Սուկառնո

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Սուկառնո
Presiden Sukarno.jpg
Ծնվել էհունիսի 6, 1901(1901-06-06)[1][2][3]
ԾննդավայրՍուրաբայա, Ճավա, Ինդոնեզիա[4]
Մահացել էհունիսի 21, 1970(1970-06-21)[4][1][2] (69 տարեկանում)
Մահվան վայրՋակարտա, Ինդոնեզիա[4]
ՔաղաքացիությունՀոլանդական Օստ Ինդիա
Flag of Indonesia.svg Ինդոնեզիա
Կրոնիսլամ
ԿրթությունTechnische Hoogeschool te Bandoeng
Մասնագիտությունքաղաքական գործիչ
ԱմուսինFatmawati, Inggit Garnasih, Dewi Sukarno, Haryati, Siti Oetari, Yurike Sanger, Kartini Manoppo, Heldy Djafar և Hartini
Ծնողներհայր՝ Soekemi Sosrodihardjo, մայր՝ Ida Ayu Nyoman Rai
Զբաղեցրած պաշտոններPresident of Indonesia և Prime Minister of Indonesia
Քաղաքական կուսակցությունIndonesian National Party
Պարգևներ և
մրցանակներ
Լենինի շքանշան National Hero of Indonesia[5] Միջազգային Լենինի խաղաղության մրցանակ Grand Cross of the Order of the Condor of the Andes Գեորգի Դիմիտրովի շքանշան Doctor honoris causa of Sofia University և Grand Cross Special Class of the Order of Merit of the Federal Republic of Germany
ԵրեխաներRachmawati Soekarnoputri, Sukmawati Soekarnoputri, Guruh Sukarnoputra, Guntur Soekarnoputra, Kartika Sari Dewi Soekarno, Մեգավատի Սուկարնոպուտրի, Totok Suryawan, Taufan Sukarnoputra, Ayu Gembirowati և Bayu Sukarnoputra
Ստորագրություն
Sukarno Signature.svg
Sukarno Վիքիպահեստում

Սուկառնո (ինդոն.՝ Sukarno, հունիսի 6, 1901(1901-06-06)[1][2][3], Սուրաբայա, Ճավա, Ինդոնեզիա[4] - հունիսի 21, 1970(1970-06-21)[4][1][2], Ջակարտա, Ինդոնեզիա[4]), ինդոնեզացի պետական և հասարակական գործիչ։ Ինդոնեզիայի Ազգային կուսակցության (1927) հիմնադիրներից, Ինդոնեզիայի նախագահը 1945-1967 թվականներից։

Գործունեություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1920-1940-ական թթ․ պայքարել է հոլանդական գաղութարարների դեմ, որի համար երկու անգամ (1929-1931, 1933-1942) ազատազրկվել է։ Իր աշխատություններում ձևակերպել է, այսպես կոչված, մարխաենիզմի գաղափարները (մանրբուրժուական սոցիալիզմի ինդոնեզական տարատեսակը)։ 1945 թվականի օգոստոսի 17-ին ինդոնեզական ժողովրդի անունից հռչակել է երկրի անկախությունը և Ինդոնեզիայի Հանրապետության ստեղծումը, դարձել նրա առաջին նախագահը։ Եղել է Բանդունգի կոնֆերանսի նախաձեռնողներից։ 1950-ական թթ․ վերջին ամրապնդել է անձնական իշխանությունը։ 1963 թվականին ստացել է «հեղափոխության մեծ առաջնորդ» տիտղոսը, նշանակվել ցմահ նախագահ։1965 թվականի սեպտեմբերից, երբ իշխանության գլուխ է անցել աջ զինվորական խմբավորումը, Սուկառնոի ազդեցությունը թուլացել է։ 1967 թվականի փետրվարի 20-ին Սուկառնոն պրեզիդենտական լիազորությունները պաշտոնապես հանձնել է Սախարաոյին։

«ժողովուրդների միջև խաղաղության ամրապնդման համար» լենինյան մրցանակի շքանշանակիր է (1960

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 11, էջ 189 CC-BY-SA-icon-80x15.png