկամուտը գնահատվում էր մոտավորապես 20 միլիոն դոլար, որից 200.000-ը ստանում էր անձամբ Լուչանոն: Որոշ չհաստատված տվյալներով Լակի Լուչանոն հանդիսանում է մեկ օրում մի քանի տասնյակ սպանությունների մեղավոր: Այդպես նա ձերբազատվում էր մրցակիցներից` դառնալով Նյու-Յորքի քողարկված տիրակալը:

1936 թվականին Նյու-Յորք նահանգի դատախազ Թոմաս Դյուին Լուչանոյին մեղադրանք ներկայացրեց որջերի և մարմնավաճառության ցանցեր կազմակերպելու համար և կարողացավ հասնել 30-ից 50 տարվա բանտային կալանք նշանակելու դատավճռին: 1943 թվականին ամերիկյան կառավարության խնդրանքով, Լուչանոն օգնեց իրականացնելու` ամերիկյան զորքերին Սիցիլիայում իջեցնելու ռազմական գործողությունը, որի համար էլ նույն թվականին նա ազատվեց բանտից: Սակայն պատերազմից հետո, 1946 թվականին նա արտաքսվեց Իտալիա: Երկու անգամ փորձել է վերադառնալ ԱՄՆ, սակայն անարդյունք:

1962 թվականին հրավիրվել է մաֆիայի մասին վավերագրական ֆիլմի նկարահանումներին, սակայն ռեժիսորի հետ հանդիպման ժամանակ ինֆարկտ ստանալով, հիվանդանոց տեղափոխվելու ճանապարհին մահացել է: Լուչանոն այն սակավաթիվ գանգստերներից էր, ովքեր մահացել են իրենց մահով: Նրա կերպարն իր արտացոլումն է գտել բազմաթիվ ֆիլմերում և գրական ստեղծագործություններում:

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]