Օրիանա Ֆալլաչի

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Օրիանա Ֆալլաչի
իտալ.՝ Oriana Fallaci
O. Fallaci 1 (Foto di GianAngelo Pistoia).jpg
Ծնվել էհունիսի 29, 1929(1929-06-29)[1][2][3][4][5]
ԾննդավայրՖլորանս, Իտալիայի թագավորություն
Վախճանվել էսեպտեմբերի 15, 2006(2006-09-15)[1][3][4][5] (77 տարեկանում)
Վախճանի վայրՖլորանս, Իտալիա
Մասնագիտությունռազմական թղթակից, քաղաքական գործիչ, գրող, լրագրող և դավադրության տեսաբան
Լեզուիտալերեն[2]
ՔաղաքացիությունFlag of Italy.svg Իտալիա
Flag of Italy (1861–1946).svg Իտալիայի թագավորություն
ԿրթությունՖլորենցիայի համալսարան
ԿուսակցությունԳործողություն կուսակցություն
Պարգևներմեդալ «Իտալական մշակույթի և արվեստի զարգացման մեջ ունեցած ավանդի համար» և Ambrogino d'oro?
Կայքoriana-fallaci.com
Oriana Fallaci Վիքիպահեստում

Օրիանա Ֆալլաչի (իտալ.՝ Oriana Fallaci, հունիսի 29, 1929(1929-06-29)[1][2][3][4][5], Ֆլորանս, Իտալիայի թագավորություն - սեպտեմբերի 15, 2006(2006-09-15)[1][3][4][5], Ֆլորանս, Իտալիա), իտալացի լրագրող, գրող և հրապարակախոս: Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին եղել է իտալական դիմադրության մասնակից: 1960-ական, 1970-ական և 1980-ական թվականներին հարցազրույցներ է վերցրել աշխարհի մի շարք առաջնորդներից: Բազմամիլիոնանոց տպաքանակ ունեցող 12 գրքերի հեղինակ է:

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Նրան անվանել են «Իտալիայի ամենահայտնի կին գրող»: Նախկինում նրան անվանել են նաև «Լրագրող, ում աշխարհում ոչ ոք չի կարող մերժել»: Կեսդարյա մասնագիտական գործունեության շրջանակներում, նա հարցազրույց է վերցրել այնպիսի մարդկանցից, ինչպիսիք են Հենրի Քիսինջերը, պարսից շահ Մոհամմադ Ռեզա Փահլավին, այաթոլլահ Խոմեինինն, Լեխ Վալենսան, Վիլի Բրանդտը, Զուլֆիկար Ալի Բհուտտոն, արքեպիսկոպոս Մակարիոս III-ը, Մուամար Քադաֆին, Ֆեդերիկո Ֆելինին, Դեն Սյաոպինը, Յասեր Արաֆաթը, Ինդիրա Գանդին, Գոլդա Մեիրը, Նգուեն Վան Տխիեուն, Շոն Քոններին և Խայլե Սելասսիեն: 9 տարվա ընթացքում լուսաբանել է Վիետնամի պատերազմը, մասնավորապես, հարցազրույց վերցնելով Վիետնամի դեմոկրատական հանրապետության պաշտպանության նախարար Վո Նգուեն Զիապից:

Սկզբնական շրջանում լինելով իտալական դիմադրության շարքերում, որն ուներ ձախ հակաֆաշիստական կողմնորոշում, Ֆալլաչին կյանքի վերջին տարիններին ավելի պահպանողական գաղափարների կրող էր: Լրագրողական կարիերան ավարտելուց հետո, 2001- 2004 թվականներին ապրել է Նյու Յորում և գրել մի քանի հոդվածներ և գիրք, որտեղ մանրամասն քննադատության էր ենթարկում իսլամը և արաբական մշակույթը: Աշխատությունները մեծ ռեզոնանսի և վեճերի պատճառ են դարձել:

2005 թվականին արժանացել է «Իտալիայի Հանրապետության նախագահւ ոսկե մեդալի»՝ մշակույթի ոլորտում մեծ ներդրման համար:

2013 թվականին էկրան է բարձրացել լեհ ռեժիսոր Անջեյ Վայդայի «Վալենսա: Հույսից ծնված մարդ» ֆիլմը, որը պատմում էր լեհ ականավոր քաղաքական գործիչ Լեխ Վալենսայի անձնական կյանքի մասին: Ֆիլմում ցուցադրվում է Վալենսայի հարցազրույցը Ֆալլաչիին, որը տեղի է ունեցել 1981 թվականի մարտին: Օրիանայի դերը մարմնավորել է իտալացի դերասանուհի Մարիա Ռոզարիա Օմաջիոն:

Հատընտիր գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • 1962 «Պենելոպան պատերազմում»
  • 1975 «Նամակ չծնված երեխային»
  • 1979 «Մարդ» (Ալեկոս Պանագուլիսի կենսագրական վեպը)
  • 2001 «Կատաղություն և հպարտություն»
  • 2004 «Բանականության ուժը»
  • 2004 «Հարցազրույց ինքդ քեզ հետ: Ապոկալիպսիս»

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 German National Library, Berlin State Library, Bavarian State Library et al. Record #118531891 // Gemeinsame Normdatei — 2012—2016.
  2. 2,0 2,1 2,2 data.bnf.fr: տվյալների բաց շտեմարան — 2011.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Find A Grave — 1995. — ed. size: 165000000
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 Internet Speculative Fiction Database — 1995.
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 FemBio