Էրմետե Նովելլի

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Էրմետե Նովելլի
Ermete Novelli Shylock.jpg
Ծնվել էմարտի 5, 1851(1851-03-05)[1]
ԾննդավայրԼուկա, Տոսկանա, Իտալիա
Մահացել էհունվարի 30, 1919(1919-01-30)[2][1] (67 տարեկանում)
Մահվան վայրԲենևենտո, Կամպանիա, Իտալիա
ՔաղաքացիությունFlag of Italy (1861–1946).svg Իտալիայի թագավորություն
Մասնագիտությունթատրոնի դերասան
Ամուսին(ներ)Olga Giannini Novelli

Էրմետե Նովելլի (իտալ.՝ Ermete Novelli, մարտի 5, 1851(1851-03-05)[1], Լուկա, Տոսկանա, Իտալիա - հունվարի 30, 1919(1919-01-30)[2][1], Բենևենտո, Կամպանիա, Իտալիա), իտալացի թատերական և կինոդերասան, թատերագիր։

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ծնվել է հուշարարի ընտանիքում։ Տասը տարեկանից թատրոնում աշխատել է զգեստարար, բուտաֆոր, եղել դերասան շրջիկ թատերախմբերում։

1884 թվականից ստեղծել է սեփական թատերախումբ, որը ղեկավարել է մինչև կյանքի վերջը։

1900 թվականին ֆրանսիական «Կոմեդի Ֆրանսեզի» նմանությամբ Հռոմում հիմնել է «Cosa di Goldoni» թատրոնը։ Բեմականացրել է Էմիլ Գաբորիոյի «Monsieur Lecoq» նորավեպը, ինչպես նաև գրել է, այդ թվում՝ համահեղինակությամբ, մի քանի կատակերգություն և մոնոներկայացումների մի ամբողջ շարք։

Սկզբնական շրջանում խաղացել է առավելապես կատակերգական դերեր Գոլդոնիի պիեսներում, հետագայում ստեղծել նաև դրամատիկական և խարակտերային կերպարներ՝ Կուզովկին (Ի. Տուրգենևի «Գիշերօթիկը»), Շայլոկ (Շեքսպիրի «Վենետիկի վաճառականը»), Ներոն (Պ. Կոսսայի «Ներոն»), Կորրադո (Ջակոմետտիի «Ոճրագործի ընտանիքը»), Քին (Ա. Դյումա–հոր «Հանճար և անառակություն»)։

Իր թատերախմբով ելույթներ է ունեցել Եվրոպայի գրեթե բոլոր երկրներում, ինչպես նաև Լատինական Ամերիկայում։

Ermete Novelli1.jpg

1902 թվականին վերադարձել է հարազատ բնակավայր և գրել «Foglietti sparsi narranti la mia vita» ինքնակենսագրականը։

Կյանքի վերջին տարիներին նկարահանվել է մի շարք համր ֆիլմերում[3]։ Մահացել է բեմի վրա՝ ներկայացման պահին։

Նովելլիի աշակերտն է եղել Վահրամ Փափազյանը։

2002 թվականին Իտալիայում հիմնվել է Էրմետե Նովելլիի անվան մրցանակ, որը շնորհվում է դերասանական նվաճումների համար։

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Ermete Novelli, Foglietti Sparsi Narranti la mia vita (a cura di Yambo), Arnoldo Mondadori, Roma, 1919.
  • Giuseppe Pardieri, Ermete Novelli, Cappelli, Bologna, 1965.
  • Paolo Emilio Persiani, Ermete Novelli sublime guitto, Edizioni Il Ponte Vecchio, Cesena, 2002.
Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 8, էջ 343 CC-BY-SA-icon-80x15.png