Արա Բերքյան

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Արա Բերքյան
Ara J. Berkian (Bilezikjan)
Ara J. Berkian.jpg
Ծնվել է ապրիլի 20, 1934({{padleft:1934|4|0}}-{{padleft:4|2|0}}-{{padleft:20|2|0}})
Ծննդավայր Բեյրութ, Բեյրութի մարզ, Լիբանան
Մահացել է փետրվարի 5, 1994({{padleft:1994|4|0}}-{{padleft:2|2|0}}-{{padleft:5|2|0}}) (59 տարեկանում)
Մահվան վայր Վիսբադեն, Darmstadt Government Region, Գերմանիա
Քաղաքացիություն Գերմանիա Գերմանիա
Ազգություն հայ
Կրոն քրիստոնեություն
Կրթություն Բեյրութի ամերիկյան համալսարան
Մյունխենի համալսարան
Աախենի համալսարան
Մասնագիտություն ճարտարապետ, ինժեներ
Ամուսին Լիզա Բերքյան-Աբրահամյան
Ծնողներ Թագուհի Սարաֆյան
Ժան (Յոհաննես) Բիլեզիկյան
Պարգևներ և
մրցանակներ
Հակոբ Մեղապարտի մեդալ

Արա Բերքյան (Արա Յ․ Բիլեզիկյան) (գերմ.՝ Ara J. Berkian (Bilezikjan)), ապրիլի 20, 1934, Բեյրութ, Լիբանան - փետրվարի 5, 1994, Վիսբադեն, Գերմանիա), ճարտարապետության և ինժեներության դոկտոր (1976)[1], գրող, պատմաբան, նկարիչ։

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Արա Բերքյանը մոր՝ Թագուհի Սարաֆյանի հետ

Արա Բերքյանը ծնվել է 1934 թվականի ապրիլի 20-ին, Լիբանանի մայրաքաղաք Բեյրութում, Ժան (Յոհաննես) Բիլեզիկյանի և Թագուհի Սարաֆյանի ընտանիքում։

1951 թվականին ավարտել է Բեյրութի ֆրանսիական գիմնազիան[2]։ 1952-1956 թվականներին ուսանել է Բեյրութի ամերիկյան համալսարանում՝ ճարտարապետություն և ինժեներություն։

1957 թվականին փոխադրվել է Արևմտյան Գերմանիա։ Գերմաներեն է սովորել Մյունխենի Գյոթեի ինստիտուտում։ 1958-1961 թվականներին պետական կրթաթոշակով լրացուցիչ ուսանել է Մյունխենի (գերմ.՝ Technische Universität München) և Աախենի տեխնիկական համալսարաններում (գերմ.՝ Rheinisch-Westfälische Technische Hochschule Aachen

Մասնագիտական գործունեություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Արա Բերքյանն ընտանիքի անդամների՝ քրոջ՝ Սեդայի, մոր՝ Թագուհու, հոր՝ Ժանի հետ։
Արա Բերքյանը կնոջ՝ Լիզա Բերքյան-Աբրահամյանի հետ, 1992 թվական, Բավարիա։

1963 թվականից աշխատել է գերմանական տարբեր կազմակերպություններում, ընկերություններում, գլխավորապես Մայնցի տարածքում, որպես ճարտարապետ, շինարարության ղեկավար, նախագծերի հեղինակ։ 1963-1964 թվականներին աշխատել է Լենցի ճարտարապետական և ինժեներական ձեռնարկությունում, բարձրահարկ քաղաքաշինություն։ 1965-1966 թվականներին եղել է Աախենի տեխնիկական համալսարանի քաղաքաշինության ամբիոնի գիտական աշխատող։ 1966-1968 թվականներին աշխատել է Մորմոնների եկեղեցաշինության բաժնում։

