Անտուան Ժան Գրո

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Անտուան Ժան Գրո
ֆր.՝ Antoine-Jean Gros
Gros Portrait à l'âge de vingt ans (RO 109).jpg
Ծնվել է մարտի 16, 1771(1771-03-16)[1][2][3][4][5][6][7][8][9][10]
Ծննդավայր Փարիզ, Ֆրանսիայի թագավորություն[2]
Վախճանվել է հունիսի 25, 1835(1835-06-25)[2][11] (64 տարեկանում)
Մահվան վայր Մեդոն[2]
Քաղաքացիություն Ֆրանսիա[12]
Կրթություն Collège des Quatre-Nations և Փարիզի Գեղեցիկ արվեստների ազգային բարձրագույն դպրոց
Մասնագիտություն նկարիչ և արվեստների գործիչ
Ոճ նեոդասականություն և Pre-romanticism
Ժանր պատմական գեղանկարչություն
Ուշագրավ աշխատանքներ Bonaparte at the Pont d'Arcole, Q2889459? և Bonaparte, Premier Consul
Ուսուցիչ Ժակ Լուի Դավիդ[2]
Աշակերտներ Charles-Philippe Larivière, Paul Huet, Joseph Beaume, Léon Riesener, Adolphe Roger, Շառլ Լյուի Մյուլեր, Félix Louis Leullier, Թեոֆիլ Լանգլուա դը Շեվրևիլ, Henri Frédéric Schopin, Léopold Robert և Joseph Thierry
Ներշնչվել է Պիտեր Պաուլ Ռուբենս
Պարգևներ Պատվավոր լեգիոնի շքանշանի սպա[2] և Սուրբ Միխայիլի շքանշանի ասպետ[2]
Անդամակցություն Ֆրանսիայի ինստիտուտ
Մայր Pierrette-Madeleine-Cécile Durand
Antoine-Jean Gros Վիքիպահեստում

Անտուան Ժան Գրո (ֆր.՝ Antoine-Jean Gros, մարտի 16, 1771(1771-03-16)[1][2][3][4][5][6][7][8][9][10], Փարիզ, Ֆրանսիայի թագավորություն[2] - հունիսի 25, 1835(1835-06-25)[2][11], Մեդոն[2]), ֆրանսիացի նկարիչ-ակադեմիստ, որը ճանաչում է ձեռք բերել նապոլեոնյան բանակի հաղթանակների պատկերման շնորհիվ՝ դրանով իսկ նշանակալի ներդրում ունենալով Նապոլեոնի մասին հերոսական միֆի ձևավորման գործում։

Կյանք և ստեղծագործություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Անտուան Ժան Գրոն ծնվել է 1771 թվականի մարտի 16-ին Փարիզում։ 1785 թվականին տասնչորս տարեկան հասակում Գրոն ընդունվել է սովորելու Ժակ Լուի Դավիդի մոտ, որը նշանակալի ազդեցություն է թողել Գրոյի գեղարվեստական զարգացման վրա[13]։ 1787 թվականն ապագա նկարիչն սկսել է որպես Փարիզի Գեղարվեստի ակադեմիային առընթեր դպրոցի աշակերտ։ 1793 թվականին նա Դավիդի օգնությամբ հեղափոխական ահաբեկչության աճող ալիքից փախել է Ջենովայով Ֆլորենցիա։

Իտալիայում Գրոն կատարել է հայտնի գլուխգործոցների ուրվանկարներ թանգարաններում, ծանոթանում բանաստեղծ Վիտորիո Ալֆիերիի, նկարիչ Ֆրանսուա Քսավյե Ֆաբրի և կոմսուհի Օլբանիի հետ։ 1794 թվականին վերադարձել է Ջենովա, որտեղ ծանոթացել է Նապոլեոնի կնոջ՝ Ժոզեֆին դը Բոհարնեի հետ։ Նապոլեոնը նկարչին ընդունել է իր մոտ ծառայության և պատվերներ տվել նրան։ Ֆրանսիացիների կողմից Պիեմոնտի օկուպացիայից հետո երիտասարդ «թեթևամիտը», ըստ Ստենդալի արտահայտության, փառքի է արժանացել ավստրիական կուսակալին նվիրված ծաղրանկարներով.

