Անդրե Մալրո

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Picto infobox auteur.png
Անդրե Մալրո
ֆր.՝ André Malraux
André Malraux, Pic, 22.jpg
Ծնվել է նոյեմբերի 3, 1901({{padleft:1901|4|0}}-{{padleft:11|2|0}}-{{padleft:3|2|0}})[1][2][3][4][5]
Ծննդավայր Փարիզ, Ֆրանսիա[6][7][8]
Վախճանվել է նոյեմբերի 23, 1976({{padleft:1976|4|0}}-{{padleft:11|2|0}}-{{padleft:23|2|0}})[1][2][3][4][5] (75 տարեկանում)
Վախճանի վայր Կրեթեյ[9][10]
Մասնագիտություն քաղաքական գործիչ, կինոռեժիսոր, սցենարիստ, մոնտաժող, արվեստագետ, վիպասան, գրող և լրագրող
Լեզու ֆրանսերեն[11]
Ազգություն ֆրանսիացիներ
Քաղաքացիություն Flag of France.svg Ֆրանսիա[12][13]
Կրթություն Արևելյան լեզուների և քաղաքակրթությունների ազգային ինստիտուտ, Lycée Turgot և Կոնդորսե լիցեյ
Ուշագրավ աշխատանքներ Man's Fate
Անդամակցություն Բավարիայի գեղարվեստի ակադեմիա, Արվեստների և գիտությունների ամերիկյան ակադեմիա և Արգենտինայի գեղարվեստի ազգային ակադեմիա
Կուսակցություն Ֆրանսիայի ժողովրդի հանրահավաք
Աշխատավայր L'Express
Պարգևներ
Ամուսին Clara Malraux, Josette Clotis և Madeleine Malraux
Զավակներ Ֆլորենս Մալրո
SignatureAndréMalraux.jpg
André Malraux Վիքիպահեստում

Մալրո Անդրե (նոյեմբերի 3, 1901({{padleft:1901|4|0}}-{{padleft:11|2|0}}-{{padleft:3|2|0}})[1][2][3][4][5], Փարիզ, Ֆրանսիա[6][7][8] - նոյեմբերի 23, 1976({{padleft:1976|4|0}}-{{padleft:11|2|0}}-{{padleft:23|2|0}})[1][2][3][4][5], Կրեթեյ[9][10]), ֆրանսիացի գրող և քաղաքական գործիչ։

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Սովորել է Փարիզի կենդանի արևելյան լեզուների ազգային ուսումնարանում։ Մալրոի ուղևորությունները Հարավ-Արևելյան Ասիա (1923-1927), որտեղ նա ծանոթացավ չին հեղափոխականների հետ, նրան մտորել տվեցին 20-րդ դարի արևմտյան քաղաքակրթության ճգնաժամի մասին («Արևմուտքի գայթակղությունը», 1926 թվական, «Եվրոպական երիտասարդությանը», 1927 և նյութ՝ առաջին վեպերի («Նվաճողները», 1928, «Թագավորական ճանապարհ», 1930, «Մարդկության գոյության պայմանները», 1933) համար։

Մալրոն 1930-ական թվականներին մասնակցել է ֆաշիզմի դեմ ուղղված միջազգային շարժմանը՝ ի պաշտպանություն մշակույթի, սակայն չի բաժանել ոչ մարքսիզմի փիլիսոփայական, ոչ էլ կոմունիստների գաղափարախոսությունը, որոնց հետ համագործակցում էր։ 1935 թվականին հրատարակել է հիտլերյան զնդաններում տառապողներին նվիրված «Արհամարհանքի տարիներ» վիպակը։ Իսպանիայում ազգային-հեղափոխական պատերազմի (1936-1939) ժամանակ եղել է հանրապետությանը պաշտպանող օտարերկրացի կամավոր օդաչուների էսկադրիլիայի հրամանատար (պատերազմի առաջին տարին պատկերված է «Հույս» (1937) գործում)։ 1943 թվականին Ֆրանսիայում ներգրավվել է դիմադրության շարժման մեջ, գլխավորել պարտիզանական միավորում, որը շուտով վերածվել է բանակային բրիգադի։ Դեռևս 30-ական թթ. վերջերից նկատվել է, որ Մալրոն սկսել է հեռանալ հեղափոխական հումանիզմից («Ալտենբուրգի ընկուզենիները», 1943). այդ պրոցեսն իր վերջնակետին է հասել 1948-ին՝ «Կոչ մտավորականներին» ճառով, որը մշակույթի մեջ «սառը պատերազմի» մանիֆեստ էր։ 1959-1969 թվականներին Մալրոն եղել է Ֆրանսիայի կուլտուրայի մինիստրը։ Որպես գրող այլևս հանդես չի եկել, բայց տպագրել է արվեստի, փիլիսոփայության վերաբերյալ բազմաթիվ աշխատություններ («Լռության ձայները», 1953 և այլն), ինչպես նաև հուշագրություններ («Հակամեմուարներ», 1967, «Կաղնին այն ծառն է, որ կարում են...», 1971

Մալրոն XX դ. ֆրանսիական գրականության ճանաչված վարպետներից է։

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 7, էջ 163 CC-BY-SA-icon-80x15.png