Սերգեյ Պրիխոդկո

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Սերգեյ Պրիխոդկո
Sergei Prikhodko 23 May 2013 (cropped).jpg
 
Կրթություն՝ Միջազգային հարաբերությունների Մոսկվայի պետական ինստիտուտ
Մասնագիտություն՝ դիվանագետ և քաղաքական գործիչ
Ծննդյան օր հունվարի 12, 1957(1957-01-12)
Ծննդավայր Մոսկվա, ԽՍՀՄ
Վախճանի օր հունվարի 26, 2021(2021-01-26)[1] (64 տարեկան)
Վախճանի վայր Մոսկվա, Ռուսաստան
Քաղաքացիություն Flag of the Soviet Union.svg ԽՍՀՄ և Flag of Russia.svg Ռուսաստան
 
Պարգևներ

Սուրբ Սերգի Ռադոնեժսկու 2-րդ աստիճանի շքանշան, «Իտալական Հանրապետությանը մատուցած ծառայությունների համար» շքանշանի մեծ սպա, Dostyk Order of grade II?, Ստոլիպինի մեդալ, Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի երախտագիտություն, ՌԴ նախագահի պատվոգիր, Մոսկվայի սուրբ Դանիիլ իշխանի 2-րդ աստիճանի շքանշան և Սուրբ Սերգի Ռադոնեժսկու շքանշան

Սերգեյ Էդուարդի Պրիխոդկո (ռուս.՝ Сергей Эдуардович Приходько, հունվարի 12, 1957(1957-01-12), Մոսկվա, ԽՍՀՄ - հունվարի 26, 2021(2021-01-26)[1], Մոսկվա, Ռուսաստան), ռուս պետական գործիչ, դիվանագետ։ Ղեկավարել է Ռուսաստանի նախարարների կաբինետի միջազգային համագործակցության հարցերը[2]։

2012 թվականից մինչև 2013 թվականը և 2018 թվականի մայիսի 18-ից մինչև 2020 թվականի հունվարի 21-ը եղել է Ռուսաստանի Դաշնության կառավարության աշխատակազմի ղեկավարի առաջին տեղակալ։ 2013-2018 թվականներին՝ Ռուսաստանի Դաշնության կառավարության նախագահի տեղակալ՝ Ռուսաստանի Դաշնության կառավարության աշխատակազմի ղեկավար[3]։

2004-2012 թվականներին աշխատել է որպես Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի օգնական, 1999-2004 թվականներին՝ արտաքին քաղաքականության հարցերով Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի վարչության պետ, 1998-2004 թվականներին՝ Ռուսաստանի Դաշնության Նախագահի աշխատակազմի ղեկավարի տեղակալ։

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Սերգեյ Էդուարդի Պրիխոդկոն ծնվել է 1957 թվականի հունվարի 12-ին Մոսկվայում։ Նրա հայրը աշխատել է Մոսկվայի ԽՍՀՄ զինված ուժերի զրահատանկային զորքերի ռազմական ակադեմիայում, մայրը Ի. Բարդինի անվան սև մետալուրգիայի կենտրոնական գիտահետազոտական ինստիտուտի գիտաշխատող էր (Մոսկվա)։

1980 թվականին ավարտել է ԽՍՀՄ ԱԳՆ Մոսկվայի Միջազգային հարաբերությունների պետական ինստիտուտը։ Ուսման ընթացքում անցել է ստաժավորում Պրահայի տնտեսագիտության բարձրագույն դպրոցում։ Ինստիտուտն ավարտելուց հետո դիվանագիտական աշխատանքի է անցել Խորհրդային Միության դեսպանատանը։

Մահացել է 2021 թվականի հունվարի 26-ին Մոսկվայում վաթսունչորս տարեկան հասակում (կողային ամիոտրոֆիկ սկլերոզից)[4]։ Թաղված է Տրոեկուրովյան գերեզմանատանը[5]։

Պաշտոններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1980-1985 թվականներին եղել է Չեխոսլովակիայի Սոցիալիստական Հանրապետությունում Խորհրդային Միության դեսպանության հերթապահ ռեֆերենտ։

1986-1987 թվականներին եղել է ԽՍՀՄ ԱԳՆ Եվրոպայի սոցիալիստական երկրների վարչության երրորդ քարտուղար։

1992-1993 թվականներին եղել է Չեխիայում Ռուսաստանի Դաշնության դեսպանության երկրորդ քարտուղար։

