Էմանուել Մակրոն

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Էմանուել Մակրոն
ֆր.՝ Emmanuel Macron
Emmanuel Macron in Tallinn Digital Summit. Welcome dinner hosted by HE Donald Tusk. Handshake (36669381364) (cropped 2).jpg
 
Քաղաքացիություն՝ Flag of France.svg Ֆրանսիա[1]
Կուսակցություն՝ Առաջ, Սոցիալիստական կուսակցություն[2] և անկախ քաղաքական գործիչ
Կրթություն՝ Վարչական ազգային դպրոց, Փարիզի քաղաքական հետազոտությունների ինստիտուտ, Անրի IV լիցեյ, Արևմտյան Փարիզ - Նանտեր լա Դեֆանս համալսարան և La Providence
Մասնագիտություն՝ քաղաքական գործիչ և պետական գործիչ
Ծննդյան օր դեկտեմբերի 21, 1977({{padleft:1977|4|0}}-{{padleft:12|2|0}}-{{padleft:21|2|0}})[3] (40 տարեկան)
Ծննդավայր Ամյեն, Ֆրանսիա
Ի ծնե անուն ֆր.՝ Emmanuel Jean-Michel Frédéric Macron
Հայր Jean-Michel Macron[4]
Մայր Françoise Noguès
Ամուսին Բրիժիտ Մակրոն
 
Կայք՝ en-marche.fr/emmanuel-macron
 
Ինքնագիր Emmanuel Macron signature.svg
 
Պարգևներ

Պատվո լեգեոնի Մեծ խաչի ասպետ, «Մատուցած ծառայությունների համար» շքանշանի մեծ խաչի ասպետ, Կարլ Մեծի միջազգային շքանշան և Concours général

Էմանուել Մակրոն (ֆր.՝ Emmanuel Macron, դեկտեմբերի 21, 1977({{padleft:1977|4|0}}-{{padleft:12|2|0}}-{{padleft:21|2|0}})[3], Ամյեն, Ֆրանսիա), ֆրանսիացի քաղաքական գործիչ, Ֆրանսիայի նախագահ, 2017 թվականի մայիսի 14-ից, նախկին բիզնեսմեն: 2014 թվականի օգոստոսի 26-ին նշանակվել է Ֆրանսիայի էկոնոմիկայի, արդյունաբերության և թվային գործերի նախարար՝ Մանուել Վալսի կառավարությունում: Հրաժարականի դիմում է ներկայացրել 2016 թվականի օգոստոսի 30-ին: Անցնելով երկրորդ փուլ[5], հաղթել է նախագահական ընտրություններում[6]:

Քաղաքական հայացքներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Մաքրոնը եվրոպակենտրոն հայացքների կրող է և համոզված ատլանտիստ: Նա բաց դռների քաղաքականության կողմնակից է, ի տարբերություն ժամանակակից այլ սոցիալիստների: Կողմնակից է հատուկ ծառայություններին, բանակին և ոստիկանությանը հատկացվող գումարների ավելացմանը: Հակաահաբեկչական լայնամասշտաբ օպերացիաների իրականացման կողմնակից է: Նա դեմ է մշտապես արտահայտվում կրոնական զգացմունքների բացահայտ արտահայտմանը, սակայն նշում է, որ գործող կրոնական օրենսդրությունը չափազանց խիստ է: Մինչ վերջերս իրեն համարում էր ավանդապահ կաթոլիկ:

Ներքին քաղաքականության շրջանակներում իրեն համարում է եվրոպական ֆեդերալիստ, ով պատրաստ է համագործակցել Մարտին Շուլցի հետ, եթե վերջինս դառնա Գերմանիայի կանցլեր: Կողմնակից է արտասահմանյան ներդրումների կրճատմանը, ԵՄ- Կանադա առևտրաարդյունաբերական հարաբերությունների զարգացմանը: Դեմ է արտահայտվում Պաղեստինի ճանաչմանը՝ որպես ՄԱԿ-ի ինքնիշխան սուբյեկտ:

