Զեմֆիրա

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Զեմֆիրա
Հիմնական տվյալներ
Ծնվել է օգոստոսի 26, 1976 (39 տարեկան)
Ռուսաստան Ուֆա, Բաշկորտոստան, Ռուսաստան
Ուֆա
Երկիր Flag of Russia.svg Ռուսաստան
Ժանրեր Ռոք
Փոփ ռոք[1][2]
Մասնագիտություն երգչուհի, երաժիշտ, բանաստեղծ ևերգահան
Գործիքներ Վոկալ
Կիթառ
Ստեղնաշարային
Դաշնամուր
Մելոդիկա[3]
Գործունեություն 1997 - ներկա
Կապված Zемфира
Ամուսին Zемфира
Կայք zemfira.ru

Զեմֆիրա Տալգատի Ռամազանովա (ռուս.՝ Земфира Талгатовна Ры Рамаҙанова,թաթ. Земфира Тәлгать кызы Рамазанова, Zemfira Tälğät qızı Ramazanova, բաշկիրերեն՝ Земфира Тәлғәт ҡыҙы Рамаҙанова, ծնված` օգոստոսի 26, 1976 Ուֆա), ժամանակակից ռուս երգչուհի, երաժիշտ, բանաստեղծ և կոմպոզիտոր։ Հանդես է գալիս Զեմֆիրա բեմական անունով: Զեմֆիրա դարձել է ռոք երաժշտության նոր շարժման մարմնավորում Ռուսաստանում, որը լրագրողներն անվանել են «կանացի ռոք»:

1998 թվականի սկզբին Զեմֆիրա իր հայրենի Ուֆայից տեղափոխվել է Մոսկվա, որտեղ էլ «Zемфира» խմբով սկսել են աշխատել խմբի առաջին ստուդիական ալբոմ վրա, որը հրապարակվել է մեկ տարի անց: 1999 թվականից Զեմֆիրան ազատ է արձակվել վեց ստուդիական ալբոմ, և այս փաստը արժանացել է մամուլի և հանրության ուշադրությանը: Նաև նրա սկավառակագրությունն իր մեջ ներառում է բ-կողմի և երկու կենդանի ալբոմների հավաքածու: Նրա քնարական որոնումները գտել են իրենց հոգեկան տառապանքների մարմնավորումն ու այսօրվա երիտասարդության որոնումները: Իր ողջ կարիորայի ընթացքում երգչուհու երգերը գրավել են ռուսական «Ариведерчи», «Искала», «Трафик», «Прогулка», «Мы разбиваемся» և «Без шансов» չարթերի առաջին հորիզոնականը:

Զեմֆիրան դարձաել է նաև «Зелёный театр в Земфире» (2008) երաժշտական ֆիլմի պրոդյուսերը , որը արժնացել է դրական կարծիքների քննադատների կողմից: Ռեժիսոր Ռենատա Լիտվինովայի հետ Զեմֆիրան դարձալ է «Последняя сказка Риты» (2012) ֆիլմի համապրոդյուսերը, որի համար գրել է երաժշտություն: Ֆիլմը մասնակցել է Օդեսայի երրորդ միջազգային կինոփառատոնի և Մոսկվայի 34-րդ միջազգային կինոփառատոնի մրցութային ծրագրերին: Նաև գրել է երաժշտություն Ռենատա Լիտվինովայի «Богиня: как я полюбила» ֆիլմի համար: Մի քանի երգեր, «Спасибо» ալբոմից, հնչում են Զեմֆիրա Կրիա Մուրատովայի «Мелодия для шарманки» ֆիլմում, իսկ «Вечное возвращение» ֆիլմում կադրում բազմիցս հայտնվում է երգչուհու «Песенки герцога» համերգային ձայնագրությունը «Риголетто» օպերայից:

1999 թվականին` այն պահից, երբ Զեմֆիրան հայտվեց շոու բիզնեսում, ենթարկվեց բազմաթիվ փոփոխությունների` արտաքին տեսքի, բեմական վարքի և լրագրողների հետ շփման առումով: Նրա վարքագիծը հասարակության մեջ հաճախ էպոտաժային էր և դառնում էր մամուլի մերժման պատճառ:

