Տ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Հայերենի այբուբեն
Ա ա Ծ ծ Ջ ջ
Բ բ Կ կ Ռ ռ
Գ գ Հ հ Ս ս
Դ դ Ձ ձ Վ վ
Ե ե Ղ ղ Տ տ
Զ զ Ճ ճ Ր ր
Է է Մ մ Ց ց
Ը ը Յ յ Ւ ւ
Թ թ Ն ն Փ փ
Ժ ժ Շ շ Ք ք
Ի ի Ո ո և
Լ լ Չ չ Օ օ
Խ խ Պ պ Ֆ ֆ
Տ տ

Տ, տ (անվանում՝ տյուն), հայկական այբուբենի 31-րդ տառը։ Թվային արժեքը՝ «4000»։ Ստեղծել է Մեսրոպ Մաշտոցը 405-406 թվականներին։ Միջնադարում օգտագործվել են «երկաթագիր», «գրչագիր», «նոտրգիր», «շղագիր» տառատեսակները[1]։[2][3][4]։

Կրկնակ բաղաձայններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]


Հայերենում կրկնակ տ-ով գրվող գոյականներից են՝

պտտաձող
պտտահողմ
լուսատտիկ
կտտոց
խաղտտնիկ

Ուշագրավ փաստ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]


Մեծատառ Տ տառն իր ձևով նման է լատիներենի մեծատառ S-ին։

Բրայլով ներկայացումը[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Braille T.svg Braille D4.svg
Արլ. Արմ.
Dots
2345
Dots
145

Յունիկոդում ներկայացված է՝

  • մեծատառ՝ «Տ». U+054F
  • փոքրատառ՝ «տ». U+057F

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. Էդուարդ Բագրատի Աղայան, Արդի հայերենի բացատրական բառարան, Երևան, «Հայաստան», 1976։
  2. Հրաչյա Աճառյանի անվան Լեզվի Ինստիտուտ, Ժամանակակից հայոց լեզվի բացատրական բառարան, Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1969։
  3. Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բառարան, Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1967։
  4. Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բացատրական բառարան, Երևան, «Երևանի Պետական Համալսարան», 2009։