Երեմիա Արծրունի

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Երեմիա Արծրունի
Ծնվել է1804
ԾննդավայրՎան, Վանի ենթաշրջան, Արևմտյան Հայաստան, Թուրքիա
Մահացել է1877
Ազգությունհայ
ԱմուսինԱգրիպինա Նազարյանց-Արծրունի
Ծնողներհայր՝ Գևորգ Արծրունի
ԵրեխաներԳրիգոր Արծրունի, Անդրեաս Արծրունի, Գևորգ Երեմիայի Արծրունի և Սարգիս Երեմիայի Արծրունի

Երեմիա Գևորգի Արծրունի (1804, Վան-1877, Թիֆլիս), հայ պետական հասարակական գործիչ, գեներալ-մայոր (1861 թվականից)։

Գևորգ Արծրունու որդին, Գրիգոր և Անդրեաս Արծրունիների հայրը։ Սովորել է Թիֆլիսի ազնվականական դպրոցում, ապա Պետերբուրգի ռազմական ուսումնարանում։ Որպես սպա մասնակցել է 1826-1828 թվականների ռուս-պարսկական և 1828-1929 թվականների ռուս-թուրքական պատերազմներին։ 1830-ական թվականների վերջերին ստացել է գնդապետի աստիճան և նշանակվել Կովկասյան բանակի գլխավոր ինտենդանտ։ 1840-ական թվականների սկզբին թողել է զինծառայությունը և բնակություն հաստատել Մոսկվայում։ 1857 թվականին տեղափոխվել է Թիֆլիս։ 1860 թվականին նորից անցել է զինծառայության, որից վերջնականապես հրաժարվել է 1864 թվականին։ Եղել է Թիֆլիսի աոաջին քաղաքագլուխը (1867)։ Երեմիա Արծրունին գործուն մասնակցություն է բերել Թիֆլիսի հայերի հասարակական-մշակութային կյանքին, զբաղվել է դպրոցական-կրթական հարցերով։ 1872 թվականին հրատարակել է «Խնդիր երկաթէ ճանապարհի վերա դեպ ի Հնդկաստան» գրքույկը (հայերեն և ռուսերեն), որտեղ արծարծել է Անդրկովկասից (Պարսկաստանի վրայով) Հնդկաստան տանող երկաթգծի կառուցման գաղափարը։

Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից։ CC-BY-SA-icon-80x15.png