Զեմֆիրա նաև տարբերվում է իր պերֆեկցիոնիզմով աշխատանքի մեջ, երաժշտական պրոդյուսրների հետ կոշտ անհամաձայնություններով: Այդ իսկ պատճառով նա հաճախ ղեկավարում է իր ալբոմները ինքնուրույն: Զեմֆիրայի երաժշտական ոճը պատկանում է ռոք և փոփ ռոք ժանրերին: Նրա երաժշտության մեջ զգացվում է ինչպես կիթառային փոփի, այնպես էլ ջազի և բոսանովա ոճերի ազդեցությունը:

2004 թվականին, ռուսական պատմության 9-րդ դասարանի դասագիրքի «Հոգևոր կյանք» բաժնում ընդգրկվել է հիշատակում Զեմֆիրա մասին, որպես «բոլորովին այլ» երաժշտական երիտասարդական մշակույթի հիմնադիր (հեղինակ նպաստների Մոսկվայի պետական մանկավարժական համալսարանի պրոֆեսոր Ալեքսանդր Դանիլով): Զեմֆիրան մեծ ազդեցություն է ունեցել 2000-ականների երիտասարդ խմբերի ստեղծման և առհասարակ մատաղ սերնդի մեջ: 2010 թվականի նոյեմբերին նրա դեբյուտային ալբոմն ընդգրկվել է «Աֆիշա» ամսագրի «Բոլոր ժամանակների 50 լավագույն ռուսական ալբոմներ. երիտասարդ երաժիշտների ընտրություն» ցանկում, որտեղ և զբաղեցրեց հինգերորդ տեղը: Գնահատական թևավորվել է ռուսական մի քանի երիտասարդ երաժշտական խմբեր հարցման արդյունքում: Ցանկում է հայտնվել նաև «Ների՛ր ինձ, իմ սեր» («Прости меня моя любовь») ալբոմը (43-րդ տեղ): 2012-2014 թվականներին երգչուհին հայտնվել է «Ռուսաստանի հարյուր ամենաազդեցիկ կանայք» ցանկում` կազմված «Эхо Москвы» ռադիոկայանի, РИА Новости և «Ինտերֆակս» լրատվական գործակալությունների և «Огонёк» ամսագրի կողմից:

Կենսագրությունը[խմբագրել]

Մանկությունը և երիտասարդություն[խմբագրել]

Ծնվել է 1976թ. օգոստոսի 26-ին թաթար-բաշկիրական ընտանիքում, Բաշկորտոստանի Ուֆա քաղաքում։ Հայրը՝ Տալգատ Տալխոեվիչ Ռամազանովը, պատմության ուսուցիչ է, մայրը՝ Ֆլորիդա Խալիևնա, բժիշկ։ Զեմֆիրան հաճախել է Ուֆայի № 267 մանկապարտեզը[4]: 5 տարեկան հասակում մայրը նրան տանում է երաժշտական դպրոց՝ դաշնամուրի դասարան, որտեղ նարան նաև ընդունվել է որպես երգչախմբի մենակատարի: Այդ ժամանակ էլ կայացել է երգչուհու հեռուստատեսային դեբյուտը: Նա տեղական հեռուստատեսությամբ սոլո երգել է երգ մարդու մասին` «Երկրի վրա ապրում էր մի մարդ,մի ծույլ մարդ...»[5]: 7 տարեկանում գրում է իր առաջին երգը, որը կատարում է մայրիկի համար, նրա աշխատավայրում[6]:

