Էբե դե Բոնաֆինի

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Էբե դե Բոնաֆինի
Hebe de Bonafini in Plaza de Mayo, Buenos Aires, Argentina - 2009.jpg
Ծնվել էդեկտեմբերի 4, 1928(1928-12-04)[1] (91 տարեկան)
ԾննդավայրEnsenada, Բուենոս Այրես, Արգենտինա
ՔաղաքացիությունFlag of Argentina.svg Արգենտինա
Մասնագիտությունակտիվիստ
Hebe de Bonafini Վիքիպահեստում

Էբե դե Բոնաֆինի (իսպ.՝ Hebe de Bonafini, դեկտեմբերի 4, 1928(1928-12-04)[1], Ensenada, Բուենոս Այրես, Արգենտինա), Պլազա դե Մայոյի մայրեր ընկերակցության համահիմնադիրներից[2]. կազմակերպությունը համախմբում է այն մայրերին, ում երեխաներն անհետացել են Կեղտոտ պատերազմի ընթացքում[3][4][5]:

Կյանք և ժամանակաշրջան[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1979 թվականից լինելով Մայրերի ընկերակցության նախագահ` Բոնաֆինին բազմիցս բարձրաձայնել է Արգենտինայում և դրա սահմաններից դուրս մարդու իրավունքների պաշտպանության իր գաղափարի մասին` միջազգային ճանաչում ձեռք բերելով: 1999 թվականին ստացել է ՅՈՒՆԵՍԿՈ-յի խաղաղության կրթության մրցանակ: Ընդունելով «Թող որ նրանք ողջ հայտնվեն» համախմբող կոչը` Բոնաֆինին 1980 թվականին անհապաղ հաշվառում է պահանջել բոլոր անհետ կորածների, այդ թվում և` իր որդիների համար: Ճնշումների աստիճանաբար թուլացման հետ նա 1982 թվականի դեկտեմբերի 10-ին դիմադրության երթ է կազմակերպել Ավենիդա դե Մայոյի երկայնքով: Այս իրադարձությունն առաջինն էր, որի ժամանակ խումբը քայլերթ է արել Պլազա դե Մայոյից դուրս, և առաջին անգամն էր, որ խմբին միացել են այդքան մեծ թվով աջակիցներ[6]:

1983 թվականին քաղաքացիական կարգին վերադառնալուց հետո կազմակերպության մեջ սկսվել են տարաձայնություններ, որոնք կապված էին Կեղտոտ պատերազմի կազմակերպիչ զինվորականների նկատմամբ բռնած դիրքի, ըստ իրենց, մեղմության հետ: Նախագահ Ռաուլ Ալֆոնսինը 1985 թվականին հիմնել է Խունտայի դատավարությունը, սակայն ռազմական խունտայի ինը ղեկավարների դատավարությամբ սահմանափակվելու որոշումը, ինչպես նաև` հետագայում նրանցից հինգին արդարացնելը ստիպել է Բոնաֆինիին հակադրվել նախագահին, որը հավատում էր, թե նախագահն ավելի հեռուն կգնա քաղաքական դեպքերի դատական հետապնդումներում: 1986 թվականին Մայրերի ընկերակցությունը մասնատվում է` բաժանվելով յուրաքանչյուրը մոտ 2.000 անդամ ունեցող երկու խմբի, որոնցից մեկը Բոնիֆինիի Պլազա դե Մայոյի մայրեր ընկերակցությունն էր:

2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ի ահաբեկչական հարձակումների ժամանակ Բոնաֆինին միջազգային տարաձայնությունների պատճառ է դարձել, երբ պաշտպանել է ահաբեկիչների գործողություններն` ասելով. «Ես զգում էի, որ շատ մարդիկ այդ ժամանակ երջանիկ էին և զգում էի, որ այդ ժամանակ շատերի արյան վրեժն էր լուծվում...քանի որ այդ մարդիկ հարձակվել էին ՆԱՏՕ-ի ռմբակոծությունների, շրջափակումների և սովամահ լինող միլիոնավոր երեխաների պատճառով: Եվ բոլորն էլ գիտեին դա»: Բոնաֆինին աջակցել է ահաբեկչության համար մեղադրվող այնպիսի կազմակերպությունների, ինչպիսին է FARC-ը[7]: ԷՏԱ կազմակերպության ղեկավարներից Ուոլթեր Վենդելինը որպես հրավիրյալ ուսուցիչ կանչվել է Պլազա դե Մայոյի մայրեր համալսարան[8]:

