Աննա Վիվանտի

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Աննա Վիվանտի
Vivien Annie Vivanti.jpg
Ծննդյան անունիտալ.՝ Annie Vivanti
Ծնվել էապրիլի 7, 1866(1866-04-07)[1]
ԾննդավայրԼոնդոն, Մեծ Բրիտանիայի և Իռլանդիայի միացյալ թագավորություն
Վախճանվել էփետրվարի 20, 1942(1942-02-20)[1] (75 տարեկանում)
Վախճանի վայրԹուրին, Իտալիա
Մասնագիտությունբանաստեղծ և գրող
Լեզուանգլերեն և իտալերեն[2]
ՔաղաքացիությունFlag of Italy (1861–1946).svg Իտալիայի թագավորություն
Annie Vivanti Վիքիպահեստում

Աննա Վիվանտի (իտալ.՝ Annie Vivanti, ապրիլի 7, 1866(1866-04-07)[1], Լոնդոն, Մեծ Բրիտանիայի և Իռլանդիայի միացյալ թագավորություն - փետրվարի 20, 1942(1942-02-20)[1], Թուրին, Իտալիա[3]), իտալացի գրող, որ գրել է իտալերենով, անգլերենով ու ֆրանսերենով:

Հայրը` Անսելմո Վիվանտին (1827-1890) եղել է գարիբալդիական և քաղաքական հայացքների համար տարագրվել է երկրից: Մայրը` Աննա Լինդաուն, եղել է հրեական ծագումով գերմանուհի, որ գրել է բանաստեղծություններ և մտերիմ է եղել Կարլ Մարքսի և նրա կնոջ հետ: Աննա Վիվանտիի մանկությունն անցել է Անգլիայում, ապա վերադարձել է Իտալիա և ապրել Բոլոնիայում: Նա զբաղվել է վոկալով, ելույթ է ունեցել օպերային բեմերում, անգլիական թերթերում հրապարակել է հոդվածներ Իտալիայի մասին: Նրա տաղանդը նկատել է Ջոզուե Կարդուչչին, ում հետ երիտասարդ բանաստեղծուհին սիրավեպ է սկսել: Կարդուչչին նախաբան է գրել Վիվանտիի բանաստեղծական առաջին ժողովածուի համար, որը լույս է տեսել 1890 թվականին: Մեկ տարի անց գրվել է ինքնակենսագրական «Շանսոնետկա Մարիոն» (իտալ.՝ Marion, artista di caffè concerto) վեպը` արվեստի երիտասարդ նվիրյալի մասին: 1892 թվականին Աննան ամուսնացել է և խզել գրականության հետ կապերը` դստերը դաստիարակելու նպատակով: Երկար տարիներ ապրել է ԱՄՆ-ում, անգլերենով տպագրել է նախ բանաստեղծություններ, ապա վեպեր:

1910 թվականին «Կլանողները» (անգլ.՝ The Devourers) վեպով վերադարձել է գրական ասպարեզ: Այն գրվել է անգլերենով, իսկ մեկ տարի անց հեղինակի կողմից թարգմանվել է իտալերեն: Վեպի հիմքում ընկած է իր ամուսնական ու մայրական փորձառությունը: Այսպես, Ալեքսանդր Գրինը իր ինքնակենսագրական պատմվածքում բանաստեղծուհու մասին գրել է, որ «այդ կինը իր մասին գրել է այնպես ազնիվ ու ինքնամոռաց, որ գիրքը հայտնություն է թվում»[4]: Այնուհետև հաջորդել են «Ցիրցեա» (իտալ.՝ Circe) վեպը, որ նվիրված է ճակատագրական կնոջ` Մարիա Տարնովսկայայի կյանքին, ում հետ Աննա Վիվանտին մի քանի անգամ առիթ է ունեցել զրուցելու` նրան այցելելով բանտում, և «Զավթիչը» (իտալ.՝ L'Invasore, 1915), որ հասարակությանը ցնցել է իր սյուժեով. վեպի հերոսուհիները բելգիացի կանայք են, որոնց բռնաբարել են գերմանացի զինվորականները Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ: 1910-1920 թվականներին Վիվանտին լույս է ընծայում մի շարք գրքեր, որոնք նշանակալից ճանաչում են ձեռք բերում: Դրանք ոչ միայն վեպեր են, այլև երեխաների համար գրքեր և Եգիպտոս կատարած ուղևորության օրագիր` «Կլեոպատրայի հողը» (իտալ.՝ Terra di Cleopatra, 1925): Սակայն Իտալիայում ֆաշիստական կարգերի հաստատումից հետո նրա փառքն անկում է ապրում, իսկ 1940-ական թվականներին արգելվել են նրա գործերը հրեական ծագման պատճառով, և հեղինակը մահացել է մոռացության մեջ[5]:

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 International Music Score Library Project — 2006.
  2. data.bnf.fr: տվյալների բաց շտեմարան — 2011.
  3. В ряде источников — 1868, поскольку сама Виванти убавляла себе два года: см. Encyclopedia of Italian Literary Studies / Ed. by Gaetana Marrone. — NY: Taylor & Francis, 2007. — Vol. 1, p. 2012.
  4. А. С. Грин. Собрание сочинений: В 5 т. — М.: Художественная литература, 1991. — Т. 3, с. 184.
  5. Guido Bonsaver. Censorship and Literature in Fascist Italy. — University of Toronto Press, 2007. — P. 350. (անգլ.)

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]