Էլեկտրական մեկուսիչ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Էլեկտրական մեկուսիչ

Էլեկտրական մեկուսիչ, մեծ տեսակարար էլեկտրական դիմադրություն ունեցող նյութ։ Էլեկտրասարքավորման՝ տարբեր էլեկտրական պոտենցիալներ ունեցող մասերը մեկուսացնելու և հողի, իրանի, կառույցի հետ կարճ միացումը կանխելու համար ծառայող էլեկտրատեխնիկական սարք։ Տարբերում են հետևյալ մեկուսիչները․

  • գծային (հաղորդալարերը էլեկտրահաղորդման գծերի հենարաններին ամրացնելու համար),
  • կայանային (բաշխիչ հարմարանքներում հոսանքատար մասերի մոնտաժման համար),
  • ապարատային (էլեկտրական ապարատներում ու մեքենաներում դետալների ամրացման և բաժանման համար)։

Մետաղական, մեկ կողմից կարճ միացված երկլար կամ համառանցք գծի հատված, որը հավասար է աշխատանքային ռադիոալիքի երկարության 1/4-ին և գծի մյուս ծայրում ունի մեծ էլեկտրական դիմադրության։ Գերբարձր հաճախականության ռադիոկոնստրուկցիաներում կիրառվում է որպես հենարան, իսկ գծերում՝ որպես բացակ (խզում)։

Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական տարբերակը վերցված է Հայկական սովետական հանրագիտարանից, որի նյութերը թողարկված են Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) թույլատրագրի ներքո։ CC-BY-SA-icon-80x15.png