Սերգեյ Դարոնյան

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Սերգեյ Դարոնյան
Ծնվել էապրիլի 1, 1925(1925-04-01)[1]
ԾննդավայրԽարկով, ԽՍՀՄ[1]
Վախճանվել էհունվարի 23, 1990(1990-01-23) (64 տարեկանում)
Վախճանի վայրԵրևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ
Մասնագիտությունգրականագետ և քննադատ
Լեզուհայերեն
Ազգությունհայ
ՔաղաքացիությունFlag of the Soviet Union.svg ԽՍՀՄ
ԿրթությունՄոսկվայի պետական համալսարան
Գիտական աստիճանբանասիրական գիտությունների դոկտոր (1968) և պրոֆեսոր (1970)
ԿուսակցությունԽՄԿԿ
ԱշխատավայրՄոսկվայի պետական համալսարան, ՀՀ ԳԱԱ գրականության ինստիտուտ և Երևանի պետական լեզվահասարակագիտական համալսարան
ՊարգևներՀայկական ԽՍՀ մշակույթի վաստակավոր գործիչ
Սերգեյ Դարոնյան Վիքիդարանում

Սերգեյ Գարեգինի Դարոնյան (ապրիլի 1, 1925(1925-04-01)[1], Խարկով, ԽՍՀՄ[1] - հունվարի 23, 1990(1990-01-23), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ խորհրդային գրականագետ, քննադատ։ Բանասիրական գիտությունների դոկտոր (1968 թվական), պրոֆեսոր (1970 թվական)։ ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ (1960), ԽՄԿԿ անդամ 1945 թվականից։ ՀԽՍՀ մշակույթի վաստակավոր գործիչ (1985)[2]:

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Սերգեյ Դարոնյանը ծնվել է 1925 թվականի ապրիլի 1-ին, Խարկով քաղաքում: Հայրը եղել է բնիկ էրզրումցի, մայրը՝ նախիջևանցի: 1930 թվականին ընտանիքով փոխադրվել է Կրասնոդարի երկրամասի Կրոպոտկինի շրջանի Կազանսկայա ստանիցա: 1931 թվականին ընդունվել է տեղի հայկական դպրոց, ապա փոխադրվել ռուսական դպրոց, որն ավարտել է 1942 թվականին: 1943-1945 թվականներին ծառայել է Խորհրդային բանակում, մասնակցել Հայրենական մեծ պատերազմին: 1951 թվականին ավարտել է Մոսկվայի համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետի արևելյան բաժինը։ 1951-1954 թվականներին սովորել է նույն համալսարանի ասպիրանտուրայում: 1956 թվականին «Միրզա Իբրահիմովի արձակը» թեմայով դիսերտացիա է պաշտպանել և ստացել բանասիրական գիտությունների թեկնածուի աստիճան: 1956-1963 թվականներին հայ գրականություն է դասավանդել Մոսկվայի պետական համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետի ԽՍՀՄ ժողովուրդների գրականության բաժնում: Աշխատել է Մոսկվայի գեղարվեստական գրականության հրատարակությունում որպես ժողովուրդների գրականության բաժնի վարիչ (1956-1964 թվականներ): 1964 թվականին փոխադրվել է Երևան: 1964-1966 թվականներին աշխատել է ՀԽՍՀ ԳԱ Մանուկ Աբեղյանի անվան գրականության ինստիտուտում որպես ավագ գիտաշխատող։ 1966-1974 թվականներին եղել է նույն ինստիտուտի գրական բաժնի վարիչ: 1974 թվականից եղել է Երևանի Վ․ Բրյուսովի անվան ռուսաց և օտար լեզուների մանկավարժական ինստիտուտի ռեկտոր։ 1968 թվականին «Միքայել Նալբանդյան» թեմայով դիսերտացիա է պաշտպանել և ստացել բանասիրական գիտությունների դոկտորի աստիճան: Առանձին գրքերով ռուսերեն հրատարակել է «Միրզա Իբրահիմովի արձակը» (Բաքու, 1958 թվական), «Միրզա Իբրահիմով» (Մոսկվա, 1960 թվական), «Միքայել Նալբանդյան» (Մոսկվա, 1963), «Տուգելբայ Սիդիգբեկով» (1966 թվական, Մոսկվա), «Միքայել Նալբանդյանը և ռուս հեղափոխական դեմոկրատները» (Մոսկվա, 1967, 1979)։ «Միքայել Նալբանդյան» (Երևան, 1975), «Նաիրի Զարյան» (Մոսկվա, 1978)[3]:

Երկեր[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Միրզա Իբրահիմով, ռուսերեն, 1960:
  • Միքայել Նալբանդյան, ռուսերեն, 1963:
  • Из истории армянской эстетической мысли, 1973.
  • Նաիրի Զարյան, ռուսերեն, 1978:
  • Միքայել Նալբանդյան, ստեղծագործության և գրական կապերի խնդիրներ, ռուսերեն (Микаэл Налбандян. Проблемы творчества и литературных связей, 1975), 1975:
  • Նաիրի Զարյան, ռուսերեն, 1978:
  • Միքայել Նալբանդյանը և ռուս հեղափոխական դեմոկրատները, ռուսերեն, 1979:
  • Միքայել Նալբանդյան, Երևան, «Սովետական գրող», 1979, 544 էջ:
  • Նաիրի Զարյան: Կյանքն ու գործունեությունը, Երևան, 1982:
  • Классика и современность, сборник, Ереван, 1985.
  • Лоза и камень: Поэзия, проза, драматургия, 1985.

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 3, էջ 317 CC-BY-SA-icon-80x15.png