Լուի Ժուվե

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Լուի Ժուվե
ֆր.՝ Louis Jouvet
Louis Jouvet 1950.jpg
Ծնվել էդեկտեմբերի 24, 1887(1887-12-24)[1][2][3][4][5][6][7][8]
ԾննդավայրԿրոզոն[9]
Մահացել էօգոստոսի 16, 1951(1951-08-16)[9][1][2][3][4][5][6][7][8] (63 տարեկանում)
Մահվան վայրՓարիզ, Ֆրանսիա[9]
ՔաղաքացիությունՖրանսիա
Մասնագիտությունդերասան, թատերական ռեժիսոր, ինքնակենսագիր, կինոդերասան, թատրոնի դերասան և դեղագործ
Ամուսին(ներ)Madeleine Ozeray?
Համատեղ ապրող(ներ)Monique Mélinand?

Լուի Ժուվե (ֆր.՝ Jules Eugène Louis Jouvet, 24 դեկտեմբերի, 1887, Կրոզոն, Ֆինիստեր – 16 օգոստոսի, 1951, Փարիզ), ֆրանսիացի ռեժիսոր, կինոյի և թատրոնի դերասան:

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Լուի Ժուվեն ծնվել է 1887 թվականի դեկտեմբերի 24-ին Կրոզոնում: Մանկությունն անցկացրել է Բրետանում: Տասնչորս տարեկանում կորցրել է հորն ու հետագայում դաստիարակվել է դեղագործ հորեղբոր մոտ Արդեններում: 1904 թվականից Լուի Ժուվեն Փարիզում սովորել է դեղագործություն, սակայն ազատ ժամանակն անցկացնում էր թատրոններում: Երեք անգամ քննություն է հանձնել Դրամատիկական արվեստի բարձրագույն կոնսերվատորիա ընդունվելու համար, սակայն անհաջող: 1913 թվականին իր ընկերոջ՝ Շառլ Դյուլենի հետ աշխատանքի է ընդունվել Ժակ Կոպոյի «Հին աղավնատուն» (ֆր.՝ Le théâtre du Vieux-Colombier) թատրոնում, որտեղ աշխատել է որպես ռեժիսոր, բեմանկարիչ և դերասան (նա կակազել է, սակայն վարպետորեն թաքցրել է իր այդ թերությունը հատուկ արտասանության (վանկ-վանկ) շնորհիվ, որը հետագայում հայտնի է դարձել):

1914-1917 թվականներին Լուի Ժուվեն որպես բժիշկ եղել է Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարբեր ռազմաճակատներում: 1922 թվականին սկսել է ինքնուրույն աշխատել Ելիսեյան դաշտերում գտնվող թատրոնում: 1923 թվականին նա հաջողությամբ բեմադրել է Ժյուլ Ռոմենի «Կնոք կամ Բժշկության հաղթանակը» պիեսը: 1927 թվականին սկիզբ է առել նրա բազմամյա համագործակցությունը գրող Ժան Ժիրոդուի հետ:

Թատրոն Ատենեյ

1927 թվականի հուլիսի 6-ին Գաստոն Բատիի, Շառլ Դյուլենի ու Ժորժ Պիտոևի հետ միասին Լուի Ժուվեն ստեղծել է «Չորսի համաձայնություն» ռեժիսորական քառյակը (գոյություն է ունեցել մինչև 1940 թվականը), որի նպատակն էր բեմ վերադարձնել թատերական ներկայացման քնարականությունն ու ժամանակակից հեղինակներին: 1930-1932 թվականներին Լուի Ժուվեի անձնական քարտուղարն է եղել Ժան Անույը[10]:

1935 թվականից Լուի Ժուվեն ղեկավարել է «Ատենեյ» թատրոնը (ներկայում կրում է նրա անունը): Նրան առաջարկել են գլխավորել «Կոմեդի Ֆրանսեզը», սակայն նա հրաժարվել է: 1941 թվականին օկուպացված Ֆրանսիայից նա իր թատերախմբի հետ մեկնել է Լատինական Ամերիկա և վերադարձել 1944 թվականի վերջին[11]:

