Ռենե Բազեն

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Ռենե Բազեն
ֆր.՝ René Bazin
Rene Bazin.jpg
Ծննդյան անունֆր.՝ René François Nicolas Marie Bazin
Ծնվել էդեկտեմբերի 26, 1853(1853-12-26)[1][2][3][…]
ԾննդավայրԱնժե[2]
Վախճանվել էհուլիսի 20, 1932(1932-07-20)[1][4][5][…] (78 տարեկան)
Վախճանի վայրՓարիզ, Ֆրանսիա[4]
Գրական անունBernard Seigny
Մասնագիտությունգրող, համալսարանի դասախոս, բանաստեղծ-փաստաբան, լրագրող և վիպասան
Լեզուֆրանսերեն
ՔաղաքացիությունFlag of France (1794–1815, 1830–1958).svg Ֆրանսիա[4]
ԿրթությունCatholic University of the West? և Փարիզի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետ
Ուշագրավ աշխատանքներQ18018632?, Une tache d'encre?, Children of Alsace? և Q18018650?
ԱնդամակցությունՖրանսիական ակադեմիա, Ստանիսլավի ակադեմիա և Académie des sciences, belles-lettres et arts d'Angers?
ԱշխատավայրCatholic University of the West?
ՊարգևներՄոնտիոնի մրցանակ Վիտե մրցանակ Պատվավոր լեգեոնի շքանշանի սպա[2] Պատվո լեգեոնի շքանշանի ասպետ[2] և Սուրբ Գևորգ Մեծի շքանշան
ԶավակներLouis-René Bazin?
ԱզգականներNicolas Bazin?
Signature of René Bazin.png
René Bazin Վիքիպահեստում

Ռենե Ֆրանսուա Նիկոլյա Մարի Բազեն (ֆր.՝ René François Nicolas Marie Bazin, դեկտեմբերի 26, 1853(1853-12-26)[1][2][3][…], Անժե[2] - հուլիսի 20, 1932(1932-07-20)[1][4][5][…], Փարիզ, Ֆրանսիա[4][6]), ֆրանսիացի գրող, ժուռնալիստ, իրավագիտության պրոֆեսոր, Ֆրանսիական ակադեմիայի անդամ (1904). առաջադրվել է Նոբելյան մրցանակով պարգևատրման։

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ծնվել է 1853 թվականի դեկտեմբերի 26-ին, Ֆրանսիայի հյուսիսում ընկած Անժե քաղաքում (Մեն և Լուար դեպարտամենտ), բուրժուայի ընտանիքում[7]։ Տոհմի հիմնադիր նախնին՝ Կլոդ Բազենը (1645-1721), եղել է արքայական կալվածքների հսկիչն ու կառավարիչը Անժուի տարածաշրջանում։