Դեռևս նախադպրոցական տարիներին Զեմֆիրան հիացած էր երաժշտությամբ:Դպրոցական տարիքում նա սկսում է հետաքրքրվել ռոք-երաժշտությամբ, լսում էր «Black Sabbath», «Nazareth» և «Queen»։ Նրա առաջին երգերից մեկը հենց Black Sabbath-ի հանդեպ իր սիրո մասին է։ Դպրոցում նա միաժամանակ մասնակցում էր մինչև 7 խմբակներին, հիմնական ուշադրությունը դարձնելով սակայն երաժշտությանը և բասկետբոլին։ Նա ավարտում է երաժշտական դպրոցը գերազանցությամբ, իսկ 1990-ականների սկզբին, չնայած իր ոչ բարձր հասակի (Զեմֆիրայի հասակը` 172 սմ[7]) դառնում է Բասկետբոլի Ռուսաստանի կանանց երիտասարդական հավաքականի կապիտանը։ «Ես խաղարկող էի: Ես ամենափոքրն էի, բայց ամենակարևորը»,- ասել է երգչուհին` հավելելով, որ այդ մարզաձևով զբաղվել է երրորդ դասարանից սկսած[7]:Հավաքականի մարզիչ Յուրի Մաքսիմովը հիշում է. «Զեմֆիրան շատ հետաքրքրված էր բասկետբոլով, լավագույն խաղացողն ու թիմի ավագն էր: 1990-1991 թվականներին մենք հաղթցինք Ռուսաստանի երիտասարդական առաջնությունը և իհարկե, ես մի փոքր վշտացել էի, երբ նա որոշել էր լքել սպորտը[4]:

Դրան զուգահեռ Զեմֆիրան ինքնուրույն սովորում է կիթառ նվագել և կատարում է «Ակվարիում», «Նաուտիլուս», «Կինո» խմբերի ստեղծագործությունները[6]։ Դպրոցն ավարտելուց հետո նա կանգնում է իր համար դժվարին ընտրության առաջ՝ բասկետբոլ թե՞ երաժշտություն։ Զեմֆիրան ընտրում է երաժշտությունը և դիմելով Ուֆայի արվեստների վարժարան ընդունվում է միանգամից 2-րդ կուրս։ Զեմֆիրան ավարտում է վարժարանը կարմիր դիպլոմով, «էսրտադային վոկալ» մասնագիտությամբ։ Վարժարանն ավարտելուց հետո նա սկսում է աշխատել Ուֆայի ռեստորաններում` կատարելով երգեր իր համակուրսեցի Վլադ Կոլչինի նվագակցությամբ[4]: 1 տարի անց Զեմֆիրային հոգնեցրել է այս գործունեությունն ու նա դադարեցրել է իր ելույթները[6]:

1996—1997[խմբագրել]

Զեմֆիրան աշխատում է Ուֆա քաղաքի "Եվրոպա պլյուս" ռադիոկայանում, որպես հնչյունային օպերատոր, ձայնագրելով գովազդային հոլովակներ։ Միաժամանակ նա փորձում է գրել երգեր, Cakewalk ծրագրի օգնությամբ։ Այդ երգերը ավելի ուշ կհայտնվեն իր առաջին ձայնասկավառակում։ Դրանցից են՝ «Снег» (Ձյուն), «Почему» (Ինչու), «Синоптик» (Օդերևութաբան), «Петарды»։

Զեմֆիրայի առաջին գործընկերը բաս-կիթառահար Ռինատ Ահմադիեվն է։ Միասին նրանք որոշում են գրել երգերի ծրագրային մինիմում, որով կարելի է հետագայում հանդես գալ տոնակատարությունների ժամանակ, որոնք հաճախ էր կազմակերպում "Եվրոպա պլյուս"-ը։ Ռինատն իր հետ բերում է հարվածային Սերգեյ Սոզինովին և նրանք սկսում են միասին փորձերը, որոնց ընթացքում Զեմֆիրան նվագում է կիթառի և ստեղնաշարայինների վրա։ Ստեղնաշարահար Սերգեյ Միրոլյուբովի հայտնվելուց հետո խմբին պակասում է միայն սոլո-կիթառահարը։ Այդ բացը լրացնում է Վադիմ Սոլովյովը, ով միանում է խմբին համերգներից մեկից հետո և այսպես ստեղծվում է Zեմֆիրա խումբը։

1997—1999[խմբագրել]

