Օթար Իոսելիանի

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Picto infobox cinema.png
Օթար Իոսելիանի
ოთარ იოსელიანი
Otar Ioseliani (3).jpg
Ծնվել է փետրվարի 2, 1934({{padleft:1934|4|0}}-{{padleft:2|2|0}}-{{padleft:2|2|0}})[1][2][3] (83 տարեկան)
Ծննդավայր ՎրաստանԹբիլիսի
Կրթություն Մոսկվայի Գերասիմովի անվան կինեմատոգրաֆիայի ինստիտուտ
Քաղաքացիություն Flag of Georgia.svg Վրաստան
Flag of the Soviet Union.svg ԽՍՀՄ
Flag of France.svg Ֆրանսիա
Գործունեության տարիներ 1958 - 2011
Ազգություն վրացի
Մասնագիտացում կինոռեժիսոր, սցենարիստ, մոնտաժող և դերասան
Պարգևներ
IMDb ID ID 0409646

Օթար Իոսելիանի (վրաց.՝ ოთარ იოსელიანი; 1934, փետրվարի 2, Թբիլիսի), վրացի խորհրդային կինոռեժիսոր, սցենարիստ, դերասան։ ՎԽՍՀ ժողովրդական արտիստ (1984

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Օթար Իոսելիանին ծնվել է 1934 թվականին, Թբիլիսիում։ Ավարտել է Մոսկվայի պետական համալսարանի մեխանիկա-մաթեմատիկական ֆակուլտետը։ «Վրացֆիլմ» կինոստուդիայում աշխատել է որպես ռեժիսորի ասիստենտ, մոնտաժող, Թբիլիսիի փաստավավերագրական ֆիլմերի ստուդիայում՝ ռեժիսոր, 1961 թվականից՝ «Վրացֆիլմի» ռեժիսոր և սցենարիստ։ 1965 թվականին ավարտել է Մոսկվայի կինեմատոգրաֆիայի համամիութենական պետական ինստիտուտի (ՎԳԻԿ) ռեժիսորական ֆակուլտետը (Ա. Դովժենկոյի արվեստանոց)։ 1962 թվականին նկարահանել է «Ապրիլ» կարճամետրաժը, 1964 թվականին՝ «Չուգուն» վավերագրական ֆիլմը, որը մետաղաձուլարանի մեկ օրվա մասին է։ Նրա «Տերևաթափ» առաջին լիամետրաժ ֆիլմը 1966 թվականին Կաննի միջազգային կինոփառատոնում արժանացել է FIPRESCI-ի մրցանակի և Ժորժ Սադուլ մրցանակի՝ լավագույն դեբյուտի համար։ 1971 թվականին «Ապրում էր մի երգող կեռնեխ» ֆիլմը նկարահանելուց հետո 1976 թվականին ռեժիսորն ասպարեզ է հանել «Հովվերգություն» կարճամետրաժ ֆիլմը, որը Բեռլինի միջազգային կինոփառատոնում արժանացել է FIPRESCI-ի մրցանակի։

1980-ականներից Իոսելիանին աշխատում է Ֆրանսիայում: 1984 թվականին նկարահանել է «Լուսնի սիրելիները», որին շնորհվել է Վենետիկի միջազգային կինոփառատոնի Ժյուրիի հատուկ մրցանակը։ Նույն մրցանակն են նվաճել նաև նրա երկու այլ գործեր՝ «Եվ եղավ լույս»ը (1989) և «Ավազակներ, գլուխ յոթերորդ»ը (1996): 1999 թվականին էկրան բարձրացավ Իոսելիանիի «Մնաս բարով, տուն, սիրելի տուն» ֆիլմը, որտեղ Իոսելիանին ևս դեր ուներ։

Օթար Իոսելիանին կինոյի մասին մի շարք հոդվածներ է հեղինակել, որոնք տպագրվել են Ռուսաստանում և արտասահմանում։ 1993 թվականին արժանացել է «Տրիումֆ» մրցանակին։ 2000 թվականին եղել է La Fémis-ի՝ Ֆրանսիայի ազգային կինոդպրոցի ընդունելության քննության հանձնաժողովի նախագահը, 1986 թվականին՝ Բեռլինի միջազգային կինոփառատոնի ժյուրիի անդամ[4]։

Ֆիլմեր[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Վավերագրական ֆիլմեր[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • 1959 - Саповнела (Ծաղիկ, որը ոչ ոք չի կարող գտնել)[5]
  • 1964 - Չուգուն
  • 1969 - Հին վրացական երգ
  • 1982 - «7 երգ սև-սպիտակ կինոյի համար» / 7 pièces pour le cinéma noir et blanc
    Euskadi, 1982
  • 1988 - Տոսկանայի փոքրիկ մատուռը / Un petit monastère en Toscane
  • 1994 - Վրաստանը միայնակ / Seule, Géorgie

Գեղարվեստական ֆիլմեր[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Կարճամետրաժ

  • 1957 - «Ջրաներկ»
  • 1962 - «Ապրիլ» / აპრილი

Լիամետրաժ

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]