1993-1997 թվականներին եղել է Բալթյան բաժնի վարիչ, բաժնի պետ, ՌԴ ԱԳՆ եվրոպական դեպարտամենտի տնօրենի տեղակալ։

1997 թվականի ապրիլի 9-ից Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի օգնականն է[6]։

1998 թվականի սեպտեմբերի 11-ից՝ I դասի արտակարգ և լիազոր դեսպանորդ[7]։

1998 թվականի սեպտեմբերի 14-ից՝ Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի աշխատակազմի ղեկավարի տեղակալ[8]։ 1999 թվականի փետրվարի 2-ից ՌԴ նախագահի աշխատակազմի ղեկավարի տեղակալ՝ Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի արտաքին քաղաքականության վարչության պետ[9]։ 1999 թվականի հունիսի 17-ից՝ արտակարգ և լիազոր դեսպան[10]։

2003 թվականի ապրիլին Պրիխոդկոն ընտրվել է «տակտիկական հրթիռային սպառազինություն» կորպորացիայի տնօրենների խորհրդի նախագահ (ստեղծվել է 2002 թվականին «Զվեզդա-Ստրելա» գիտաարտադրական կենտրոնի հիման վրա), իսկ նույն թվականի սեպտեմբերին՝ «Սուխոյ ավիացիոն հոլդինգային ընկերություն» ԲԲԸ-ի տնօրենների խորհրդի անդամ։

2004 թվականի մարտի 26-ից՝ Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի օգնական[11]։ Նոր պաշտոնում նա նախկինի պես ապահովել է պետության ղեկավարի գործունեությունը Միջազգային հարաբերությունների ոլորտում և համակարգել է արտաքին քաղաքականության վարչության գործունեությունը։

2004 թվականի հոկտեմբերին Պրիխոդկոն ընտրվել է «ՏՎԷԼ» ԲԲԸ-ի տնօրենների խորհրդի ղեկավար, որն աշխարհում ուրանի վառելիքի խոշորագույն արտադրողներից մեկն է, չնայած արդեն 2005 թվականի մայիսին ընկերության վարչության նոր նախագահ է դարձել ՌԴ նախագահի աշխատակազմի ղեկավար Սերգեյ Սոբյանինը։

2006 թվականին Պրիխոդկոն մասնակցել է G8-ի (Մեծ ութնյակի) 32-րդ գագաթնաժողովի նախապատրաստմանը, որը տեղի է ունեցել Ռուսաստանի նախագահությամբ[12]։

2007 թվականի դեկտեմբերին Ռուսաստանի նախագահ Վ. Պուտինը հրամանագիր է ստորագրել 2012 թվականին «Ասիա-խաղաղօվկիանոսյան տնտեսական համագործակցություն» համաժողովի նախապատրաստման կազմկոմիտեի ստեղծման մասին և Պրիխոդկոյին նշանակել կազմկոմիտեի նախագահ։

2008 թվականի մայիսի 13-ին Ռուսաստանի նախագահ Դ. Մեդվեդևը իր հրամանագրով Պրիխոդկոյին նշանակել է ՌԴ նախագահի վեց օգնականներից մեկը։

2012 թվականի մայիսի 21-ից եղել է Ռուսաստանի Դաշնության կառավարության աշխատակազմի ղեկավարի առաջին տեղակալ։

2013 թվականի մայիսի 9-ից՝ Ռուսաստանի Դաշնության կառավարության աշխատակազմի ղեկավարի ժամանակավոր պաշտոնակատար[13]։ 2013 թվականի մայիսի 22-ից մինչև 2018 թվականի մայիսի 18-ը՝ Ռուսաստանի Դաշնության կառավարության նախագահի տեղակալ և Ռուսաստանի Դաշնության կառավարության աշխատակազմի ղեկավար[3]։

2014 թվականի նոյեմբերին Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինը Պրիխոդկոյին նշանակել էր Պետերբուրգի միջազգային տնտեսական համաժողովի կազմկոմիտեի նախագահ[14]։ Այդ պահից համաժողովի կազմակերպումն իրականացվում է Ռուսաստանի Դաշնության կառավարության աշխատակազմի, այլ ոչ թե ՌԴ տնտեսական զարգացման նախարարության մակարդակով, ինչպես դա եղել է նախկինում։