1969 թվականին ընդունել է Գերմանիայի քաղաքացիություն։

1969-1970 թվականներին աշխատել է Վիտան-Սեքուրիուս շինարարական ձեռնարկությունում, կառուցել են հիվանդանոցներ, այդ թվում՝ 600 մահճակալով «Քեմպերհոֆ» հիվանդանոց Քոբլենցում, ինչպես նաև՝ դպրոցներ։ 1970-1972 թվականներին աշխատել է Ֆաուստ շինարարական ձեռնարկությունում, Մայսենհայմում կառուցել են հաշմանդամների համար վերականգնողական կենտրոն։

1972-1985 թվականներին Գերմանիայում եղել է քրիստ-դեմոկրատական կուսակցության անդամ: 1973-1974 թվականներին կրկին աշխատանքի է անցնում Լենցում՝ որպես նախագծերի հեղինակ։

1974-1979 թվականներին աշխատել է Կրուպ շինարարական ձեռնարկությունում՝ նախագծերի հեղինակ, 1976 թվականին՝ Դարմշտադտի տեխնիկական համալսարանում (գերմ.՝ Technische Universität Darmstadt) պաշտպանել է «Միջնադարյան Հայաստանի ամրաշինությունը» թեզը՝ ստանալով ճարտարապետության և ինժեներության դոկտորի գիտական կոչում։

1979-1984 թվականներն աշխատել է որպես անկախ ճարտարապետ։ 1988-1993 թվականներին աշխատել է Վիսբադենի քաղաքապետարանում որպես ճարտարապետ։

Նրա համառ ջանքերի շնորհիվ 1972 թվականին վերաբացվել է գերմանահայկական ընկերությունը, այն հիմնադրել էր 1914 թվականին՝ մեր ժողովրդի մեծ բարեկամ Յ. Լեփսիուսը, սակայն որը լուծարվել էր 1956 թվականին: Եղել է այդ ընկերության փոխնախագահ, հայ-գերմանական հանդեսի խմբագիր, Հեսենի հայ մշակութային միության հիմնադիր, վարչության անդրանիկ նախագահ, Մայնցի հայկական համայնքի նախագահ, Մյունխենի, Աախենի հայ ուսանողների Միության հիմնադիրներից, Հեսսենի և Հայաստանի հուշարձանների փրկության կոմիտեի փոխնախագահ, Հայաստանի շինարարության նախարարության խորհրդական Գերմանիայում:

Մասնակցել է հայ արվեստին նվիրված գիտաժողովներին՝ Երևանում, Փարիզում, Վենետիկում, հանդես եկել ելույթներով:

Մահացել է 1994 թվականի փետրվարի 5-ին Վիսբադենում, թաղվել է Փարիզում՝ քրոջ Սեդայի ընտանեկան գերեզմանոցում (ֆր.՝ Nouveau Cimetiere de Poteaux):

1971 թվականից կրում է «Բերքյան» ազգանունը։

Միություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Բեյրութում ապրած տարիներին եղել է «Զավարյան» միության անդամ: 1972-1985 թվականներին Գերմանիայում եղել է քրիստ-դեմոկրատական կուսակցության անդամ:

1982 թվականին եղել է գերմանահայկական ընկերության փոխնախագահ։ 1968 թվականին էլ եղել է Հեսսենի հայ մշակութային միության նախագահ, 1989 թվականին՝ Մայնցի հայկական համայնքի նախագահ։

1978 թվականին եղել է հայ-գերմանական հանդեսի խմբագիր։

Արա Բերքյանը եղել է Ռհայնլանդի և Հեսենի ճարտարապետների միությունների անդամ:

Հրատարակություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • «Նախագծումը և կառուցումը մերձարևադարձային երկրներում» (1968)[3]
  • «Միջնադարյան Հայաստանի ամրաշինությունը» (1976)[4]
  • «Հռենոսի և Արաքսի միջև» (համահեղինակ՝ Է. Մայեր, 1988)[5]
  • The art of fortification in Medieval Armenia (1978)[6]
  • Influence Arménienne sur l'architecture militaire Allemande du XIIe-XIIIe siècle (1988)
  • Էննո Մեյեր, Արա Յ. Բերքյան, «Հռենոսի և Արաքսի միջև. Գերմանահայկական հարաբերությունների 900 տարին», Գերմաներենից թարգմանեց և հրատարակության պատրաստեց Լիզա Բերքյան-Աբրահամյանը․― 2016, Երևան, «Տիգրան Մեծ» հրատ. 284 էջ, ISBN 978-99941-0-751-3

