Շառլ Ադոլֆ Վյուրց

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Շառլ Ադոլֆ Վյուրց
Charles Adolphe Würtz
Charles-Adolphe Wurtz.jpg
Ծնվել էնոյեմբերի 26, 1817(1817-11-26)[1][2][3][4][5][6]
Ստրասբուրգ[7]
Մահացել էմայիսի 12, 1884(1884-05-12)[1][2][4][5][6] (66 տարեկանում)
Փարիզ, Ֆրանսիա[7]
ԳերեզմանՊեր Լաշեզ[8]
ՔաղաքացիությունՖրանսիա[9][10][11]
Մասնագիտությունքիմիկոս, քաղաքական գործիչ, համալսարանի պրոֆեսոր և բժիշկ
Հաստատություն(ներ)Փարիզի բժշկության դպրոց, Սորբոն, Ստրասբուրգի համալսարանի բժշկության ֆակուլտետ, Գյուղատնտեսության ազգային ինստիտուտ և Փարիզի համալսարան
Գործունեության ոլորտքիմիա
Պաշտոն(ներ)անփոփոխ սենատոր, Ֆրանսիայի երրորդ հանրապետության սենատոր և Mayor of 7th arrondissement of Paris?
ԱնդամակցությունԼոնդոնի թագավորական ընկերություն, Փարիզի գիտափիլիսոփայական միություն, Ֆրանսիական գիտությունների ակադեմիա, Պետերբուրգի գիտությունների ակադեմիա, Արվեստների և գիտությունների ամերիկյան ակադեմիա, Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիա, Պրուսիայի գիտությունների ակադեմիա, Ֆրանսիայի քիմիկոսների ասոցացիա, Ազգային բժշկական ակադեմիա, Բավարիական գիտությունների ակադեմիա և Թուրինի Գիտությունների Ակադեմիա
Ալմա մատերՍտրասբուրգի համալսարան, Գիսենի համալսարան և Ժան Շթուրմի գիմնազիա
Տիրապետում է լեզուներինֆրանսերեն[2] և գերմաներեն
Եղել է գիտական ղեկավարÉmile Lemoine?, Paul-Émile Lecoq de Boisbaudran? և Արման Գոթիե
Հայտնի աշակերտներԱլեքսանդր Զայցև
ՊարգևներԿոպլիի մեդալ[12] Ֆարադեյի դասախոսության նրցանակ Պատվո լեգեոնի շքանշանի մեծ սրահ և Լոնդոնի թագավորական միության արտասահմանյան անդամ
Charles Adolphe Wurtz Վիքիպահեստում

Շառլ Ադոլֆ Վյուրց (18171884), ֆրանսիացի քիմիկոս, Փարիզի ԳԱ անդամ (1867), Պետերբուրգի ԳԱ թղթակից անդամ (1873

Քիմիա ուսումնասիրել է Լիբիխի (Հիսեն) և Դյումայի (Փարիզ) լաբորատորիաներում։ 1853 թվականից՝ Սորբոնի համալսարանի օրգանական քիմիայի պրոֆեսոր։ Հայտնաբերել է բազմաթիվ օրգանական նյութեր և սինթեզի եղանակներ։ Ստացել և ուսումնասիրել է ճարպային ամինների պարզագույն ներկայացուցիչները՝ մեթիլամինը և էթիլամինը (1849 թ.)։ Առաջարկել է (1855 թ.) հագեցած ածխաջրածինների ստացման ընդհանուր եղանակ, սինթեզել է էթիլենգլիկոլը (1856 թ.), էթիլենքլորհիդրինը և էթիլենի օքսիդը (1859 թ.), որից ստացել է ամինասպիրտներ, խոլինը (1867 թ.) և նեյրինը (1869 թ.)։ Բենգոլսուլֆոթթուների և կալիումի հիդրօքսիդի փոխազդեցությամբ ստացել է ֆենոլ (1867 թ.), նկարագրել է ալդոլային կոնդենսումը (1872 թ.)։ Կարևոր են նաև ցիանի քլորիդի, ուրետանի, ամիլսպիրտի, ամիլենի, խառը ռադիկալների, կաթնաթթվի վերաբերյալ հետազոտությունները։ Վյուրցը ատոմամոլեկուլային ուսմունքի, Ա․ Բուտլերովի կառուցվածքային տեսության և Դ. Մենդելեևի պարբերական օրենքի ջատագովն էր։

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 11, էջ 481 CC-BY-SA-icon-80x15.png