Օրիանա Ֆալլաչի

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Օրիանա Ֆալլաչի
իտալ.՝ Oriana Fallaci
Oriana Fallaci self portrait Rolleiflex.jpg
Ծնվել էհունիսի 29, 1929(1929-06-29)[1][2][3][…]
ԾննդավայրՖլորենցիա, Իտալիա
Վախճանվել էսեպտեմբերի 15, 2006(2006-09-15)[2][3][4][…] (77 տարեկան)
Վախճանի վայրՖլորենցիա, Իտալիա
ԳերեզմանFlorence (Gli Allori) Evangelical Cemetery
Մասնագիտությունռազմական թղթակից, քաղաքական գործիչ, գրող, լրագրող, դավադրության տեսաբան և պարտիզան
Լեզուիտալերեն
ՔաղաքացիությունFlag of Italy.svg Իտալիա և Flag of Italy (1861–1946).svg Իտալիայի թագավորություն
ԿրթությունՖլորենցիայի համալսարան և Liceo classico statale Galileo?
ԿուսակցությունԳործողություն կուսակցություն
Պարգևներ
Համատեղ ապրողAlexandros Panagoulis?[5]
Կայքoriana-fallaci.com
Commons-logo.svg Oriana Fallaci Վիքիպահեստում

Օրիանա Ֆալլաչի (իտալ.՝ Oriana Fallaci, հունիսի 29, 1929(1929-06-29)[1][2][3][…], Ֆլորենցիա, Իտալիա - սեպտեմբերի 15, 2006(2006-09-15)[2][3][4][…], Ֆլորենցիա, Իտալիա), իտալացի լրագրող, գրող և հրապարակախոս։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին եղել է իտալական դիմադրության մասնակից։ 1960-ական, 1970-ական և 1980-ական թվականներին հարցազրույցներ է վերցրել աշխարհի մի շարք առաջնորդներից։ Բազմամիլիոնանոց տպաքանակ ունեցող 12 գրքերի հեղինակ է։

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Նրան անվանել են «Իտալիայի ամենահայտնի կին գրող»։ Նախկինում նրան անվանել են նաև «Լրագրող, ում աշխարհում ոչ ոք չի կարող մերժել»։ Կեսդարյա մասնագիտական գործունեության շրջանակներում, նա հարցազրույց է վերցրել այնպիսի մարդկանցից, ինչպիսիք են Հենրի Քիսինջերը, պարսից շահ Մոհամմադ Ռեզա Փահլավին, այաթոլլահ Խոմեինինն, Լեխ Վալենսան, Վիլի Բրանդտը, Զուլֆիկար Ալի Բհուտտոն, արքեպիսկոպոս Մակարիոս III-ը, Մուամար Քադաֆին, Ֆեդերիկո Ֆելինին, Դեն Սյաոպինը, Յասեր Արաֆաթը, Ինդիրա Գանդին, Գոլդա Մեիրը, Նգուեն Վան Տխիեուն, Շոն Քոններին և Խայլե Սելասսիեն։ 9 տարվա ընթացքում լուսաբանել է Վիետնամի պատերազմը, մասնավորապես, հարցազրույց վերցնելով Վիետնամի դեմոկրատական հանրապետության պաշտպանության նախարար Վո Նգուեն Զիապից։

Սկզբնական շրջանում լինելով իտալական դիմադրության շարքերում, որն ուներ ձախ հակաֆաշիստական կողմնորոշում, Ֆալլաչին կյանքի վերջին տարիններին ավելի պահպանողական գաղափարների կրող էր։ Լրագրողական կարիերան ավարտելուց հետո, 2001- 2004 թվականներին ապրել է Նյու Յորում և գրել մի քանի հոդվածներ և գիրք, որտեղ մանրամասն քննադատության էր ենթարկում իսլամը և արաբական մշակույթը։ Աշխատությունները մեծ ռեզոնանսի և վեճերի պատճառ են դարձել։

2005 թվականին արժանացել է «Իտալիայի Հանրապետության նախագահւ ոսկե մեդալի»՝ մշակույթի ոլորտում մեծ ներդրման համար։

2013 թվականին էկրան է բարձրացել լեհ ռեժիսոր Անջեյ Վայդայի «Վալենսա։ Հույսից ծնված մարդ» ֆիլմը, որը պատմում էր լեհ ականավոր քաղաքական գործիչ Լեխ Վալենսայի անձնական կյանքի մասին։ Ֆիլմում ցուցադրվում է Վալենսայի հարցազրույցը Ֆալլաչիին, որը տեղի է ունեցել 1981 թվականի մարտին։ Օրիանայի դերը մարմնավորել է իտալացի դերասանուհի Մարիա Ռոզարիա Օմաջիոն։

Հատընտիր գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • 1962 «Պենելոպան պատերազմում»
  • 1975 «Նամակ չծնված երեխային»
  • 1979 «Մարդ» (Ալեկոս Պանագուլիսի կենսագրական վեպը)
  • 2001 «Կատաղություն և հպարտություն»
  • 2004 «Բանականության ուժը»
  • 2004 «Հարցազրույց ինքդ քեզ հետ։ Ապոկալիպսիս»

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 Bibliothèque nationale de France data.bnf.fr (ֆր.): տվյալների բաց շտեմարան — 2011.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Internet Speculative Fiction Database — 1995.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 FemBio: Банк інформації про видатних жінок, Frauendatenbank, Банк данных о выдающихся женщинах, Görkəmli qadınlar haqqında məlumat bankı
  4. 4,0 4,1 4,2 Gran Enciclopèdia Catalana (կատ.)Grup Enciclopèdia Catalana, 1968.
  5. http://www.oriana-fallaci.com/panagulis/intervista.html