Լիլիթ
.jpg)
Լիլիթը միջագետքյան առասպելներում եղել է փոթորիկների չար ոգին, որը կապ ուներ քամու հետ և բերում էր հիվանդություն և մահ։ Շումերական «Գիլգամեշ» անունով էպիկական պոեմում նա ոչնչացնում է աստվածուհի Իշթառի սուրբ ծառը։ Նա կոչվել է «Լիլիթու» անունով մինչև մ.թ.ա. 7-րդ դարը։ Այդ ժամանակվանից հրեական առասպելներում նա նշվել է «Լիլիթ» անունով։
Բովանդակություն |
[խմբագրել] Լիլիթը հրեական գրականության մեջ
Լիլիթը օգտագործվել է հրեական առասպելներում որպես գիշերվա չար ոգի։ Նրա անունը հրեական համայնքներում մոռացվել էր դարերով։ Միջնադարում հրեական ռաբայները փորձում էին պարզել պաճառը, թե ինչու է «Լիլիթ» անունը շեշտվել հին կտակարանում։[1] Միջնադարյան «Բեն Սիրայի Այբուբեն» գրի մեջ Լիլիթը ներկայացվում է որպես Ադամի առաջին կինը։
[խմբագրել] Լիլիթը հայ գրականության մեջ
[խմբագրել] Ավետիք Իսահակյանի Լիլիթը
Ավետիք Իսահակյանի «Լիլիթ» պոեմը հիմված է հրեական առասպելի վրա։ Նա գրել է պոեմը Վենետիկում՝ 1921 թվականին։ Իսահակյանի «Լիլիթ»-ում Ադամը ստեղծվում է հողից (ինչպես՝ հրեական առասպելում), իսկ Լիլիթը՝ հուրից։ Ադամը սիրահարված է լինում Լիլիթին, իսկ Լիլիթը Ադամի նկատմամբ անտարբեր էր և հակակրանք էր տածում Ադամի նկատմամբ, քանի որ նա հողից էր և ոչ թե հուրից, ինչպես ինքը՝ Լիլիթը։
[խմբագրել] Տես նաև
Ավետիք Իսահակյանի Լիլիթ առասպելը վիքիդարանում
[խմբագրել] Կարծիքներ
- ↑ Judit M. Blair De-Demonising the Old Testament - An Investigation of Azazel, Lilith, Deber, Qeteb and Reshef in the Hebrew Bible. Forschungen zum Alten Testament 2 Reihe, Mohr Siebeck 2009 ISBN 3-16-150131-4
 |
Սա դիցաբանության մասին անավարտ հոդված է։ Դուք կարող եք օգնել Վիքիպեդիային՝ ուղղելով և լրացնելով այն։ |
