Դմիտրի Կիսելյով

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Դմիտրի Կիսելյով
Киселев.jpg
 
Կրթություն՝ Սանկտ Պետերբուրգի համալսարանի լեզվաբանական ֆակուլտետ
Մասնագիտություն՝ լրագրող, հեռուստահաղորդավար, գլխավոր խմբագիր և պրոպագանդիստ
Ծննդյան օր ապրիլի 26, 1954(1954-04-26)[1] (65 տարեկան)
Ծննդավայր Մոսկվա, ԽՍՀՄ
Քաղաքացիություն Flag of the Soviet Union.svg ԽՍՀՄ և Flag of Russia.svg Ռուսաստան
 
Պարգևներ

«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 4-րդ աստիճանի շքանշան, Բարեկամության շքանշան և Սուրբ Սերգի Ռադոնեժսկու 2-րդ աստիճանի շքանշան

Դմիտրի Կիսելյով (ծնվ. 1954 թ. ապրիլի 26, Մոսկվա) ռուս լրագրող և հեռուստահաղորդավար, «Ռոսիա սեգոդնյա» միջազգային լրատվական գործակալության գլխավոր տնօրեն, Համառուսաստանյան պետական հեռուստառադիոընկերության գլխավոր տնօրենի տեղակալ:

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ծնվել է 1954 թվականի ապրիլի 26-ին, Մոսկվայում: Կիսելյովի Նեսմաչնո ազգանվամբ մորական պապը եկել էր Արևմտյան Ուկրաինայից, ցարական բանակի փոխգնդապետ էր և գեներալ Բրուսիլովի ինժեներական ծառայության պետ: Հայրը 1937 թվականին ծառայել է Կիևի հեծելազորայինում[2]:

Նա մեծացել է երաժշտական միջավայրում, կոմպոզիտոր Յուրի Շապորինի երկրորդ կնոջ զարմիկն է, ավարտել է ակուստիկ կիթառի բաժինը[3]:

Սովորել է ֆրանսիական հատուկ և Մոսկվայի թիվ 6 բժշկական դպրոցներում:

1973 թվականին ընդունվել է Լենինգրադի պետական համալսարան: 1978 թվականին ավարտել է Ա. Ժդանովի անվան Լենինգրադի պետական համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետի Սկանդինավյան բանասիրության ֆակուլտետը[4]: Ուսումնառության ընթացքում միացել է շինարարական խմբերի և իր համար վարձել բնակարան:

Աշխատանքը ԽՍՀՄ հեռուստատեսության և ռադիոյի ոլորտում[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Համալսարանն ավարտելուց հետո աշխատել է ԽՍՀՄ պետական ռադիոյի և հեռուստատեսության արտասահմանյան երկրների Կենտրոնական ռադիոհաղորդման ցանցում՝ նորվեգական և լեհական հրատարակություններում:

1989 թվականի ապրիլի 9-ին Էդուարդ Սագալաևի հրավերով սկսել է աշխատել ԽՍՀՄ Կենտրոնական հեռուստատեսությունում, որտեղ «Վրեմյա» ծրագրի խորհրդարանական թղթակիցն էր: Առաջին զեկույցը կազմվել է Թբիլիսիից, որտեղ ներկայացվել է միջոցառումներ Կառավարության տնից: Ժամանակին Նորվեգիայում անձնական թղթակից էր :

1990 թվականի հունվարից մինչև 1991 թվականի մարտը եղել է Հեռուստատեսության լրատվական ծառայության տեղեկատվական ծրագրի հաղորդավար, որը հեռարձակվել է Կենտրոնական հեռուստատեսության առաջին ծրագրի հիման վրա: Վիլնյուսում տեղի ունեցած իրադարձությունների մասին նախապես պատրաստված տեքստը կարդալուց հրաժարվելու պատճառով նրան հեռացրել են լրատվական հաղորդումներից, որից հետո որոշ ժամանակ աշխատել է գերմանական ARD և RTL հեռուստաալիքների, ինչպես նաև ճապոնական NHK հեռուստաընկերության հետ[5][6] :

Կարիերան 1991-2000 թվականներին[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1991 թվականի սեպտեմբերին՝ օգոստոսյան հեղաշրջումից և Կենտրոնական հեռուստատեսության նոր ղեկավարության նշանակվելուց հետո վերադարձել է «Վրեմյա» ծրագիր և դարձել «Պանորամա» հաղորդաշարի հաղորդավար: Մինչև 1996 թվականի վերջն աշխատել է Օստանկինոյի ռուսաստանյան պետական հեռուստառադիոընկերությունում՝ զբաղեցնելով տարբեր պաշտոններ:

1992-1994 թվականներին եղել է Բենելյուքսի Օստանկինոյի պետական հեռուստառադիոընկերության սեփական թղթակից: 1994-1996 թվականներին նույն հեռուստաալիքով «Օկնո վ Եվրոպու» հաղորդաշարի հյուրն էր, որի ստեղծման համար Եվրահանձնաժողովից ստացել է դրամաշնորհ, որի նպատակն էր աջակցել Ռուսաստանում ժողովրդավարական ինստիտուտներին[7]:

1995 թվականի մարտից՝ Վլադիսլավ Լիստևի սպանությունից հետո եղել է «ՎԻԴ» հեռուստաընկերության «Չաս պիկ» հարցազրույցի հաղորդավարը:

1995 թվականի ապրիլի 3-ից նորաստեղծ ORT հեռուստաալիքի այս ծրագրի հաղորդավարն էր[8]: Սկզբնապես աշխատել է Սերգեյ Շատունովի հետ, բայց նրա հեռանալուց հետո մենակ է վարել ծրագիրը: 1995 թվականի հոկտեմբերի սկզբից ծրագիրը վարել է Անդրեյ Ռազբաշի հետ: Ծրագրից հեռացել է 1996 թվականի սեպտեմբերին[9]:

1997-ից 2003 թվականներին վարել է «Ազգային հետաքրքրություն» թոք-շոուն, որն առաջին անգամ եթեր է հեռարձակվել REN-TV- ով, 1997 թվականի սեպտեմբերից մինչև 1998 թվականի հունվարը RTR- ով[10], 1999 թվականի փետրվարից՝ TNT-ով, 1999 թվականի աշնանից 2002 թվականի հունվարը TVC-ով, ապա ուկրաինական ICTV հեռուստաալիքով[11][12][13]:

1997 թվականի դեկտեմբերին իր սեփական հեռուստածրագրերը պատրաստելու համար ստեղծել է «Հեռանկարային հեռուստատեսության նախագծեր» ընկերությունը, որի գործունեությունը տևել է մի քանի տարի[14][15][16]:

«Ռոսիա-1» հեռուստաալիքում[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

2003-ից 2004 թվականներին հետևողականորեն աշխատել է «Ուտրենի ռազգովոր» և «Ավտորիտետ» ծրագրերում[17][18] : 2005 թվականից 2008 թվականներին եղել է «Ռոսիա» հեռուստաալիքի «Վեստի» ամենօրյա տեղեկատվական-վերլուծական ծրագրի հաղորդավարը[19]:

2006-2012 թվականներին Մոսկվա վերադառնալուց հետո վարել է «Ռոսիա» հեռուստաալիքի «Ազգային հետաքրքրություն» հասարակական-քաղաքական թոք-շոուի հաղորդումը, որը հետագայում վերանվանվել է «Ռոսիա-1»[20]: 2010 թվականի հուլիսի 3-ին և 10-ին այս ծրագրի շրջանակներում մոսկովյան կողմը «1+1» հեռուստաալիքի հաղորդավար Նատալյա Մոսեյչուկի հետ անցկացրել է Ուկրաինա-Ռուսաստան հեռուստակամուրջ[21]:

2006-2008 թվականներին Մարիա Սիտելի հետ վարել է «Վեստի»-ի երեկոյան թողարկումը[22]:

2008 թվականի հուլիսից Համառուսաստանյան պետական հեռուստառադիոընկերություն հոլդինգի գլխավոր տնօրենի տեղակալն է, նշանակումից հետո հեռացել է «Վեստի» ծրագրից[23]:

Հայացքներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Նա իրեն հոմոֆոբ չի համարում և ԼԳԲՏ համայնքից թշնամական վերաբերմունքի չի արժանացել: Հավատում է, որ «Դոժդ» հեռուստաալիքը զբաղվում է «միտումնավոր և արժեք ոչնչացնող» գործունեությամբ[24]: 2014 թվականի սեպտեմբերին անվանել է ռուսների համերաշխության արժեքների երեք ինստիտուտներ՝ եկեղեցի, կրթություն և լրատվամիջոցներ: Կիսելյովը կենտրոնացել է հեռուստատեսության վրա, որտեղ «մենք պետք է ասենք ինչն է լավ, իսկ ինչը վատ»: 2019 թվականի փետրվարին բլոգեր Յուրի Դուդուի հետ հարցազրույցում Կիսելյովը ԽՍՀՄ-ը անվանել է «մարդկային էվոլյուցիայի զարգացման փակուղի»[25][26]:

Պուտինը և ընդդիմությունը[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

2012 թվականի հոկտեմբերի 7-ին (Պուտինի 60-ամյակի օրը) «Վեստի Նեդելի» ծրագրի ընթացքում Դմիտրի Կիսելյովը 12-րոպե 41 վայրկյան մեկնաբանել է այս իրադարձությունը.

