Ս
Արտաքին տեսք
(Վերահղված է Սեից)
Ս, ս | |
---|---|
![]() | |
Տեսակ | Հայկական այբուբենի տառ |
Մեծատառ | Ս |
Փոքրատառ | ս |
Մասն է | Հայոց գրեր |
Այբուբեն(ներ) | Հայերեն այբուբեն |
Տեղը այբուբենում | 29-րդ |
Հնչույթ | սէ |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9a/%D5%8D_%D5%80%D5%A1%D5%B5%D5%AF%D5%A1%D5%AF%D5%A1%D5%B6_%D5%8D%D5%B8%D5%BE%D5%A5%D5%BF%D5%A1%D5%AF%D5%A1%D5%B6_%D5%80%D5%A1%D5%B6%D6%80%D5%A1%D5%A3%D5%AB%D5%BF%D5%A1%D6%80%D5%A1%D5%B6_%28Soviet_Armenian_Encyclopedia%29.jpg/220px-%D5%8D_%D5%80%D5%A1%D5%B5%D5%AF%D5%A1%D5%AF%D5%A1%D5%B6_%D5%8D%D5%B8%D5%BE%D5%A5%D5%BF%D5%A1%D5%AF%D5%A1%D5%B6_%D5%80%D5%A1%D5%B6%D6%80%D5%A1%D5%A3%D5%AB%D5%BF%D5%A1%D6%80%D5%A1%D5%B6_%28Soviet_Armenian_Encyclopedia%29.jpg)
Հայերենի այբուբեն | ||
---|---|---|
Ա ա | Ծ ծ | Ջ ջ |
Բ բ | Կ կ | Ռ ռ |
Գ գ | Հ հ | Ս ս |
Դ դ | Ձ ձ | Վ վ |
Ե ե | Ղ ղ | Տ տ |
Զ զ | Ճ ճ | Ր ր |
Է է | Մ մ | Ց ց |
Ը ը | Յ յ | Ւ ւ |
Թ թ | Ն ն | Փ փ |
Ժ ժ | Շ շ | Ք ք |
Ի ի | Ո ո | և |
Լ լ | Չ չ | Օ օ |
Խ խ | Պ պ | Ֆ ֆ |
Ս, ս (անունը՝ սէ), հայկական այբուբենի 29-րդ տառն է։ Թվային արժեքը՝ «2000»։ Ստեղծել է Մեսրոպ Մաշտոցը 405-406 թվականներին։ Միջնադարում օգտագործվել են «երկաթագիր», «գրչագիր», «նոտրգիր», «շղագիր» տառատեսակները[1][2][3][4]։
Կրկնակ բաղաձայններ
[խմբագրել | խմբագրել կոդը]- Հայերենի կրկնակ ս ով գոյականներից են՝
- երեսսրբիչ
- Կրկնակ ս-ով բայերից են՝
- սսկվել
Ուշագրավ փաստ
[խմբագրել | խմբագրել կոդը]
Մեծատառ Ս-ն իր տեսքով նման է լատինական այբուբենի մեծատառ U-ին։
Յունիկոդում
[խմբագրել | խմբագրել կոդը]Յունիկոդում ներկայացված է՝
- մեծատառ՝ «Ս».
U+054D
- փոքրատառ՝ «ս».
U+057D
Բրայլով ներկայացումը
[խմբագրել | խմբագրել կոդը]![]() |
Dots 234 |
Ծանոթագրություններ
[խմբագրել | խմբագրել կոդը]- ↑ Էդուարդ Բագրատի Աղայան, Արդի հայերենի բացատրական բառարան, Երևան, «Հայաստան», 1976։
- ↑ Հրաչյա Աճառյանի անվան Լեզվի Ինստիտուտ, Ժամանակակից հայոց լեզվի բացատրական բառարան, Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1969։
- ↑ Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բառարան, Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1967։
- ↑ Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բացատրական բառարան, Երևան, «Երևանի Պետական Համալսարան», 2009։