Այն մատիտանկարը, որ Գրոն թողել էր «Սերվի» սրճարանի սեղանի վրա, երկնքից իջած հրաշք թվաց հենց այդ գիշերն էլ փորագրվեց ու հաջորդ օրը քսան հազար օրինակ վաճառվեց։

«Պարմի մենաստանը»

1800 թվականին Գրոն առաջ շարժվող ավստրիացիներից փախել է Փարիզ։ 1802 թվականին նա «Նազարեթի ճակատամարտ» նկարի համար ստացել է գեղանկարչության ազգային մրցանակ։ 1804 թվականին այդ տարվա Սալոնում ներկայացրել է «Նապոլեոնը ժանտախտով հիվանդների մոտ Յաֆֆայում» նկարը, որն ունեցել է մեծ հաջողություն։ 1808 թվականին նշանակվել է կայսերական ընտանիքի դիմանկարիչ («Նապոլեոնը Պրեյսիշ Էյլաուի ճակատամարտի դաշտում» նկարի համար)։ Փարիզյան սալոն այցելության ժամանակ կայսրը, ավարտելով պարգևատրման արարողությունը, հանել է իր Պատվո լեգեոնի շքանշանն ու այն ամրացրել գեղանկարչի կրծքին[14]։ 1811 թվականին ստացել է պետական պատվեր՝ զարդարելու Պանթեոնի գմբեթը (ավարտվել է 1824 թվականին

Նապոլեոնի տապալումից ու Դավիդի՝ Ֆրանսիայից փախչելուց հետո Սալոնը նրա փոխարեն սկսել է գլխավորել Գրոն։ Բուրբոնների վերականգնման տարիներին աշխատել է բացառապես ակադեմիական ոճում։ Ուշ շրջանի ստեղծագործությունների ոճը չոր է, դրանց պակասում է կայսերական դարաշրջանի վառ ռոմանտիզմը։ Այդ շրջանում առավել մեծ հաջողություն են ունեցել նրա դիմանկարները։ 1830 թվականից հետո կենտրոնացել է առասպելական սյուժեների պատկերման վրա։

Կյանքի վերջում Անտուան Ժան Գրոն ընկել է դեպրեսիայի մեջ և կյանքն ավարտել ինքնասպանությամբ՝ նետվելով Սենան 1835 թվականի հունիսի 26-ին Մյոդոնում։

Ընտրյալ կտավներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 data.bnf.fr: տվյալների բաց շտեմարան — 2011.
  2. 2,00 2,01 2,02 2,03 2,04 2,05 2,06 2,07 2,08 2,09 2,10 2,11 2,12 2,13 Gros, Antoine-JeanOUP, 2008.
  3. 3,0 3,1 Antoine Jean Gros
  4. 4,0 4,1 Antoine Jean Grosministère de la Culture.
  5. 5,0 5,1 Antoine Jean Gros — 2006. — ISBN 978-0-19-977378-7, 978-0-19-989991-3
  6. 6,0 6,1 KulturNav — 2015.
  7. 7,0 7,1 Շվեդիայի ազգային թանգարան — 1792.
  8. 8,0 8,1 SNAC — 2010.
  9. 9,0 9,1 Encyclopædia Britannica
  10. 10,0 10,1 Comité des travaux historiques et scientifiques — 1834.
  11. 11,0 11,1 11,2 Find A Grave — 1995. — ed. size: 165000000
  12. Շվեդիայի Ազգային թանգարանի նկարիչների ցանկ — 2016.
  13. Лависс Э, Рамбо А История XIX века. — Directmedia, 2014-11-14. — 494 с. — ISBN 9785447510657
  14. Тюлар Жан։ «Изобразительное искусство - Наполеон, или Миф о «спасителе»»։ www.e-reading.club։ Վերցված է 2018-03-25 

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • «Гро, Антуан-Жан»։ Բրոքհաուզի և Եֆրոնի հանրագիտական բառարան: 86 հատոր (82 հատոր և 4 լրացուցիչ հատորներ)։ Սանկտ Պետերբուրգ։ 1890–1907 
  • N. Wolf. Malerei der Romantik. — Köln, 1999.
  • W. Broer u.a. Epochen der Kunst. 19 Jahrhundert. Vom Klassizismus zu dem Wegbereitern der Moderne. — München-Wien-Oldenburg, 1997.
  • Die Welt der Malerei. — Köln, 1990.
  • Гро, Антуан-Жан, барон // Военная энциклопедия : [в 18 т.] / под ред. В. Ф. Новицкого [и др.]. — СПб. ; [М.] : Тип. т-ва И. Д. Сытина, 1911—1915.