Լրագրող Հորացիո Վերբիտսկին քննադատել է ահաբեկչական հարձակմանը նրա աջակցությունը, և Բոնաֆինին պատասխանել է, թե «Վերբիտսկին Միացյալ Նահանգների սպասավորն է: Նա աշխատավարձ է ստանում Ֆորդ հիմնադրամից, և բացի հրեա լինելուց, նա լիովին ամերիկամետ է»[9]: Այս հայտարարությունից հետո նա մեղադրվել է հակասեմականության համար, սակայն ժխտել է դա` ասելով, որ նա ցանկացել է Վերբիտսկուն բնութագրել որպես ամերիկյան լրտես[9]: Վերբիտսկին հարցազրույցը տպագրած ամսագրից պահանջել է հարցազրույցի ձայնագրությունը և ապացուցել է, որ ամսագիրը տպագրել է այն, ինչ Բոնաֆինին իսկապես ասել է[9]: Նա ավելի մեծ տարաձայնությունների պատճառ է դարձել 2005 թվականին` հայտարարելով, թե «Հովհաննես Պողոս II-ը շատ մեղքեր է գործել ու նա դժոխք է գնալու»: Նա ավելացրել է, թե ինքը «չի ասել ոչինչ ավելի, քան Կաթոլիկ եկեղեցին սովորեցրել է իրեն»[10]:

Նախագահներ Նեստորի ու Քրիստինա Ֆերնանդես դե Կիրչների վարչակազմերը սերտ հարաբերություններ ունեին Բոնաֆինիի հետ: Նախագահ Նեստոր Կիրչներն ընդունել է Բոնաֆինիին Վարդագույն տանը 2003 թվականի մայիսի 25-ին իր երդմնակալության օրերին և պարբերաբար խորհրդակցում էր նրա հետ իր նախագահության ընթացքում[11][12]:

Բոնաֆինին աջակցություն է հայտնել այնպիսի կերպարների, ինչպիսիք են Չե Գևարան, Ֆիդել Կաստրոն, Աուգուստո Սանդինոն, Յասեր Արաֆաթը, Ուգո Չավեսը, Էվո Մորալեսը և ԷՏԱ բանկարկյալների մայրերը: Նա իրեն դեմ է հռչակել սոցիալ-դեմոկրատիային, կապիտալիզմին, նեոլիբերալիզմին, գլոբալիզացիային և Արժույթի միջազգային հիմնադրամին: Նա նաև հարձակվել է բոլիվացի ցուցարարների վրա` Պլազա դե Մայոն շրջափակելու համար և առաջարկել է ուժով վերցնել Գերագույն դատարանը` տեսաձայնային մեդիայի օրենքի դիմումները հետաձգելու ժամանակ[13]:

Պարգևներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Էբե դե Բոնաֆինին (երրորդը ձախից) և Մայիսյան հեղափոխության Մարդու իրավունքների արտակարգ պարգևի այլ դափնեկիրներ նախագահ Քրիստինա Ֆերնանդես դե Կիրչների հետ
  • Կալիֆոռնիայի համալսարանի (1996), Բոլոնիայի համալսարանի (2007) և Յարակույի փորձարարական ազգային համալսարանի (2010) պատվավոր դիպլոմ[14]
  • Համալսարանի բարեփոխումների 70-ամյակի պատվավոր մեդալ, 1988, Կորդովայի ազգային համալսարան[15]
  • Էկվադորի Երախտագիտության ազգային շքանշան (2006)[16]
  • Appreciation Liberarte/2006, Liberarte Foundation.[17]
  • Վենեսուելայի հերոսուհիների շքանշան (2007)[18]
  • Don Hilario Cuadros մրցանակ և Երիտասարդների սոցիալական և մշակութային դեսպան տիտղոս, 2008[19]
  • Veintitrés ամսագրի հատուկ մրցանակ, 2009[20]
  • Մայիսյան հեղափոխության 200-ամյակին նվիրված մարդու իրավունքների արտակարգ մրցանակ, 2010, Արգենտինա[21]
  • Ռոդոլֆո Վոլշի հաղորդակցության ու մարդու իրավունքների մրցանակ, Լա Պլատա ազգային համալսարան, 2011[22]
  • Ազգային ռադիոյի Պատվո մրցանակ, 2013[23]
  • Grifo d'Argento, Ջենովայի բարձրագույն պարգև, 2013.[24]

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 SNAC — 2010.
  2. Madres de Plaza de Mayo (Իսպաներեն)
  3. Festivaletteratura, Authors' Archive. Hebe de Bonafini Archived 2005-11-05 at the Wayback Machine..
  4. New Internationalist, May 2003. Interview with David Ransom Archived 2005-07-22 at the Wayback Machine..
  5. Punto Final. Entre la lucha y los recuerdos
  6. Bennett, Adam, Ludlow, Marcee, and Reed, Christopher. Madres de Plaza de Mayo. University of Texas Archived 2011-07-20 at the Wayback Machine.
  7. "Hebe de Bonafini respaldó a guerrilleros de las FARC", Infobae, 2008 (Իսպաներեն)
  8. «Supuesto líder de ETA trabajó en Argentina con Hebe de Bonafini»։ Infobae։ October 7, 2010։ Արխիվացված է օրիգինալից March 26, 2012-ին։ Վերցված է December 1, 2017 
  9. 9,0 9,1 9,2 Verbitsky, Horacio։ «La ciénaga del antisemitismo y la mentira»։ Página/12 
  10. Clarín, 13 April 2005. "Bonafini cargó duro contra las Abuelas, Juan Pablo II y Blumberg"
  11. La Nación: Kirchner recibió a Hebe de Bonafini en la Casa Rosada (Իսպաներեն)
  12. Clarín, 26 December 2006. "Kirchner recibió a Hebe de Bonafini en Casa de Gobierno"
  13. «Las frases más polémicas de Bonafini»։ Infobae.com։ June 10, 2011։ Արխիվացված է օրիգինալից June 14, 2011-ին։ Վերցված է November 30, 2017 
  14. Diversas personalidades celebraron el Doctorado Honoris Causa otorgado por la UNEY a Hebe de Bonafini Archived 2011-09-27 at the Wayback Machine.
  15. Hebe de Bonafini recibirá el Doctorado Honoris Causa Archived 2011-09-28 at the Wayback Machine.
  16. Condecoración a mujeres Archived 2011-08-14 at the Wayback Machine.
  17. Reconocimientos Liberarte/2006
  18. Hebe de Bonafini recibirá orden Heroínas de Venezuela(չաշխատող հղում)
  19. Hebe de Bonafini fue declarada Embajadora Cultural y Social de los Jóvenes Archived 2011-10-06 at the Wayback Machine.
  20. Distinción y emoción en los premios de Veintitrés Archived 2010-01-25 at the Wayback Machine.
  21. La Presidenta anunció la creación del Ministerio de Seguridad, que estará a cargo de la Dra. Nilda Garré
  22. Hebe de Bonafini recibió el Premio Rodolfo Walsh Archived 2011-09-20 at the Wayback Machine.
  23. «Página/12 :: espectaculos»։ www.pagina12.com.ar (իսպաներեն)։ Վերցված է 2019-06-04 
  24. «Hebe de Bonafini condecorada en Italia»։ Արխիվացված է օրիգինալից 2013-12-20-ին։ Վերցված է 2014-02-09 

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]