Զեմֆիրան պարտքով փող է վերցնում Մոսկվա ուղևորվելու համար, և սկսում է իր խմբի հայտնիության վրա աշխատել։ Նա մի շարք մոսկովյան պրոդյուսերներին առաջարկում է իրենց դեմո-երիզը, սակայն կրում անհաջողություններ։ Վերջիվերջո ամենամյա "Մաքսիդրոմ" փառատոնի ժամանակ լրագրողի ձեռքով դեմո-երիզը փոխանցվում է «Մումի Տրոլլ» խմբի պրոդյուսեր Լեոնիդ Բուրլակովին, ով էլ որոշում է դիմել ռիսկի և ձայնագրել այն։

Աշխատանքները[խմբագրել]

Ստուդիային սկավառակներ[խմբագրել]

  • Земфира (Զեմֆիրա) (1999)
  • Прости меня, моя любовь (Ներիր ինձ իմ սեր) (2000)
  • Четырнадцать недель тишины (Lռության տասնչորս շաբաթ) (2002)
  • Вендетта (Վենդետտա) (2005)
  • Спасибо - (Շնորհակալություն) (2007)

Այլ սկավառակներ[խմբագրել]

  • Zемфира&Rammstein (studio works)
  • Земфира. LIVE (Զեմֆիրա LIVE) (2006)

Սինգլներ[խմբագրել]

  • Снег (1999)
  • До свидания (2000)
  • Траффик (2001)

Սաունդթրեքներ[խմբագրել]

Տեսահոլովակներ[խմբագրել]

  • «СПИД» («ՁԻԱՀ») (արգելված‌[փա՞ստ])
  • «Почему» («Ինչու»)
  • «Ариведерчи» («Արվիդերչի»)
  • «Искала» («Փնտրել եմ»)
  • «Хочешь» («Կուզես»)
  • «Прости меня моя любовь» / (П.М.М.Л.) («Ներիր ինձ իմ սեր»)
  • «Трафик» («Թրաֆիք»)
  • «Бесконечность» («Հավերժություն»)
  • «Мачо» («Մաչո»)
  • «Прогулка» («Զբոսանք»)
  • «Блюз» («Բյլուզ»)
  • «Самолёт» («Ինքնաթիռ»)
  • «Итоги» («Արդյունքներ»)
  • «Мы разбиваемся» («Մենք կործանվում ենք»)

Ֆիլմեր[խմբագրել]

  • «Կանաչ թատրոն Զեմֆիրայում» («Зелёный театр в Земфире») ռեժ. Ռենատա Լիտվինովա (2008)

Ծանոթագրություններ[խմբագրել]

  1. «Zemfira»։ Allmusic։ Արխիվացված օրիգինալից 2012-05-28-ին։ http://www.webcitation.org/67z4p5nvL։ Վերցված է 21-03-2012։ 
  2. Русский рок. Малая энциклопедия. — Леан-Антао, 2001. — ISBN 5-85929-068-3
  3. Александр Алексеев. Земфира: Я давно не стояла на сцене // Российская газета. — 2010. — Т. 198. — № 5277.
  4. 4,0 4,1 4,2 Мила Киян.։ «Семейный альбом Земфиры - от детсада до наших дней»։ Комсомольская правда։ Արխիվացված օրիգինալից 2012-05-28-ին։ http://www.webcitation.org/67z9XTuA2։ Վերցված է 22-03-2012։ 
  5. Земфира: «Кто же жалеет о революциях?» // openspace.ru, 1 апреля 2008.
  6. 6,0 6,1 6,2 «OK! Земфира»։ OK!։ Արխիվացված օրիգինալից 2012-05-28-ին։ http://www.webcitation.org/67z9ag4vJ։ Վերցված է 21-03-2012։ 
  7. 7,0 7,1 «Земфира»։ toppop.ru։ Արխիվացված օրիգինալից 2012-05-28-ին։ http://www.webcitation.org/67z9dV2P4։ Վերցված է 22-03-2012։ Կաղապար:Не АИ

Արտաքին Հղումներ[խմբագրել]