1950 թվականին Լուի Ժուվեն պարգևատրվել է Պատվավոր լեգեոնի շքանշանով: 1951 թվականին բեմադրել է Ժան Պոլ Սարտրի «Սատանան և տեր Աստվածը» դրաման, աջակցել է Ժան Լուի Բառոյին ու Ժան Վիլարին:

Լուի Ժուվեն մահացել է ինֆարկտից 1951 թվականի օգոստոսի 16-ին՝ Գրեհեմ Գրինի «Իշխանություն և փառք» պիեսի փորձի ժամանակ:

Ֆիլմագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Լոի Ժուվեն նկարահանվել է 32 ֆիլմում, այդ թվում՝ Անրի Ժորժ Կլուզոյի, Ժան Ռենուարի, Մարսել Կառնեի, Մարկ Ալեգրեի, Ժյուլեն Դյուվիվեի ֆիլմերում:

  • 1933 – Կնոք / Knock — բժիշկ Կնոք
  • 1935 – Հերոսական կերմեսա / La Kermesse héroïque, ռեժիսոր՝ Ժակ Ֆեյդեր — Կապելլան
  • 1936 – Հատակում / Les Bas-fonds, ռեժիսոր՝ Ժան Ռենուար — Բարոն
  • 1937 – Մադմուազել բժիշկ / Mademoiselle Docteur, ռեժիսոր՝ Գեորգ Պաբստ — Սիմոնիս
  • 1937 – Այլուրեքություն / L’alibi, ռեժիսոր՝ Պիեռ Շենալ — կոմիսար Կալաս
  • 1938 – Մարսելյոզ / La Marseillaise, ռեժիսոր՝ Ժան Ռենուար — Ռեդերեր
  • 1938 – Հյուսիսային հյուրանոց / Hôtel du Nord, ռեժիսոր՝ Մարսել Կառնե — Էդմոն, Ռայմոնդայի հովանավորը
  • 1938 – Մալթայական տուն / La Maison du Maltais, ռեժիսոր՝ Պիեռ Շենալ
  • 1939 – Օրվա ավարտին / La Fin du jour, ռեժիսոր՝ Ժյուլեն Դյուվիվե — Սեն Քլեր
  • 1947 – Օրֆևր ծովափ / Quai des Orfèvres, ռեժիսոր՝ Անրի Ժորժ Կլուզո — Անտուան
  • 1950 – Միկետան ու նրա մայրը / Miquette et sa mère, ռեժիսոր՝ Անրի Ժորժ Կլուզո — Մսյո Մոնշաբոն, թատրոնի տնօրեն
  • 1951 – Կնոք / Knock, ռեժիսոր՝ Գի Լյոֆրանկ – բժիշկ Կնոք
  • 1951 – Սիրո պատմություն / Une histoire d’amour, ռեժիսոր՝ Գի Լյոֆրանկ – տեսուչ Էռնեստ Պլոնշ

Մատենագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Réflexions du comédien. — Paris: Librairie théâtrale, 1941 (բազմիցս վերահրատարակվել է)
  • Témoignages sur le théâtre. — Paris : Flammarion, 1952.
  • Le comʹedien désincarné. — Paris : Flammarion, 1954.

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 data.bnf.fr: տվյալների բաց շտեմարան — 2011.
  2. 2,0 2,1 Encyclopædia Britannica
  3. 3,0 3,1 SNAC — 2010.
  4. 4,0 4,1 Internet Broadway Database — 2000.
  5. 5,0 5,1 Discogs — 2000.
  6. 6,0 6,1 filmportal.de — 2005.
  7. 7,0 7,1 Munzinger-Archiv — 1913.
  8. 8,0 8,1 Brockhaus Enzyklopädie
  9. 9,0 9,1 9,2 Жуве Луи // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохоров — 3-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1969.
  10. Prolific French playwright Jean Anouilh (1910—1987)
  11. Denis Rolland, Louis Jouvet et le Théâtre de l’Athénée : " Promeneurs " de rêves en guerre de la France au Brésil, L’Harmattan, 2000.

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Loubier J.-M. Louis Jouvet, le patron. — Paris: Ramsay, 2001.
  • Финкельштейн Е. Картель четырёх, французская театральная режиссура между двумя войнами. — Л.: Искусство, 1974.

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]