Պիեռ Մանյար

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Picto infobox artiste.png
Պիեռ Մանյար
ֆր.՝ Pierre Mignard
Mignard-autoportrait.jpg
Կեղծանուն հռոմեացի
Ծնվել է նոյեմբերի 17, 1612({{padleft:1612|4|0}}-{{padleft:11|2|0}}-{{padleft:17|2|0}})[1][2][3][4][5][6]
Ծննդավայր Տրուա, Շամպան — Արդեն, Ֆրանսիա
Վախճանվել է մայիսի 30, 1695({{padleft:1695|4|0}}-{{padleft:5|2|0}}-{{padleft:30|2|0}})[5][6] (82 տարեկանում)
Մահվան վայր Փարիզ, Ֆրանսիայի թագավորություն
Քաղաքացիություն Ֆրանսիա Ֆրանսիա
Մասնագիտություն նկարիչ
Ոճ կլասիցիզմ
Ուշագրավ աշխատանքներ Q17583690?
Ուսուցիչ Ժան Բուշե
Սիմոն Վուե
Պաշտոն Թագավորի առաջին նկարիչ
Անդամակցություն Գեղանկարի և քանդակի ակադեմիա
Pierre Mignard Վիքիպահեստում

Պիեռ Մանյար (ֆր.՝ Pierre Mignard, նոյեմբերի 17, 1612({{padleft:1612|4|0}}-{{padleft:11|2|0}}-{{padleft:17|2|0}})[1][2][3][4][5][6], Տրուա, Շամպան — Արդեն, Ֆրանսիա - մայիսի 30, 1695({{padleft:1695|4|0}}-{{padleft:5|2|0}}-{{padleft:30|2|0}})[5][6], Փարիզ, Ֆրանսիայի թագավորություն), ֆրանսիացի նկարիչ: Նիկոլիա Մանյարի եղբայրն է: Իր եղբորից տարբերվելու համար Պիեռը ընտրել էր «հռոմեացի» մականունը։

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1624 թվականին Պիեռը սովորել է Ժան Բուշեի արվեստանոցում: Վերադառնալով Տրուա`նա աշխատում է քանդակագործ Ֆրանսուա Ժանտիի մոտ: Շուտով նա մեկնում է Ֆոնտենբլո[7]`նկարիչների և արվեստի մայրաքաղաք, որտեղ էլ ուսումնասիրում է Ֆրանչեսկո Պրիմատիչոյի, Ռոսսո Ֆիորենտինոյի և Մարտին Ֆրեմինեի գործունեությունը: Մարշալ Վիտրի Պիեռի հովանության ներքո Մինյարը աշակերտում է Սիմոն Վուեի մոտ, ում արհեստանոցում նա հանդիպում է իր ապագա հակառակորդ Շարլ Լեբրենին և ծանոթանում է գեղանկարիչ ու արվեստաբան Դյուֆրեսնի հետ:

1635 թվականին Մանյարը մեկնում է Հռոմ, որտեղ մեծ ճանաչում և հռչակ է ձեռք բերում: Այնտեղ նա հանդիպում է Նիկոլա Պուսսենին և Աննա Ավոլարին, ում հետ էլ հետագայում ամուսնանում է և ունենում չորս երեխա:

Իտալիայում հայնտի դառնալով՝ 1657 թվականին Մանյարին իր մոտ է հրավիրում Լյուդովիկոս XIV թագավորը: Մրցակցելով Լեբրենի հետ`Մանյարը դառնում է Սուրբ Ղուկասի ակադեմիայի ղեկավար: 1687 թվականին թագավորը նրան շնորհում է արքունական տիտղոս: Իսկ 1690 թվականին`Լեբրանի մահից հետո, Մանյարը դառնում է արքունի գլխավոր գեղանկարիչ, արվեստի թագավորական թանգարանի տնօրեն, Փարիզի Գեղանկարչության և քանդակագործության ակադեմիայի անդամ և դասախոս։ Հետագայում ստանձնել է ակադեմիայի ռեկտորի պաշտոնը:

Գրեթե 80 տարեկան հասակում նա գեղանկարներ է նկարում Հաշմանդամների տան համար, որոնք մինչ այժմ պահվում են Լուվրում: Մանյարը նկարազարդում է Վերսալի պալատի թագավորական երկու փոքր սենյակների առաստաղերը: Նա նաև կրոնական կոլորիտով նկարների շարք է նկարում, որոնցից են «Քրիստոսը և սամարացի կինը» 1690թ., Լուվր), «Սուրբ Սեսիլիա» (1691թ., Լուվր), «Հավատ» և «Հույս» (1692թ.):

Պիեռ Մանյարը մահացել է 1695 թվականի մայիսի 30-ին, երբ Տրուայի թանգարանում աշխատում էր «Սուրբ Ղուկասի դիմանկար» ստեղծագործությունն ամբողջացնելու ուղղությամբ: Մանյարը թաղվել է Փարիզի Յակոբինների մենաստանում: Շինությունը, որտեղ Մանյարը մահացել է, դրվել է նրա հուշատախտակը:

Մանյարի ստեղծագործությունների հիմնական առավելությունը ուժեղ և ներդաշնակ կոլորիտն է, և այս բոլորը վկայում են նրա անսահման տաղանդի մասին: Նրա նկարների կոմպոզիցիան թատերային է, պատկերների նրբագեղությունը համադրված է սեթևեթանքի հետ, իսկ արտահայտչականությունը տուժում է արհեստականության պատճառով:

Այս թերություններն ամենաքիչը նկատելի են դիմանկարներում, որոնց հաշվին էլ Մանյարը համարվում է ֆրանսիական դպրոցի լավագույն վարպետներից մեկը: Նրա վրձնին են պատկանում պալատականների բազմաթիվ դիմանկարներ և անգամ Լյուդովիկոս XIV-ի դիմանկարը:

Մանյարի ամենանշանավոր աշխատանքներից է Վալ դե Գրասի գմբեթի նկարչությունը, որը շուտով փչանում է ներկերի վատ որակի պատճառով: 1870 թվականին Սեն Կլու ամրոցի հետ անհետացել են նաև մեծ սրահի որմնանկարները:

Մեր օրեր հասած ստեղծագործություններն են.

  • «Մեծն Դոֆինի ընտանիքը», Վերսալի թանգարան,
  • «Օճառի պղպջակներով աղջիկը» («Մադմուազել դե Բլուա»), Վերսալի թանգարան,
  • «Մալթայի դեսպանի դիմանկարը» 1653թ., Լա Վալետա, Ազգային պատկերասրահ,
  • «Տղամարդու դիմանկարը» (հավանաբար սենատոր Մարկո Պերուտի), 1654թ., Պրահա, Ազգային պատկերասրահ,
  • «Տյուբեֆի դիմանկարը», 1663թ., Վերսալի թանգարան,
  • «Մադամ Մենտենոնի դիմանկարը», 1691թ., Փարիզ, Լուվր,
  • «Կոլբեր դե Վիլասերֆի դիմանկարը», 1693թ., Վերսալի թանգարան։

Պատկերասրահ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 Record #131776894 // Ֆրանսիայի ազգային գրադարանի ընդհանուր քարտագրացուցակ
  2. 2,0 2,1 data.bnf.fr: տվյալների բաց շտեմարան — 2011.
  3. 3,0 3,1 Pierre (I) Mignard
  4. 4,0 4,1 Benezit Dictionary of Artists — 2006. — ISBN 978-0-19-977378-7, 978-0-19-989991-3
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 SNAC
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 6,4 Enciclopédia Itaú Cultural
  7. «Энциклопедия живописи. Пьер Миньяр.»։ Արխիվացված օրիգինալից-ից 2013-02-11-ին։ Վերցված է 2013-02-02