2018 թվականի մայիսի 18-ին նշանակվել է Ռուսաստանի Դաշնության կառավարության աշխատակազմի ղեկավարի առաջին տեղակալ՝ այդ պաշտոնում փոխարինելով Մաքսիմ Ակիմովին[15]։

Անձնական կյանք[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ամուսնացած է եղել Նատալյա Սերաֆիմովնա Պրիխոդկոյի հետ, որի քույրը Ս. Վ. Յաստրժեմբսկու կինն է[12][16]։ Նրանք ունեն երկու դուստր՝ Սվետլանան և Նատալիան։

Սերգեյ Պրիխոդկոյի փեսան՝ Իվան Սադչիկովը Շվեյցարիայի սահմանին գտնվող Ֆրանսիայի ալպյան Մեժև քաղաքում ունի 12 հարյուր քառակուսի մետր ալպիական շալե։ Ըստ փաստաթղթերի ֆրանսիական անշարժ գույքի ռեեստրի, շալեի արժեքը հավասար է առնվազն 2,1 միլիոն եվրոյի կամ մոտ 156 միլիոն ռուբլի[17]։

Տիրապետում էր չեխերենին, ֆրանսերենին և անգլերենին։ Նա զբաղվում էր ձկնորսությամբ և որսով։

Սեփականություն և եկամուտներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Պաշտոնական տվյալների համաձայն՝ Սերգեյ Պրիխոդկոյի 2011 թվականի եկամուտը կազմել է 6,79 միլիոն ռուբլի, նրա կնոջ եկամուտը՝ 6,74 միլիոն ռուբլի։ Կնոջ հետ միասին նրանց է պատկանում 5 հեկտար ընդհանուր մակերեսով 4 հողամաս, 1,6 հազար մ² մակերեսով բնակելի տուն, 4 բնակարան, 4 մեքենա, ոչ բնակելի տարածք, 3 մարդատար ավտոմեքենա՝ Mercedes-Benz, Toyota Land Cruiser և Audi A6 մակնիշի[18][16][19]։

Ընդդիմադիր Նավալնիի կողմից կոռուպցիայի մասին մեղադրանքներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

2013 թվական[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

2013 թվականի նոյեմբերին մի շարք ԶԼՄ-ներում հրապարակվել են Ալեքսեյ Նավալնիի կոռուպցիայի դեմ պայքարի հիմնադրամի հետաքննություններից մեկի արդյունքները, որտեղ պնդվում Էր, որ Պրիխոդկոն օգտագործման մեջ ունի Իստրայի գետի ափին գտնվող «Սոսնի» ամառանոցային կոոպերատիվի չհայտարարագրված հատվածը[20], որը գտնվում է Իստրայի շրջանի Լեշկովո գյուղից ոչ հեռու[21]։ Նավալնիի հաշվարկներով՝ Պրիխոդկոն, որը պետծառայությունում է 1987 թվականից, 2008 թվականից մինչև 2012 թվականը վաստակել է 35,5 միլիոն ռուբլի[20]։

2014 թվականի փետրվարի 17-ին Ռուսաստանի նախագահի աշխատակազմի հակակոռուպցիոն վարչության պետ Օլեգ Պլոխոյը Նավալնիին պատասխանել է, որ «Պրիխոդկոյի ընտանիքներով հողամասեր են ձեռք բերվել 2005 թվականից ի վեր, բնակելի տան և բաղնիքի շինարարությունն իրականացվել է 2006 թվականից, իսկ Պրիխոդկոյի ամուսինների եկամուտը 2009-2012 թվականներին կազմել է ավելի քան 60 միլիոն ռուբլի», ինչը, նրա խոսքով, բավարար է երկրի անշարժ գույքի ձեռքբերման և պահպանման համար[22]։