Ռենեն Փարիզում իրավագիտություն է ուսումնասիրել, վերադարձել հայրենի բնօրրան, Université catholique de l'Ouest-ում դարձել իրավագիտության պրոֆեսոր։ Լինելով նվիրյալ կաթոլիկ, քաղաքական հայացքներով՝ քրիստոնյա-սոցիալիստ,նա ողջ կյանքում հավատարիմ է մնացել իր կրոնական համոզմունքներին։ 1915-ից 1923 թվականներին եղել է պատասխանատու աշխատակիցը Քրիստոնյա հրապարակախոսների պրոֆեսիոնալ ընկերության, որն ինքն իրեն հռչակել էր Ֆրանսիայի ժուռնալիստների միություն։ 1916-ին դարձել է դրա նախագահը, իսկ հաջորդ տարում հիմնադրել է Կաթոլիկ մամուլի գրասենյակը (Bureau catholique de la presse[8])։ Միաժամանակ՝ փարիզյան գրական ամսագրերում լույս է ընծայել գավառական կյանքը պատկերող էսքիզներ, ինչպես նաև՝ ուղեգրություններ, ակնարկներ։ 1884 թվականին հրատարակած «Stéphanette» վիպակը հեղինակին որոշակի ճանաչում ու համբավ է բերել, սակայն կարելի է ասել, որ գեղարվեստական գրականության ասպարեզում նրա հռչակի սկիզբը դրել է 1888 թվականին լույս տեսած «Une tache d’encre» («Թանաքաբիծը») վեպը, որի համար Բազենն արժանացել է Ֆրանսիական ակադեմիայի մրցանակին։ Հետագայում այդ կաճառը պարգևատրել է նրան ևս մի քանի անգամ։ Բացի այդ, Ռենե Բազենին շնորհվել են Մոնտիոնյան մրցանակ, կառավարական բարձր պարգևներ՝ Սուրբ Գրիգոր Մեծի և Պատվո լեգեոնի շքանշաններ։ Նա առաջադրվել է Նոբելյան մրցանակով պարգևատրման։ 1904 թվականի ապրիլի 28-ին ընտրվել է Ֆրանսիական ակադեմիայի անդամ։ Եղել է նաև Ստանիսլավի ակադեմիայի անդամ[9], միաժամանակ զբաղեցրել է Corporation des Publicistes Chretiens ընկերության նախագահի պաշտոնը։

Ռենե Բազենի հիշարժան ստեղծագործություններից է նաև 1898 թվականին հրատարակված La Terre qui meurt վեպը, որը պատմում է կրկնակի ամայացած մի դաստակերտի մասին[10]։

Երկեր[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Stéphanette (1884) http://beq.ebooksgratuits.com/vents/Bazin-Stephanette.pdf
  • Ma Tante Giron (1885)
  • Une tache d’encre (1888) Mode Image en ligne[11]
  • Les Noellet (1890)
  • Le Guide de l'Empereur (1890)
  • À l’aventure (croquis italiens) (1891) Mode Image en ligne
  • Contes en vers (1891)
  • La Sarcelle bleue (1892)
  • La Légende de sainte Béga (1892)
  • Madame Corentine (1893)
  • Sicile : croquis italiens (1893) Mode Image en ligne prix Montyon de l'Académie française en 1893
  • Les Italiens d'aujourd'hui (1894) Mode Image en ligne
  • Humble Amour (1895) Mode Image en ligne
  • Terre d'Espagne (1895) Texte en ligne
  • En province (1896)
  • Contes de bonne Perrette (1897)
  • De toute son âme (1897)
  • Histoire de vingt-quatre sonnettes (1898)
  • La Terre qui meurt (1899) Texte en ligne Mode Image en ligne[12]
  • Les Personnages de roman (1899)
  • Croquis de France et d'Orient (1899)
  • Le Guide de l'Empereur : histoire de pauvres gens (1901)
  • Les Oberlé (1901)
  • L'Enseigne de vaisseau Paul Henry, défenseur de la mission de Pékin (1902)
  • Donatienne (1903) Texte en ligne
  • Récits de la plaine et de la montagne (1904)
  • Le Duc de Nemours (1905)
  • L'Isolée (1905) Texte en ligne
  • Questions littéraires et sociales (1906)
  • Le Blé qui lève (1907) Texte en ligne Mode Image en ligne
  • Mémoires d'une vieille fille (1908)
  • Le Mariage de mademoiselle Gimel, dactylographe (1909)
  • La Barrière (1910) Texte mutiformat Texte en ligne
  • La Douce France (1911)
  • Davidée Birot (1912) Texte en ligne
  • Nord-Sud, Amérique, Angleterre, Corse, Spitzberg, notes de voyage (1913)
  • Gingolph l'abandonné (1914)
  • Pages religieuses, temps de paix, temps de guerre (1915)
  • Aujourd'hui et demain, pensées du temps de la guerre (1916)
  • La Campagne française et la guerre (1917)
  • Notes d'un amateur de couleur (1917)
  • La Closerie de Champdolent (1917)[13]
  • Les Nouveaux Oberlé (1919)
  • Charles de Foucauld, explorateur du Maroc, ermite au Sahara (1921) Texte en ligne
  • Il était quatre petits enfants : histoire d'une famille française (1922) ; trad. en anglais par Margery Williams (Juniper Farm, 1928)
  • Contes et Paysages (en province) (1923)
  • Le Conte du triolet (1924) Mode Image en ligne
  • Baltus le Lorrain (1926) Texte en ligne
  • Paysages et pays d'Anjou (1926)
  • Fils de l'Église (1927)
  • Les Trois Peines d'un rossignol (1927)
  • Pie X (1928)
  • Le Roi des archers (1929)
  • Magnificat (1931)
  • Champdolent (1931)
  • La Faneuse endormie et autres nouvelles (1949)

