Երկաթագիր

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search

Երկաթագիրը հայկական գրատեսակ է։ Ստեղծել է Մեսրոպ Մաշտոցը որպես գլխագիր։ Նաև վիմագրության գիր է, գրվել է քարի վրա երկաթե գրոցով, որից ստացել է երկաթագիր անունը։ Բանասիրության մեջ կոչվում է «բուն մեսրոպյան» կամ «մեսրոպյան երկաթագիր»։ Ամենահարգի հայկական գրատեսակն է։ Ի տարբերություն գրչագրի, որի հենքի վրա առաջացել է երկաթագիրը, երկար ու կարճ գծերը իրար են միանում ոչ թե ուղիղ, այլ կոր նուրբով։ Գրվում է երկու տողագծերի միջև, բացառությամբ որոշ տառերի (ք, փ), որոնց երկար գիծը ձգվում է ներքև, իսկ լայնը հեռանում երկարից՝ նուրբի ուղղությամբ։ Գրչության հիմնական գիր է եղել 5-ից 13-րդ դարերում։ Վիմագրության մեջ և որպես գլխագիր օգտագործվում է 5-րդ դարից մինչև այսօր։ Գլխագրի ժամանակ երկար գիծը ձգվում է վեր կամ վար։ Հենք է ծառայել նաև զարդագրերի համար։[1]

Հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. Կ. Ղաքադարյան, Հայկական գրի սկզբնական տեսակները — Երևան 1939