Գործունեության առումով Պուտին-քաղաքական գործիչը 20-րդ դարի իր նախորդներից համեմատելի է միայն Ստալինի հետ: Մեթոդները սկզբունքորեն տարբեր են: Ստալինիստական առաջխաղացման գինն անընդունելի է, բայց երկիրը կազմակերպելու խնդիրների ծավալը նույնն է: Ստալինից հետո Կրեմլի յուրաքանչյուր հաջորդ առաջնորդ իջեցրել է ամբիցիաների սանդղակը և Ռուսաստան է եկել անզոր, բարոյալքված և խախտված հազարամյակի շրջանը:

Արդյունքում բանակի մարտունակությունը վերականգնվել է, հաստատվել է միջուկային հավասարակշռությունը, պահպանվել է տարածքային ամբողջականությունը, ռուսների աշխատավարձը ավելացել է 13 անգամ, իսկ կենսաթոշակը` 10: Ռուսաստանն ազատ է, ինչպես նախկինում իր պատմության ընթացքում[27]:

Հակաամերիկյանություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

2014 թվականի մարտի 20-ին Ռուսաստանում ԱՄՆ նախկին դեսպան Մայքլ Մաքֆոլը հայտարարել է, որ Կիսելյովը մասնակցել է ԱՄՆ պետդեպարտամենտի ծրագրին: Buzzfeed-ի թղթակից Մաքս Սեդոնը պատմել է, որ 2012 թվականի հուլիսի 23-ից 25-ը Կիսելյովը և յոթ երկրների ևս ութ լրագրողներ մասնակցել են ԱՄՆ Պետդեպարտամենտի Կրթության և մշակույթի հարցերի բյուրոյի կազմակերպած «21-րդ դարում համաշխարհային անվտանգության սպառնալիքներ» թեմայով հանդիպմանը:

Մարտի 21-ին Կիսելյովը Վլադիմիր Սոլովյովի ծրագրի եթերում խոստովանել է, որ մասնակցել է հանդիպմանը, սակայն հայտարարել, որ ինքն է վճարել ուղևորության համար և չգիտեր, որ ուղևորությունը կազմակերպել է Պետդեպարտամենտը:

Ըստ Սեդոնի, Կիսելյովի կողմից ամերիկյան ծրագրին մասնակցության փաստը հատկապես ցնցող է, քանի որ Ռուսաստանում պետական ԶԼՄ-ները սիրում են Պուտինի հակառակորդներին ապամոնտաժել արտասահմանյան պաշտոնյաների հետ հանդիպումների միջոցով՝ վկայակոչելով այն փաստը, որ այնտեղ նրանք ստանում են «հրահանգներ» ԿՀՎ-ից[28]:

Անձնական կյանք[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Կիսելյովի ամուսնությունների մեծ մասը գրանցվել է պատանեկության տարիներին. քսաներեք տարեկանում արդեն երեք անգամ բաժանվել էր, իսկ առաջին անգամ ամուսնացել է տասնութ տարեկանում: Վեցերորդ կինը (1998 թվականից մինչև 1999 թվականը)՝ Քելլի Ռիչդեյլը անգլուհի է, նրա հետ աշխատել է «Օկնո վ Եվրոպու» ծրագրում[29]:

Յոթերորդ կինը (2005 թվականից)՝ Մարիա Գեորգիևնա Կիսելյովան (ամուսնությունից առաջ Մինեևա) (ծնվ. հուլիսի 15, 1976 թ.)[30], ավարտել է Մոսկվայի պետական մանկավարժական համալսարանը, այնուհետև Արտաքին առևտրի ակադեմիան, իսկ 2010 թվականին՝ «Գործնական հոգեբանության և հոգեվերլուծության ինստիտուտ» ոչ պետական ուսումնական հաստատությունը (Մոսկվա)[31] :

Ունի երեխաներ. որդին` Կոնստանտին Կիսելյով (ծնվ. 2007 թվական) և դուստրը` Վարվարա Կիսելյովը (ծնվ. 2010 թվական), Մարիայի որդին՝ Ֆյոդորը, չորրորդ ամուսնությունից՝ Գլեբ Կիսելյովը (ծնվ. 1987 թվական)[32][33]:

Տիրապետում է չորս օտար լեզվի՝ անգլերեն, ֆրանսերեն, նորվեգերեն և շվեդերեն:

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. http://russia.tv/article/show/article_id/11901
  2. «Ведущим программы «Вести недели» на «России 1» станет Дмитрий Киселёв»։ Россия 1։ 2012-08-23։ Վերցված է 2015-04-25 
  3. Таисия Бахарева (2006-09-08)։ «Дмитрий Киселёв: «чтобы построить коттедж в Коктебеле, я заложил свой дом в Москве»»։ Факты и комментарии։ Վերցված է 2013-10-16 
  4. «Биография Дмитрия Киселева»։ РИА Новости։ 2013-12-09 
  5. «Человек вещающий»։ Итоги։ 2013-12-16 
  6. «Захват телерадиоцентра в Вильнюсе советским спецназом»։ Рождение российских СМИ 
  7. «Скромное обаяние «железного пропагандиста»»։ Новая газета։ 2013-12-13 
  8. «Коллеги Владислава Листьева продолжат его проект»։ Коммерсантъ։ 1995-03-11 
  9. «Дмитрий Киселёв: «Влад Листьев одевался в светлые тона, подкручивал усы и носил очки в элегантной оправе»»։ Факты и комментарии։ 2001-05-11 
  10. «Дмитрий КИСЕЛЕВ: "Национальный интерес" у нас один -дожить до эфира"»։ Общая газета։ 1998-06-03 
  11. «Евгений Ревенко и Дмитрий Киселёв поменялись должностями»։ Ведомости։ 2012-08-23 
  12. Дмитрий Киселёв — Toute l’actu! Արխիվացված է Փետրվար 9, 2013 Wayback Machine-ի միջոցով:
  13. «Распад СССР в прямом эфире»։ Собеседник։ 2001-12-13 
  14. «Дмитрий Киселёв: «Прямой эфир – это как полёт в космос»»։ Школа журналистики имени Владимира Мезенцева։ 2008 
  15. «КИСЕЛЕВ Дмитрий Константинович»։ Persona.rin.ru 
  16. «Несколько изменений планируется в программе “День за днем”...»։ ТВ-6։ 1999-04-15 
  17. «Дмитрий Киселев: «Прямым эфиром меня не запугаешь. Я даже могу в нем… Заснуть»»։ Факты и комментарии։ 2003-02-21 
  18. «Дмитрий Киселёв: «В России стали задумываться над смыслами»»։ Известия։ 2003-02-20 
  19. Авторитет с Дмитрием Киселёвым // Russia.tv
  20. «Дмитрий Киселёв: от Гостелерадио до «России сегодня»»։ Русская служба BBC։ 2013-12-09 
  21. Встреча с Дмитрием Киселёвым, ВГТРК (Бишкек, Кыргызстан) // Новый репортер.org
  22. «В день своего 15-летия вечерние «Вести» телеканала РТР поменяют формат»։ РИА Новости։ 2006-05-10 
  23. Илья Амладов. Дмитрий Киселёв стал топ-менеджером ВГТРК // Газета «Коммерсантъ» № 125 от 19.07.2008. — С. 2.
  24. Фарида Рустамова. Киселёв назвал СМИ с иностранным участием «раскалывающими общество» Արխիվացված է Սեպտեմբեր 27, 2014 Wayback Machine-ի միջոցով: // РБК, 25.09.2014.
  25. Киселев: СССР — тупиковая ветвь в развитии человечества
  26. Киселев отказался обсуждать с Дудем деньги, но рассказал о христианской любви к Путину
  27. Арина Бородина. Владимира Путина поздравили по телевизору // Газета «Коммерсантъ» № 190 от 10.10.2012. — С. 4.
  28. Max Seddon. Russia’s Propagandist-In-Chief Went On A Junket To Meet U.S. Security Officials // BuzzFeed, 22.03.2014.
  29. «Дмитрий Киселев объяснил, почему женат в седьмой раз»։ Пятый канал։ 2019-02-06 
  30. Таисия Бахарева (2004-04-30)։ «Главный редактор службы новостей канала ICTV Дмитрий Киселев: «У меня наступил возраст полного мужского расцвета»»։ Факты и комментарии։ Վերցված է 2013-10-16 
  31. «Жена Дмитрия Киселева готовится стать доктором»։ Собеседник։ 2015-09-25 
  32. Валентина Пескова (2010-10-27)։ «Дмитрий Киселёв: «В загс я Машу повез на мотоцикле»»։ «МК-Бульвар» № 700։ Վերցված է 2013-10-16 
  33. ««Нарциссическая и пограничная психопатология…» — из массива Д. Киселева»։ Анонимный интернационал։ Արխիվացված է օրիգինալից 2016-04-30-ին։ Վերցված է 2016-05-01 

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]