2018 թվական[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

2018 թվականի փետրվարի 8-ին կոռուպցիայի դեմ պայքարի հիմնադրամը հետաքննություն է սկսել Սերգեյ Պրիխոդկոյի կոռուպցիոն գործունեության վերաբերյալ՝ հրապարակելով տեսանյութ՝ «զբոսանավեր, օլիգարխներ, աղջիկներ. տղամարդու որսորդը մերկացնում է կաշառակերին» վերնագրով։ ՖԲԿ-ի հիմնադիր Ալեքսեյ Նավալնին պնդում էր, որ Պրիխոդկոն երեք օրվա ընթացքում Նորվեգիայում հանգստացել է միլիարդատեր Օլեգ Դերիպասկիի Elden զբոսանավով, և հետո, հավանաբար, օգտվել է իր անձնական ինքնաթիռից, պաշտոնյային մեղադրել է քողարկված կաշառքի մեջ՝ օլիգարխի հետ այդ ժամանցը անվանելով կոռուպցիայի թաքնված ձև[23][24][25][26]։ Ֆիլմում Նավալնին նաև ցուցադրում է Պրիխոդկոյի և նրա կնոջ անշարժ գույքի լուսանկարները, նշելով այն փաստը, որ նրանց պաշտոնական եկամուտներն ակնհայտորեն բավարար չեն այնպիսի անշարժ գույք ունենալու համար, ինչպիսին է 1580 մ² մակերեսով ամառանոց 2,8 հեկտար տարածքում և 350 մ² ընդհանուր մակերեսով երկու բնակարաններ Մոսկվայի կենտրոնում գտնվող Շվեդական փակուղում գտնվող հեղինակավոր բնակելի շենքում, որը գնահատվում է ավելի քան 1 միլիարդ ռուբլի[27][28]։

2018 թվականի փետրվարի 9-ին ՓԲԿ-ն դիմում է ուղարկել ՌԴ Քննչական կոմիտե և Գլխավոր դատախազություն՝ պահանջելով ստուգում անցկացնել հետաքննություն[29]։

Հետաքննության հրապարակման արգելք[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Փետրվարի 9-ին, հրապարակումից մեկ օր անց, «Ռոսկոմնադզորը» Կրասնոդարի երկրամասի Ուստ-Լաբինսկի շրջանային դատարանի որոշման հիման վրա, Նավալնիի կայքում և YouTube-ում նրա տեսաերիզում ներառեց հետաքննության ինտերնետ-հասցեի արգելված կայքերի միասնական ռեեստրում[30][31], ինչպես նաև որոշեց հայցվորի լուսանկարները հանել արդեն հրապարակված լուրերից[32][33]։ Դատարանի որոշումը կայացվել է Անաստասիա Վաշուկևիչի (Նաստյա Ռիբկեի) և Ալեքսանդր Կիրիլովի (Ալեքս Լեսլի) դեմ Դերիպասկայի հայցի շրջանակներում՝ առանց թույլտվության անձնական կյանքի մասին նյութեր հրապարակելու համար[34][35]։

Պարգևներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • 2-րդ աստիճանի շքանշան (Ղազախստան, 2004 թվական)։
  • Սուրբ բարեպաշտ իշխան Դանիել Մոսկվայի ռուս ուղղափառ եկեղեցու II աստիճանի շքանշան (2007 թվական)[36]։
  • «Իտալիայի Հանրապետությանը մատուցած ծառայությունների համար» շքանշան (2010 թվականի փետրվարի 12)[37]։
  • «Եվրասիական տնտեսական միության ստեղծման գործում ներդրած ավանդի համար» 1-ին աստիճանի մեդալ (2015 թվականի մայիսի 13, Եվրասիական տնտեսական միության բարձրագույն խորհուրդ)[38]։
  • Ռուս Ուղղափառ եկեղեցու սրբազան Սերգեյ Ռադոնեժսկու II աստիճանի շքանշան (2017 թվական)[39]։
  • Պ․ Ստոլիպինի I աստիճանի մեդալ (2017 թվականի հունվարի 31), երկրի սոցիալ-տնտեսական զարգացման ռազմավարական խնդիրների լուծման և Ռուսաստանի Դաշնության կառավարության գործունեության ապահովման գործում ունեցած մեծ ավանդի համար[40]։
Այլ
  • Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի շնորհակալություն (1998 թվականի մարտի 30), 1998 թվականի Դաշնային ժողովին Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի ուղերձի նախապատրաստմանը ակտիվ մասնակցության համար[41]։
  • Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի շնորհակալություն (1999 թվականի հուլիսի 30), Հարավսլավիայի և ՆԱՏՕ-ի Միութենական Հանրապետության միջև հակամարտության քաղաքական կարգավորման ծրագրի իրականացմանը ակտիվ մասնակցության և Հարավսլավիայի միութենական հանրապետության բնակչությանը մարդասիրական օգնություն ցուցաբերելու համար[42]։
  • Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի շնորհակալություն (1999 թվականի օգոստոսի 12), Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի 1999 թվականի Դաշնային ժողովին ակտիվորեն մասնակցելու և ուղերձ պատրաստելու համար[43]։
  • Անկախ Պետությունների համագործակցության պատվոգիր (2001 թվականի հունիսի 1), Անկախ Պետությունների Համագործակցության ամրապնդման և զարգացման ուղղությամբ ակտիվ աշխատանքի համար[44]։
  • Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի պատվոգիր (2010 թվականի հունվարի 12), Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի գործունեության ապահովման ուղղությամբ երկարամյա բեղմնավոր աշխատանքի համար։
  • Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի շնորհակալություն (2010 թվականի հունվարի 18), Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի ուղերձի նախապատրաստմանը ակտիվ մասնակցության համար[45]։

