Նիկոլայ Յուդենիչ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Նիկոլայ Յուդենիչ
Yudenich.jpg
Ծնվել է հուլիսի 18, 1862({{padleft:1862|4|0}}-{{padleft:7|2|0}}-{{padleft:18|2|0}})
Ծննդավայր Մոսկվա, Ռուսական կայսրություն[1]
Մահացել է հոկտեմբերի 5, 1933({{padleft:1933|4|0}}-{{padleft:10|2|0}}-{{padleft:5|2|0}})[1] (71 տարեկանում)
Մահվան վայր Կանն[2]
Քաղաքացիություն Ռուսական կայսրություն
Մասնագիտություն քաղաքական գործիչ և սպա
Պարգևներ և
մրցանակներ
Nikolai Nikolaevich Yudenich Վիքիպահեստում

Նիկոլայ Նիկոլայևիչ Յուդենիչ (ռուս.՝ Николай Николаевич Юденич, հուլիսի 30, 1862, Մոսկվա, Ռուսական կայսրություն - հոկտեմբերի 5, 1933, Կանն, Ֆրանսիա), ռուս ռազմական գործիչ, հետևազորի գեներալ (1915)։ Ռուսական ամենահաջող գեներալներից մեկն Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ։ Ռուսաստանի քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ ղեկավարել է հակաբոլշևիկյան զորքերը հյուսիսարևմտյան ուղղության վրա ու Հյուսիսարևմտյան հանրապետության պաշտպանության նախարար։ Սբ. Գեորգիի 2-րդ դասի շքանշանի վերջին ասպետ։

Ծնվել է 1862 թ-ի հուլիսի 30-ին Մոսկվայում։

Առաջին համաշխարհային պատերազմում զբաղեցրել է Կովկասյան ռազմաճակատի շտաբի պետի պաշտոնը։ 1915 թվականին ջախջախել է Էնվեր փաշայի զորքը Սարիղամիշում։ Նույն թվականին լուրջ մարտեր է վարել Վան քաղաքի համար, որը մի քանի անգամ անցել է ձեռքից ձեռք։ 1916 թ-ին գրավել է Էրզրումը, իսկ այնուհետև Տրապիզոնը։ Նույն թվականի վերջում ռուսական զորքերի հսկողության տակ էր անցել Արևմտյան Հայաստանի մեծ մասը[3]։

Բոլշևիկյան հեղափոխությունից հետո նա գլխավորել է Հյուսիս-արևմտյան հանրապետության նախարարի պաշտոնը՝ Ստեփան Գևորգի Լիանոսյանի կառավարության ներքո[4], իսկ հանրապետության կործանումից հետո տեղափոխվել է Ֆրանսիա։

Յուդենիչը մահացել է 1933 թ-ի հոկտեմբերի 5-ին Փարիզում։

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 Юденич Николай Николаевич // Большая советская энциклопедия: [в 28 т.] / под ред. А. М. Прохоров — 3-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1969.
  2. German National Library, Berlin State Library, Bavarian State Library et al. Record #119112353 // Gemeinsame Normdatei — 2012—2016.
  3. Керсновский А. А. История Русской армии. Борьба на Кавказе.
  4. Лианозовы. Короли серого и черного золота