Արարատյան բարբառ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search

Արարատյան բարբառ (նաև՝ Երևանի բարբառ) - հայերենի ում ճյուղի քառաստիճան բաղաձայնական համակարգի բարբառ։

Խոսվում է Արարատյան դաշտում, մասամբ նաև՝ Վայոց ձորում, Լոռու և Գեղարքունիքի մարզերում։

Բաղաձայնները ենթարկված են երկրորդ աստիճանի լրիվ տեղաշարժին։ Ձայնավորները հիմնականում նույն են արդի գրականի հետ (վեց պարզ ձայնավոր). շեշտը վերջընթեր վանկի վրա է. հոգնակիները՝ էր, նէր, մասամբ՝ ք, արէնք, անիք։ Ունի յոթ հոլով. բացի սեռականից՝ մնացածները հոդ են ստանում, որով տարբերվում են գրական լեզվից։ Ներկան կազմվում է ըմ (ում) վերջավորությամբ անկատար դերբայով և օժանդակ բայով։ Հայերենի հարուստ բարբառներից մեկն է։ Հիմնականում այս բարբառի հիման վրա է կազմավորվել ժամանակակից արևելահայ գրական հայերեն։[1]

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. Հ. Զ. Պետրոսյան, Ս. Ա. Գալստյան, Թ. Ա. Ղարագյուլյան (1975)։ Լեզվաբանական բառարան։ Երևան: ՀՍՍՀ ԳԱ հրատարակչություն։ էջ էջ 34 

Աևտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]