Ջակոմո Պուչչինի

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Ջակոմո Պուչչինի
GiacomoPuccini.jpg
ԱԱՀ՝ Ջակոմո Պուչչինի
Բնագիր
ԱԱՀ՝
Giacomo Antonio Domenico
Michele Secondo Maria Puccini
Ծննդյան օր՝ դեկտեմբերի 22, 1858
Ծննդավայր՝ Լուկա
Վախճանի օր՝ նոյեմբերի 29, 1924
Վախճանի վայր՝ Բելգիա Բրյուսել, Բելգիա
Քաղաքացիություն՝ Իտալիա Իտալիա
Մասնագիտություն՝ կոմպոզիտոր
Ստորագրություն

Ջակոմո Պուչչինի (իտալ.՝ Giacomo Antonio Domenico Michele Secondo Maria Puccini; 1858 թ. դեկտեմբերի 22 - 1924 թ. նոյեմբերի 29), մեծանուն իտալիացի օպերային երգահան։ Հեղինակն է հայտնի «Տուրանդոտ» օպերայի, որի մեներգներից մեկը՝ «Nessun Dorma»՝ դուրս գալով օպերայի շրջանակներից՝ դարձել է մեր օրերի ամենաշատ հնչող դասական ստեղծագործություններից մեկը։ Ներկայումս հաճախակի բեմադրվում են նաև Ջակոմո Պուչինիի «Մանոն Լեսկո» (1893), «Բոհեմ» (1896), «Տոսկա» (1900), «Մադամ Բատերֆլայ (Չիո-Չիո-սան)» (1904), «Աղջիկը Արևմուտքից» (1910), «Ջանի Սկիկի» (1918) օպերաները։

Ջակոմո Պուչչինին ծնվել է երաժշտի ընտանիքում։ Հոր մահվանից հետո տղային ուղարկում են ուսանելու քեռու մոտ, ով նրան համարել է վատ աշակերտ և ամեն սխալ նոտայի համար հարվածել։ Ապա Պուչչինին աշխատել է եկեղեցական երգչախմբում՝ որպես երգեհոնահար։ Կոմպոզիտոր դառնալու ցանկություն առաջանում է այն ժամանակ, երբ լսում է Վերդիի «Աիդա»-ն։

Aquote1.png Աստված դեպի ինձ ուղղեց մատն՝ ասելով. «Գրի՛ր երաժշտություն թատրոնի, միմիայն թատրոնի համար»։ Aquote2.png


1882 թվականին Պուչչինին մասնակցում է մեկ գործողությամբ օպերաների մրցույթին։ Չստանալով ոչ մի մրցանակ, նրա «Wilis» օպերան 1884 թվականին բեմադրվեց Teatro dal Verme-ում։ Այս օպերան գրավում է Ջուլիո Ռիկորդի ուշադրությունը, ով եղել է հայտնի հրատարակչական տան ղեկավարը։ Նա Պուչչինիին պատվիրում է գրել նոր օպերա։ Դա «Էդգարն» էր։ Նրա երրորդ՝ «Մանոն Լեսկո» օպերան մեծ հաջողություն ունեցավ։ Չհաշված Վագների ազդեցությունը՝ այս օպերայում ամբողջովին արտահայտվեց Պուչչինիի տաղանդը։

Հաջորդ՝ «Բոհեմ» օպերան մեծ հռչակ բերեց օպերային երգահանին։ Սրան հաջորդում է «Տոսկա» օպերան։ Գլխավոր դերերգի՝ Տոսկայի կատարողը ռումինացի օպերային երգչուհի Հարիկլեա Դարկլեն էր և, գրելով երկրորդ գործողության հայտնի մեներգներից մեկը՝ «Vissi d’arte»-ն, Պուչչինին թույլ է տալիս շիկահեր երգչուհուն կեղծամ չկրել (Տոսկան ըստ սյուժեի պետք էր լինել սևահեր)։

1904 թվականի փետրվարի 17-ին Պուչչինին Միլանի «Լա Սկալա» թատրոնում ներակայացնում է ,«Մադամ Բատերֆլայ (Չիո-Չիո-սան)» օպերան՝ Դ. Բելասկոյի պիեսի հիման վրա։

