Ջորջ Բերկլի
Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Ջորջ Բերկլի (անգլերեն` George Berkeley, 1685, մարտի 12 — 1753, հունվարի 14) - անգլիացի փիլիսոփա, սուբյեկտիվ իդեալիստ:
Ընդունել է հոգևոր սուբստանցի ակտիվությունը, իդեաների հավերժական գոյությունը աստվածային բանականության մեջ: Նա գիտնականի խնդիրն է համարել` սովորել հասկանալ Արարչի լեզուն, և ոչ թե հավակնել ամեն ինչ բացատրել միայն նյութական պատճառներով:
Հիմնական երկերն են` «Տեսողության նոր տեսության փորձ» (1709), «Տրակտատ մարդկային իմացության սկզբունքների մասին» (1710), «Երեք զրույց Հիլասի և Ֆիլոնուսի միջև» (1713):[1]
[խմբագրել] Աղբյուրներ
- ↑ Ռընե Ուելլեք, Օսթին Ուորրեն (2008). Գրականության տեսություն. Երևան: Սարգիս Խաչենց, էջ 464.
[խմբագրել] Արտաքին հղումներ
Վիքիքաղվածքն ունի քաղվածքների հավաքածու, որոնք վերաբերում են՝