Մաթիլդա Բոնապարտ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Մաթիլդա Բոնապարտ
La princesse Mathilde (1820-1904) par Dubufe en 1861.jpg
 
Մասնագիտություն՝ գրական սալոնի տեր, նկարչուհի և socialite
Ծննդյան օր մայիսի 27, 1820(1820-05-27)[1][2][3][4][5]
Ծննդավայր Տրիեստ, Իտալիա
Վախճանի օր հունվարի 2, 1904(1904-01-02)[1][2][3][4][5] (83 տարեկանում)
Վախճանի վայր Փարիզ, Ֆրանսիա
Դինաստիա Բոնապարտներ
Քաղաքացիություն Flag of France.svg Ֆրանսիա
Հայր Ժեռոմ Բոնապարտ
Մայր Catharina of Württemberg?
Ամուսին Anatoly Nikolaievich Demidov, 1st Prince of San Donato?

Մաթիլդա-Լետիցիա Վիլհելմինա Բոնապարտ (ֆր.՝ Mathilde-Létizia Wilhelmine Bonaparte, մայիսի 27, 1820(1820-05-27)[1][2][3][4][5], Տրիեստ, Իտալիա - հունվարի 2, 1904(1904-01-02)[1][2][3][4][5], Փարիզ, Ֆրանսիա), ֆրանսուհի արքայադուստր, Ֆրանսիայի երկրորդ կայսրության և Ֆրանսիայի երրորդ հանրապետության ժամանակ հայտնի ֆրանսիական սալոնի տիրուհին: Նապալեոն 1-ինի եղբոր` Ժերոմի և նրա երկրորդ կնոջ` Եկատերինա Վյուրտեմբերսկայայի դուստրը[6]:

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ծնվել է Տրիեստում, դաստիարակվել` Հռոմում և Ֆլորենցիայում: Նապոլեոն III-րդի հարսնացուն էր, ավելի ուշ նշանադրությունը լուծել են: 1840 թվականի նոյեմբերի 1-ին, Հռոմում ամուսնացել է Անատոլի Դեմիդովի հետ: Ամուսնությունից առաջ, Դեմիդովը Տոսկանայի մեծ դուքս` Լեոպոլդ 2-րդից ստացել է Սան Դոնատոյի իշխանի տիտղոս, քանի որ Մաթիլդայի հայրը ցանկանում էր, որ աղջիկը արքայադուստր մնար: Անատոլիի իշխանական կոչումը Ռուսաստանում չի ընդունվել:

Ամունությունը երկու ուժեղ անհատականություննների մեջ բուռն էր: Իշխանը ցանկանում էր շարունակել իր կապը Վալենտինա դե Սեն Ալդեգոնդեի հետ, սակայն Մաթիլդան դեմ էր: 1846 թվականին Մաթիլան իր սիրեկանի` Էմիլեոն դե Նյուվերկերկեի հետ դիպել է փախուստի, իր հետ տանելով օժիտի թանկարժեք իրերը (դրանք Դեմիդովը գնել էր Մաթիլդայի հորից, և հանդիսանում էին նրա սեփականությունը): Մաթիլդայի մայրը Կայսր Նիկոլայ I-ի զարմուհին էր, և ամուսուն հետ ընթհարման մեջ վերջինս աջակցեց Մաթիլդային: Այդ իսկ պատճառով Դեմիդովը կյանքի մեծ մասը անցկացրել է Ռուսաստանի սահմանից դուրս: 1847 թվականին կնքված ապահարզանի պայմանների համաձայն Դեմիդովը պետք է վճարեր նախկին կնոջ տարեկան ապրուստը`200 000 ֆրանկ չափով, իսկ նրա մահից հետո պետք է վճարեին Անատոլիի ժառանգները:

Մատիլդան ապրել է Փարիզում, առանձնատան, որտեղ Երկրորդ կայսրության ժամանակ, ինչպես նաև վերջինիս անկումից հետո հավաքվում էին մշակույթի և գրականության ներկայացուցիչները: Նա ընդունում էր Նապոլեոն II-րդի վարչակագին դեմ մշակութային գործիչների: Երբ Դյումա-հայրը արքայադստեր սալոնում հերթական անգամ հրաժարվեց կայսրից, Մաթիլդային հարցրել են, թե նա չի վիճել հայտնի վիպագրի հետ: Մաթիլդան պատասխանել է. «Կարծում եմ, որ սաստիկ վիճել եմ… Այսօր նա ինձ մոտ ճաշում է»[7]:

Կայսրության անկումից հետո, Մաթիլդան որոշ ժամանակ ապրել է Բելգիայում, այնուհետև վերադարձել է Ֆրանսիա:

1886 թվականին, երբ օրենքի համաձայն Ֆրանսիայի գահի հավակնորդները վտարվեցին երկրից, Մաթիլդան, Բոնապարտներցի միակը` մնաց երկրում:

Տարիներ շարունակ արքայադուստրը պահպանում էր հարաբերությունները ռուսական կայսերական արքունիքի հետ:

Մահացել է Փարիզում, 1904 թվականին, 83 տարեկանում:

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 German National Library, Berlin State Library, Bavarian State Library et al. Record #118661329 // Gemeinsame Normdatei — 2012—2016.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 data.bnf.fr: տվյալների բաց շտեմարան — 2011.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Princesse Mathilde Bonaparte
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 SNAC — 2010.
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 The Peerage — ed. size: 717826
  6. «Бонапарты»։ Բրոքհաուզի և Եֆրոնի հանրագիտական բառարան: 86 հատոր (82 հատոր և 4 լրացուցիչ հատորներ)։ Սանկտ Պետերբուրգ։ 1890–1907 
  7. Моруа А. Три Дюма // Собрание сочинений в трёх томах. М.: — Пресса. 1992 Т. 1. с. 289

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Ferdinand Bac, «La Princesse Mathilde» (Hachette, coll. «Les grandes figures du passé», 1928)
  • Jean des Cars, La Princesse Mathilde (Paris, Perrin, 1988)
  • Jérôme Picon, Mathilde, Princesse Bonaparte (Flammarion, " Grandes Biographies ", 2005)
  • Henri Lemière, « Histoire d’un collier, ou la mémoire des Bonaparte» (Presses de La Renaissance, 1987)