Էկրանավորում[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

La Terre qui meurt վեպը էկրանավորվել է երկու անգամ. 1926 թվականին ռեժիսոր Ժան Շուն այն նկարահանել է որպես համր ֆիլմ, իսկ դրանից տասը տարի անցմեկ այլ ռեժիսոր՝ Ժան Վալեն հնչյունային կինոնկար է ստեղծել[14][15]։

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Lire aujourd'hui René Bazin : actes du colloque du 25 mars 2000, Paris, L'Harmattan, 2000.
  • Mathias Burgé, Mémoire de la décadence, décadence de la mémoire : l'incroyable oubli de René Bazin, mémoire de master 2 d'histoire culturelle sous la direction de Pascal Ory, université Paris 1 Panthéon-Sorbonne, 2011, 416 p.
  • René Bazin, un écrivain à (re)découvrir : colloque international du 10-12 mars 2016, Le Coudray-Macouard, Saint Léger Éditions, 2017.
  • Véronique de Nercy-Le Gall, Promenade poétique à travers la nature : René Bazin, écrivain et poète, peintre des paysages, 2015.
  • René Bazin, Journal d'un civil pendant la Guerre, Éditions Edilys, 2018-2019.
ouvrage inédit rassemblant les notes des carnets personnels de l'écrivain, écrits pendant la Grande Guerre (Tome I : août 1914-décembre 1915, novembre 2018 / Tome II : janvier 1916-avril 1919, parution en avril 2019)

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Bibliothèque nationale de France data.bnf.fr (ֆր.): տվյալների բաց շտեմարան — 2011.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 Base Léonore (ֆր.)ministère de la Culture.
  3. 3,0 3,1 Gran Enciclopèdia Catalana (կատ.)Grup Enciclopèdia Catalana, 1968.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 4,6 Anguera J. E. Enciclopedia universal ilustrada europeo-americana (իսպ.)Editorial Espasa, 1905. — Vol. Suplemento 1934. — P. 153. — ISBN 978-84-239-4500-9
  5. 5,0 5,1 5,2 Bischoff G., Foessel G., Baechler C. Nouveau dictionnaire de biographie alsacienne (ֆր.) / Fédération des sociétés d'histoire et d'archéologie d'Alsace, J. Kintz — 1982. — 4434 p.
  6. http://www.universalis.fr/encyclopedie/rene-bazin/  .
  7. Pierre-Marie Dioudonnat, Le Simili-Nobiliaire-Français, éd. Sedopols, 2012, Կաղապար:P.673
  8. Biographie.(չաշխատող հղում)
  9. (Ֆրանսերեն) http://cths.fr/an/prosopo.php?id=104844  .
  10. «Voir sur le site de l'Académie française.»։ Արխիվացված է օրիգինալից 2010-10-27-ին։ Վերցված է 2020-02-10 
  11. « Édition classique abrégée à l'usage des écoles ».
  12. « Édition classique pour les écoles allemandes ».
  13. Revue des deux Mondes, juillet 1917, consultable ici.
  14. Voir La Terre qui meurt.
  15. Voir La Terre qui meurt.