Սիրիլ Նորման Հինշելվուդ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Սիրիլ Նորման Հինշելվուդ
անգլ.՝ Cyril Norman Hinshelwood
Cyril Norman Hinshelwood Nobel.jpg
Ծնվել էհունիսի 19, 1897(1897-06-19)[1][2][3]
Լոնդոն, Մեծ Բրիտանիայի և Իռլանդիայի միացյալ թագավորություն[4]
Մահացել էհոկտեմբերի 9, 1967(1967-10-09)[4][1][2][3] (70 տարեկանում)
Լոնդոն, Միացյալ Թագավորություն[4]
ԳերեզմանԼոնդոն
ՔաղաքացիությունFlag of the United Kingdom.svg Միացյալ Թագավորություն
Մասնագիտություննկարիչ, քիմիկոս և ֆիզիկական քիմիկոս
Հաստատություն(ներ)Օքսֆորդի համալսարան[5] և Լոնդոնի կայսերական քոլեջ
Գործունեության ոլորտֆիզիկական քիմիա
Պաշտոն(ներ)Թագավորական միության նախագահ
ԱնդամակցությունԼոնդոնի թագավորական ընկերություն, Լեոպոլդինա, ԽՍՀՄ գիտությունների ակադեմիա, Պապական գիտությունների ակադեմիա[6], Արվեստների և գիտությունների ամերիկյան ակադեմիա, Լինչեի ազգային ակադեմիա, Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիա, Իտալիայի գիտությունների ազգային ակադեմիա և ԱՄՆ-ի Գիտությունների ազգային ակադեմիա
Ալմա մատերՕքսֆորդի համալսարան[5]
Գիտական ղեկավարHarold Hartley?
Եղել է գիտական ղեկավարSimon Baumberg?, Carl A. Winkler? և Սիդնեյ Բրեներ
ՊարգևներԼոնդոնի թագավորական ընկերության անդամ Կոպլիի մեդալ[7] Ֆարադեյի դասախոսության նրցանակ Թագավորական մեդալ Քիմիայի Նոբելյան մրցանակ[8][9] Լավուազիեի մեդալ Բեյքերյան լեկցիա Մելդոլայի մեդալ և մրցանակ Դևիի շքանշան[10] Լիվերսիջ մրցանակ և Leverhulme Medal (Royal Society)?
Cyril Norman Hinshelwood Վիքիպահեստում

Սիրիլ Նորման Հինշելվուդ (անգլ.՝ Cyril Norman Hinshelwood, հունիսի 19, 1897(1897-06-19)[1][2][3], Լոնդոն, Մեծ Բրիտանիայի և Իռլանդիայի միացյալ թագավորություն[4] - հոկտեմբերի 9, 1967(1967-10-09)[4][1][2][3], Լոնդոն, Միացյալ Թագավորություն[4]), անգլիացի ֆիզքիմիկոս։

1955-1960 թվականներին եղել է Լոնդոնի թագավորական ընկերության նախագահ։ Հիմնական աշխատանքները վերաբերում են շղթայական ռեակցիաների բնագավառին, ուսումնասիրել է դրանց համասեռ կատալիզը և մեխանիզմը։ 1928 թվականին ջրածնի օքսիդացումը հետազոտելիս հայտնաբերել է բոցավառման վերին սահմանը և բացատրել այդ երևույթը որպես փակ ծավալում մասնիկների եռակի փոխհարվածի դեպքում շղթաների կտրման արդյունք։ Միաժամանակ Ն. Ն. Սեմյոնովի հետ մշակել է շղթայական ռեակցիաների տեսության հիմունքները։ Նա հետազոտել է անօրգանական և օրգանակն նյութերի (օրինակ, կալիումի պերմանգանատի, ալդեհիդների, կետոնների են) քայքայման կինետիկան։ 1938 թվականից զբաղվել է տարբեր միջավայրերում բակտերիաների աճման պրոբլեմով, հաստատել է, որ միջավայրին բակտերիաների հարմարվողականությունը ինքնաբերաբար կարգավորվում է բջիջների ֆերմենտային հաշվեկշռով։ Հայտնաբերել է բջիջների աճման արագության կախումը շրջապատող միջավայրում ածխաթթու գազի, ամինաթթուների և այլ նյութերի պարունակությունից։ Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր (1956 թ., Ն. Ն. Սեմյոնովի հետ)։ ԽՍՀՄ ԳԱ արտասահմանյան անդամ (1958 թ.)։

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 6, էջ 413 CC-BY-SA-icon-80x15.png