Կ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Հայերենի այբուբեն
Ա ա Ծ ծ Ջ ջ
Բ բ Կ կ Ռ ռ
Գ գ Հ հ Ս ս
Դ դ Ձ ձ Վ վ
Ե ե Ղ ղ Տ տ
Զ զ Ճ ճ Ր ր
Է է Մ մ Ց ց
Ը ը Յ յ Ւ ւ
Թ թ Ն ն Փ փ
Ժ ժ Շ շ Ք ք
Ի ի Ո ո և
Լ լ Չ չ Օ օ
Խ խ Պ պ Ֆ ֆ
Կ կ
Կ Հայկական Սովետական Հանրագիտարան (Soviet Armenian Encyclopedia).jpg

Կ, կ (անունը՝ կեն), հայկական այբուբենի 15-րդ տառը։ Թվային արժեքն է՝ «60»։ Ստեղծել է Մեսրոպ Մաշտոցը 405-406 թվականներին։ Միջնադարում օգտագործվել են «երկաթագիր», «գրչագիր», «նոտրգիր», «շղագիր» տառատեսակները[1]։[2][3][4]։

Գործածությունը[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Փոքրատառ կ-ով ՍԻ համակարգում նշանակվում է չափի միավորների կիլո- նախածանցը, որը նշանակում է՝ հազար (կմ, կգ և այլն։)
  • Երեք հիմնական՝ կարմիր, կանաչ և կապույտ գույներն իրենց սկզբնատառերով նշանակվում են 3Կ

Կրկնակ բաղաձայններով բառեր[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

կկու
մկկոց
երկկենցաղ

Ուշագրավ փաստ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Հայերենում կա չորս հատ կ տառ պարունակող գոյական՝
հակակարկտակայան
  • Չորս հատ կ տառով ածական՝
կոշկակարական
  • հայերենում կա երեք կ պարունակող բայ՝

կկկոցեմ

Բրայլով ներկայացումը[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Braille K.svg Braille G7.svg
Արլ. Արմ.
Dots
13
Dots
1245

Յունիկոդում ներկայացված է՝

  • մեծատառ՝ «Կ». U+053E
  • փոքրատառ՝ «կ». U+056E

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. Էդուարդ Բագրատի Աղայան, Արդի հայերենի բացատրական բառարան, Երևան, «Հայաստան», 1976։
  2. Հրաչյա Աճառյանի անվան Լեզվի Ինստիտուտ, Ժամանակակից հայոց լեզվի բացատրական բառարան, Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1969։
  3. Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բառարան, Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1967։
  4. Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բացատրական բառարան, Երևան, «Երևանի Պետական Համալսարան», 2009։