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 1,2 Коммерсантъ, Kommersant daily (ռուս.)Коммерсантъ, 1989. — 125000 экз. — ISSN 1563-6380; 1561-347X
  2. Новым вице-премьером правительства стал Сергей Приходько. // runews24.ru
  3. 3,0 3,1 Указ Президента Российской Федерации В. Путина от 22 мая 2013 года № 505 «О заместителе председателя Правительства Российской Федерации — руководителе Аппарата Правительства Российской Федерации». // static.kremlin.ru
  4. «Умер бывший вице-премьер Сергей Приходько» (ռուսերեն)։ Официальный сайт газеты «Коммерсантъ» // kommersant.ru։ 2021-01-26։ Վերցված է 2021-01-26 
  5. Татьяна Замахина (2021-01-28)։ ««С достоинством он прошёл всю жизнь». — В Москве простились с Сергеем Приходько» (ռուսերեն)։ Интернет-портал «Российской газеты» // rg.ru։ Արխիվացված է օրիգինալից 2021-01-28-ին։ Վերցված է 2021-01-28 
  6. Указ Президента Российской Федерации от 9 апреля 1997 года № 308 «О помощнике Президента Российской Федерации». // archive.is
  7. Указ Президента Российской Федерации от 11 сентября 1998 года № 1094 «О присвоении дипломатических рангов». // archive.is
  8. Указ Президента Российской Федерации от 14 сентября 1998 года № 1097 «О заместителе руководителя Администрации Президента Российской Федерации». // archive.is
  9. Указ Президента Российской Федерации от 2 февраля 1999 года № 171 «О заместителе руководителя Администрации Президента Российской Федерации — начальнике Управления Президента Российской Федерации по внешней политике». // archive.is
  10. Указ Президента Российской Федерации от 17 июня 1999 года № 784 «О присвоении Приходько С. Э. дипломатического ранга Чрезвычайного и Полномочного Посла». // archive.is
  11. Указ Президента Российской Федерации от 26 марта 2004 года № 410 «О помощнике Президента Российской Федерации». // archive.is
  12. 12,0 12,1 «Приходько Сергей Эдуардович, первый заместитель руководителя Аппарата Правительства Российской Федерации. Биографическая справка»։ // lenta.ru։ Վերցված է 2018-02-10 
  13. Исполнять обязанности Суркова временно будет Сергей Приходько. Официальный сайт деловой газеты «Взгляд» // vz.ru (9 мая 2013 года)
  14. «Вице-премьер Приходько возглавил оргкомитет Петербургского экономического форума» (ռուսերեն)։ Информационное агентство России «ТАСС» // tass.ru։ 18 ноября 2014 года։ Վերցված է 2018-02-15 
  15. Медведев назначил Сергея Приходько первым замглавы аппарата правительства. — Ранее этот пост занимал Максим Акимов. Информационное агентство России «ТАСС» // tass.ru (18 мая 2018 года)
  16. 16,0 16,1 «Аппаратный волк, конкурент Лаврова. — Герой расследования Навального Сергей Приходько возглавляет аппарат правительства. Кто он такой?» (ռուսերեն)։ // meduza.io։ 10 февраля 2018 года։ Վերցված է 2018-02-10 
  17. Ольга Морозова (6 ноября 2018 года)։ ««Новая газета» рассказала, как визажистка зарабатывает на госзакупках для производителя гиперзвукового оружия» (ռուսերեն)։ // snob.ru։ Վերցված է 2018-11-06 
  18. «Сведения о доходах, об имуществе и обязательствах имущественного характера федеральных государственных служащих Администрации Президента и аппарата Совета Безопасности России, а также их супругов и несовершеннолетних детей за период с 1 января 2011 г. по 31 декабря 2011 г.»։ Официальный сайт Президента Российской Федерации // kremlin.ru։ Արխիվացված է օրիգինալից 2012-12-25-ին։ Վերցված է 2021-01-26 
