Էնրիկո Կարուզո

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Էնրիկո Կարուզո
Enrico Caruso tenor.jpg
Ի ծնե անուն իտալ.՝ Enrico Caruso
Ծնվել է փետրվարի 25, 1873({{padleft:1873|4|0}}-{{padleft:2|2|0}}-{{padleft:25|2|0}})[1]
Նեապոլ, Իտալիայի թագավորություն[1]
Երկիր Flag of Italy (1861-1946).svg Իտալիայի թագավորություն
Մահացել է օգոստոսի 2, 1921({{padleft:1921|4|0}}-{{padleft:8|2|0}}-{{padleft:2|2|0}})[1][2] (48 տարեկանում)
Նեապոլ, Իտալիայի թագավորություն[1]
Ժանրեր օպերա
Մասնագիտություն օպերային երգիչ և երգիչ
Երգչաձայն Q6141658?
Գործիքներ human voice
Ամուսին Dorothy Caruso
Lucia di Lammermoor (1908).

Էնրիկո Կարուզո (իտալ.՝ Enrico Caruso, փետրվարի 25, 1873({{padleft:1873|4|0}}-{{padleft:2|2|0}}-{{padleft:25|2|0}})[1], Նեապոլ, Իտալիայի թագավորություն[1] - օգոստոսի 2, 1921({{padleft:1921|4|0}}-{{padleft:8|2|0}}-{{padleft:2|2|0}})[1][2], Նեապոլ, Իտալիայի թագավորություն[1]), իտալացի նշանավոր օպերային երգիչ (տենոր

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Բեմի վրա դեբյուտը կայացել է 1895 թվականի մարտի 15-ին Պալերմոյում Պոնկիելլիի «Ջոկոնդա» օպերայում Էնցիոյի դերերգի կատարմամբ։ 1900 թվական բարձրանում է Միլանի «Լա Սկալա» օպերային թատրոնի բեմ Նեմորինոյի դերով (Դոնիցետի «Սիրո ըմպելիք»), 1902 թվականին՝ Լոնդոնի Քովենթ-Գարդեն թատրոնում կատարում է Դքսի դերերգը (Վերդի «Ռիգոլետտո»)։ Համաշխարհային փառքի է հասնում Նյու Յորքում՝ «Մետրոպոլիտեն օպերա» թատրոնի բեմի վրա 1903-1920 թվականներին։ Երգչի համաշխարհային հռչակի ամրապնդման գործում մեծ դեր են խաղացել իր կյանքի ընթացքում թողարկվող ձայնապնակները։

Կարուզուն ունեցել է յուրահատուկ հնչերանգի ձայն, որի ստորին և միջին ռեգիստրի բնական բարիտոնալ հնչումը զուգակցվում էր փայլուն տենորային վերին հնչյունների հետ։ Շնորհիվ իր շնչառության բացառիկ տիրապետմանը, անբասիր ինտոնացիայի, և, կարևորը, բարձր կատարողական մաշկույթի դարձավ 20-րդ դարի երգեցողական արվեստի լեգենդ։

Կարուզոն հավասար հաջողությամբ կատարել է լիրիկական և դրամատիկական խաղացանկի դերերգեր Վերդիի (Դուքս «Ռիգոլետտո», Մանրիկո «Տրուբադուր», Ռիչարդ «Պարահանդես-Դիմակահանդես», Ռադամես «Աիդա») և վերիստ-երգահանների (Կանիո Լեոնկավալլոյի «Պայացներ» և այլն) օպերաներում։ Ֆեդերիկոյի («Արլեզիանուհի» Չիլեա, 1897), Լորիսի («Ֆեդորա» Ջորդանո, 1898), Ջոնսոնի («Պարմանուհին Արևմուտքից» Պուչչինի, 1910) դերերգրի առաջին կատարողն է։ Կարուզոյի խաղացանկում իրենց ուրույն տեղն են զբաղեցրել և նեապոլիտանական երգերը։

Էնրիկո Կարուզոն վախճանվել է 48 տարեկան հասակում՝ 1921 թ. օգոստոսի 2-ին Նեապոլում՝ թարախային պլևրիտից։

Sì, pel ciel marmoreo giuro! 1914 թ. ձայնագրություն։ Տիտա Ռուֆոն և Էնրիկո Կարուզոն Վերդիի «Օթելո» օպերայում

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]