Ռայմոն Պուանկարե

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Ռայմոն Պուանկարե
ֆր.՝ Raymond Poincaré
Դիմանկար
Ծնվել էօգոստոսի 20, 1860(1860-08-20)[1][2][3][…]
ԾննդավայրԲար լե Դյուկ, Ֆրանսիա
Մահացել էհոկտեմբերի 15, 1934(1934-10-15)[1][4][2][…] (74 տարեկան)
Մահվան վայրՓարիզ, Ֆրանսիա[4]
ԳերեզմանNubécourt
ՔաղաքացիությունFlag of France (1794–1815, 1830–1974, 2020–present).svg Ֆրանսիա
Մայրենի լեզուֆրանսերեն
ԿրոնՀռոմի Կաթոլիկ եկեղեցի
ԿրթությունՓարիզի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետ
Մասնագիտությունքաղաքական գործիչ, փաստաբան և լրագրող
ԱշխատավայրԳլազգոյի համալսարան
ԱմուսինՀենրիետ Պուանկարե
Ծնողներհայր՝ Antoni Poincaré?, մայր՝ Nanine Marie Ficatier?
Զբաղեցրած պաշտոններՖրանսիայի Հանրապետության նախագահ, Ֆրանսիայի ազգային ժողովի պատգամավոր, գերագույն խորհրդական, French co-prince of Andorra?, Ֆրանսիայի նախարարների խորհրդի նախագահ, Ֆրանսիայի ֆինանսների նախարար, Ֆրանսիայի երրորդ հանրապետության սենատոր, Ֆրանսիայի նախարարների խորհրդի նախագահ, Ֆրանսիայի նախարարների խորհրդի նախագահ, Ֆրանսիայի վարչապետ, Ֆրանսիայի սենատի անդամ, Minister of National Education?, bâtonnier? և seat 34 of the Académie française?
ԿուսակցությունԴեմոկրատական ալյանս
Պարգևներ և
մրցանակներ
ԱնդամությունՖրանսիական ակադեմիա[6] և Արվեստների և գիտությունների ամերիկյան ակադեմիա
Commons-logo.svg Raymond Poincaré Վիքիպահեստում

Ռայմոն Պուանկարե (ֆր.՝ Raymond Poincaré, օգոստոսի 20, 1860(1860-08-20)[1][2][3][…], Բար լե Դյուկ, Ֆրանսիա - հոկտեմբերի 15, 1934(1934-10-15)[1][4][2][…], Փարիզ, Ֆրանսիա[4]), ֆրանսիացի քաղաքական և պետական գործիչ, Ֆրանսիական ակադեմիայի անդամ (1909)։ Մասնագիտությամբ՝ փաստաբան։

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • 1887-1903 թվականներին՝ պառլամենտի դեպուտատ,
  • 1903-1913 թվականներին և 1920 թվականից՝ սենատոր,
  • 1912-1913 թվականներին՝ պրեմիեր մինիստր և արտի գործ, մինիստր,
  • 1913-1920 թվականներին՝ Ֆրանսիայի նախագահ,
  • 1922-1924 թվականներին և 1926-1929 թվականներին՝ վերստին պրեմիեր մինիստր։

Պուանկարեի արտաքին քաղաքականությունն ուղղված էր Անտանտի ամրապնդմանն ու պատերազմի նախապատրաստմանը, Եվրոպայում Ֆրանսիայի գերիշխանության հաստատմանը։

Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին Պուանկարե զգալի ազդեցություն է գործել Ռուսաստանի քաղաքականության վրա։ Հոկտեմբերյան հեղաշրջումից հետո Պուանկարեն համարվել է «խորհրդային երկրի թշնամի»։

Պուանկարե երկդիմի և խարդախ քաղաքականություն է վարել արևմտահայության հարցում։ Հայկական բարենորոգումների ծրագիրը առաջ քաշելու ժամանակ ձևացել է հայերի պաշտպան, միաժամանակ, սակայն, վարկ տրամադրել Թուրքիային։ 1918-1919 թվականներին փարիսեցիական խոստումներով հրահրել է եղեռնից փրկված կիլիկիահայերի վերադարձը իրենց հարազատ տները, առանց ապահովելու նրանց անվտանգությունը քեմալական հրոսակների հարձակումներից։ Իր թուրքապաշտպան քաղաքականությամբ նպաստել է հակահայկ որոշումների ընդունմանը Լոզանի կոնֆերանսում[փա՞ստ]։

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Տես նաև[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 9, էջ 454 CC BY-SA icon 80x15.png