2006- 2009 թվականներին անդամակցել է Ֆրանսիայի սոցիալիստական կուսակցությանը:

Քաղաքական գործունեություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Երիտասարդ հասակում, Մակրոնը երկու տարի աշխատել է Քաղաքացիներ և Հանրապետականեր Տեղաշարժ կուսակցությունում, բայց նա երբեք չի դարձել այդ կուսակցության անդամ[7][8]։ Մակրոնը աշխատել է որպես Փարիզի քաղաքապետ Գյորգիս Սարեի օգնական[9]։ Մակրոնը եղել է Սոցիալիստական կուսակցության անդամ, 2006 թվականին 24 տարեկանում Մակրոնը առաջադրեց իր անդամակցությունը այդ կուսակցություննում և մնաց այդ կուսակցության անդամ մինչև 2009 թվականը[10][11][12]։

Մակրոնը հանդիպել է Ֆրանսուա Օլանդի հետ 2006 թվականին և միացել նրա աշխատակազմին մինչև 2010 թվականը[11]։ 2007 թվականին Մակրոնը փորձեց մասնակցել Ազգային Ժողովի ընտրություններին Պիկարդիա երկրամասից Սոցիալիստական Կուսակցության անունից, սակայն նրա դիմումը մերժվեց[13]։ 2010 թվականին Մակրոնը հնարավորություն ստացավ աշխատել, որպես վարչապետ՝ Ֆրանսուա Օլանդի աշխատակազմի ղեկավարի տեղակալ, բայց նա մերժեել է առաջարկը[14]։


Անձնական կյանք[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

2007 թվականին ամուսնացել է ֆրանսերենի ուսուցչուհի Բրիջիտ Տրյոնեի հետ, ով նրանից 24 տարով մեծ է, և ում Էմանուելը սիրահարված է եղել դեռ դպրոցական տարիքից[15]:

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 German National Library, Berlin State Library, Bavarian State Library et al. Record #1089164025 // Gemeinsame Normdatei — 2012—2016.
  2. 2,0 2,1 Emmanuel Macron n'est plus encarté au Parti socialiste // Le FigaroParis: 2015. — ed. size: 322497 — ISSN 0182-5852
  3. 3,0 3,1 BNF authorities
  4. http://colchide.com/people/emmanuel-macron/
  5. «Macron quits to clear way for French presidential bid»։ BBC։ 30 August 2016 
  6. [1]
  7. «Macron, ce jeune chevènementiste»։ Marianne (ֆրանսերեն)։ 2015-11-12։ Վերցված է 2017-08-02 
  8. «La bombe Macron»։ LExpress.fr (ֆրանսերեն)։ 2014-09-02։ Վերցված է 2017-08-02 
  9. Prissette Nicholas (2016)։ Emmanuel Macron en marche vers l'Élysée։ Plon։ էջ 79 
  10. politique Le Scan (2015-02-18)։ «Emmanuel Macron n'est plus encarté au Parti socialiste»։ Le Figaro (fr-FR)։ ISSN 0182-5852։ Վերցված է 2017-08-02 
  11. 11,0 11,1 «Avec Macron, l’Elysée décroche le poupon»։ Libération.fr (ֆրանսերեն)։ Վերցված է 2017-08-02 
  12. «Macron, militant PS depuis 2006, n'est plus à jour de cotisation depuis 5 ans»։ L'Obs (fr-FR)։ Վերցված է 10 December 2016 
  13. «Emmanuel Macron : l’homme du Président»։ Visions Mag (fr-FR)։ 2014-02-24։ Վերցված է 2017-08-02 
  14. Bourmaud François-Xavier (2016)։ Emmanuel Macron : le banquier qui voulait être roi։ l'Archipel։ էջ 224։ ISBN 9782809818734 
  15. «Brigitte Trogneux, épouse d'Emmanuel Macron... et sa meilleure alliée?»։ l'Express (ֆրանսերեն)։ Վերցված է 2017-02-12