  19. «Самой богатой из жён высших чиновников стала супруга Сергея Приходько»։ «РБК» // rbc.ru։ 15 апреля 2015 года։ Վերցված է 2018-02-10 
  20. 20,0 20,1 Навальный нашел дачный поселок высокопоставленных чиновников // Lenta.ru, 27 ноября 2013.
  21. Навальный обвинил Володина в сокрытии роскошной дачи // BBC — Россия
  22. Плохой ответил Навальному // «Газета.ру», 17 февраля 2014
  23. Навальный обвинил Приходько в получении взяток от Дерипаски и рассказал об их отдыхе на яхте с проститутками
  24. «Дерипаска, «его босс» вице-премьер и Настя Рыбка: новое расследование Навального в одном абзаце»։ Meduza (ռուսերեն)։ Վերցված է 2018-02-10 
  25. Навальный обвинил в коррупции вице-премьера Сергея Приходько(չաշխատող հղում)
  26. «Настя Рыбка, олигарх и кремлевский чиновник»։ Արխիվացված է օրիգինալից 2018-02-09-ին։ Վերցված է 2018-02-08 
  27. Ведомости (2018-02-09)։ «Навальный требует наказать вице-премьера Приходько»։ Վերցված է 2018-02-09 
  28. Inc. TV Rain,։ «Навальный рассказал о «неформальных переговорах» Дерипаски и вице-премьера Приходько»։ Վերցված է 2018-02-09 
  29. Ведомости (2018-02-09)։ «Навальный требует наказать вице-премьера Приходько»։ Վերցված է 2018-02-11 
  30. Роскомнадзор внёс расследование Навального о Дерипаске и Приходько в реестр запрещённых сайтов // Meduza, 10 февраля 2018
  31. «Суд включил в реестр запрещенной информации фильм ФБК о Дерипаске и Приходько»։ Interfax.ru (ռուսերեն)։ 2018-02-10։ Վերցված է 2018-02-10 
  32. Deutsche Welle։ «Роскомнадзор требует удалить фото из новостей про Дерипаску и Приходько | 10.02.2018» (ռուսերեն)։ DW.COM։ Վերցված է 2018-02-10 
  33. «Роскомнадзор потребовал от «Медиазоны» и «Радио Свобода» удалить фотографии из новости про Дерипаску, Приходько и Рыбку»։ Meduza (ռուսերեն)։ Վերցված է 2018-02-10 
  34. «Дерипаска подал в суд на Настю Рыбку»։ РБК։ Վերցված է 2018-02-10 
  35. «Суд Усть-Лабинска запретил новое расследование ФБК. В этом городе вырос Олег Дерипаска»։ Meduza (ռուսերեն)։ Վերցված է 2018-02-10 
  36. В Свято-Даниловом монастыре вручали награды Русской Православной церкви(չաշխատող հղում)
  37. Grande Ufficiale Ordine al Merito della Repubblica Italiana Dott. Sergei Eduardovic Prikhodko(իտալ.)
  38. Текст решения
  39. Святейший Патриарх Кирилл наградил заместителя председателя Правительства России С. Э. Приходько орденом преподобного Сергия Радонежского
  40. Игорь Шувалов и Сергей Приходько награждены медалями Столыпина
  41. Распоряжение Президента Российской Федерации от 30 марта 1998 года № 97-рп «О поощрении активных участников подготовки Послания Президента Российской Федерации Федеральному Собранию 1998 года»
  42. Распоряжение Президента Российской Федерации от 30 июля 1999 года № 259-рп «О поощрении благодарностью Президента Российской Федерации»
  43. Распоряжение Президента Российской Федерации от 12 августа 1999 года № 272-рп «О поощрении активных участников подготовки Послания Президента Российской Федерации Федеральному Собранию 1999 года»
  44. .Протокольное решение Совета глав государств Содружества Независимых Государств от 1 июня 2001 года «О награждении Грамотой Содружества Независимых Государств» Archived 2009-09-15 at the Wayback Machine.
  45. Распоряжение Президента Российской Федерации от 18.01.2010 г. № 28-рп «О поощрении»