«Աղջիկը Արևմուտքից» օպերան Պուչչինին ավարտին է հասցնում 1910 թվականին։

Պուչչինին մահանում է 1924 թվականին՝ կոկորդի վիրահատության հետևանքով։ «Տուրանդոտ» օպերայի վերջին գործողությունն անավարտ է մնում։ Ավարտի մի քանի տարբերակներ կան, առավել շատ կիրառվում է Ֆրանկո Ալֆանոյի հեղինակածը։

Պուչչինիի անունով է կոչվում Մերկուրիի խառնարաններից մեկը։

Գրականություն[խմբագրել]

Commons-logo.svg
  • Ashbrook, William & Powers H. Puccini’s Turandot: The End of the Great Tradition, Princeton Univ. Press, 1991.
  • Author unknown, Hampton’s Magazine Vol. 26 No. 3, March 1911.
  • Author unknown, "The Stage, " Munsey’s Magazine Vol. 44 p. 6., 1911.
  • Author unknown, "New York Acclaims Puccini’s New Opera, " Theatre Magazine, Vol. 13 No. 119, January 1911.
  • Berger, William, Puccini Without Excuses: A Refreshing Reassessment of the World’s Most Popular Composer, Random House Digital, 2005, ISBN 1-4000-7778-8.
  • Budden, Julian, Puccini: His Life and Works, Oxford University Press, 2002 ISBN 978-0-19-816468-5
  • Carner, Mosco, Puccini: A Critical Biography, Alfred Knopf, 1959.
  • Centro di Studi Giacomo Puccini, «Catedrale di S. Martino», Puccini.it, Retrieved 3 November 2012.
  • Checchi, Eugenio, in Nuova Antologia, Francisco Protonotari. ed (in Italian), December 1897, pp. 470—481.
  • Dry, Wakeling Giacomo Puccini, London & New York։ John Lane, 1905.
  • Eaton, W.P., "Where We Stand in Opera, " American Magazine, Vol. 71 No. 5, March 1911.
  • Espinoza, Javier, «Revealed: the identity of Puccini’s secret lover», The Guardian (London), 29 September 2007.
  • Fisher, Burton D., Puccini’s IL TRITTICO, Miami։ Opera Journeys Pub., 2003, ISBN 0-9771455-6-5.
  • Kendell, Colin (2012), The Complete Puccini: The Story of the World’s Most Popular Operatic Composer, Stroud, Gloucestershire։ Amberley Publishing, 2012. ISBN 9781445604459 ISBN 1-4456-0445-0
  • Keolker, James, «Last Acts, The Operas of Puccini and His Italian Contemporaries», 2001.
  • Gervasoni, Carlo, Nuova teoria di musica ricavata dall’odierna pratica (New theory of music distilled from modern-day practice) Milano։ Blanchon, 1812.
  • Phillips-Matz, Mary Jane (2002)։ Puccini: A Biography։ Boston: Northeastern University Press։ ISBN 1-55553-530-5։ 
  • Montgomery, Alan, Opera Coaching: Professional Techniques And Considerations, New York։ Routledge Taylor and Francis Group, 2006, ISBN 9780415976015.
  • Mourby, Adriano, "Scandalissimo! Puccini’s sex life exposed, " The Independent, 6 July 2008.
  • Osborne, Charles, The Complete Operas of Puccini: A Critical Guide, De Capo Press, (1982).
  • Randall, Annie J. and David, Rosalind G., Puccini & the Girl, Chicago։ University of Chicago Press ISDN 0226703894
  • Ravenni, Gabriella Biagi and Michele Girardi, Giacomo (Antonio Domenico Michele Secondo Maria) Puccini (ii) in Grove Music Online, accessed 9 August 2012.
  • Siff, Ira, "Puccini: La Fanciulla del West, " Opera News, Vol. 77 No. 1, July 2012.
  • Sadie, Stanley; Laura Williams Macy, The Grove Book of Operas.
  • Sadie, Stanley (ed.), The New Grove Dictionary of Music and Musicians, London։ Macmillan/New York։ Grove, 1980, ISBN 1-56159-174-2.
  • Smith, Peter Fox. A Passion for Opera. Trafalgar Square Books, 2004. ISBN 1-57076-280-5.
  • Streatfield, Richard Alexander, Masters of Italian music, C. Scribner’s Sons, 1895.
  • Weaver, William, and Simonetta Puccini, eds. The Puccini Companion, W.W. Norton & Co., 1994 ISBN 0-393-029-30
  • Wilson, Alexandra, The Puccini Problem: Opera, Nationalism, and Modernity, Cambridge University Press (2007)