Հետմահու[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

2016 թվականի հոկտեմբերի 3-ին Ավետիք Իսահակյանի անվան կենտրոնական գրադարանում տեղի է ունեցել Էննո Մեյերի և Արա Բերքյանի՝ «Հռենոսի և Արաքսի միջև. 900 տարվա գերմանա-հայկական հարաբերություններ» գրքի հայերեն թարգմանության շնորհանդեսը[7]։ Գրքի թարգմանիչն է Արա Բերքյանի կինը՝ Լիզա Բերքյան-Աբրահամյանը, խմբագիրը՝ Դավիթ Սարգսյանը[8][9]։

Շնորհանդեսին ներկա է եղել նաև Հայաստանի Գերմանիայի Դաշնային Հանրապետության դեսպան Մաթիաս Քիսլերը, որն ասել է․

Aquote1.png Որպես դիվանագետ գիտեի միայն 50, 100 տարվա պատմությունը: Դուք ներկայացրել եք 900 տարվա պատմությունը: Մեծացել եմ Գերմանիայում, չեմ լսել հայերի նկատմամբ կատարված ցեղասպանության մասին. դա մեր պատմության դասագրքերի մաս չի կազմել: Այդ թեմայի մասին ոչ միայն չի խոսվել, այլ՝ արգելվել էր: Այս գիրքը կարեւոր է նաեւ Գերմանիայի համար, կարեւոր է հայերի հետ կապված պատմությանն առնչվելը[7]։ Aquote2.png


Պարգևներ և շքանշաններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Հայ մշակույթը աշխարհում տարածելու, հայ ճարտարապետությանը մատուցած ծառայությունների համար, Բերքյանին հետմահու շնորհվել է Հայաստանի Ազգային գրադարանի Հակոբ Մեղապարտի մեդալ։

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. «Արա Բերքյանի նամականին և հոդվածներն ամփոփող գիրքը ներկայացվեց հանրությանը»։ Վերցված է 2016-09-03 
  2. «Արա Բերքյան-75»։ Առավոտ - Նորություններ Հայաստանից։ Վերցված է 2016-09-03 
  3. Berkian, Ara (1968-01-01) (գերմաներեն). Das Planen und Bauen in warmtrockenen Ländern. Müller. https://books.google.am/books?id=TnOvXwAACAAJ. 
  4. Berkian, Ara J. (1976-01-01) (գերմաներեն). Armenischer Wehrbau im Mittelalter. Selbstverlag. https://books.google.am/books?id=qmE9AAAAMAAJ. 
  5. Meyer, Enno; Berkian, Ara J. (1988-01-01) (գերմաներեն). Zwischen Rhein und Arax.: Neunhundert Jahre deutsch-armenische Beziehungen.. Holzberg. ISBN 9783873583047. https://books.google.am/books?id=pZ8xAAAAIAAJ. 
  6. (ռուսերեն) Hay Arvestin Nvirvats Mijazgayin Erkrord Simpozium: zekutsʻumneri zhoghovatsu, Erevan, 12-18, Septemberi, 1978. Haykakan SSH GA Hratarakchʻutʻyun. 1981-01-01. https://books.google.am/books?id=TpoFAAAAMAAJ. 
  7. 7,0 7,1 «Գերմանիայի դեսպան Մաթիաս Քիսլերը զարմացած էր»։ Առավոտ - Նորություններ Հայաստանից։ Վերցված է 2016-10-10 
  8. Ginosyan David։ «ԿԱՏԱՐՎԵՑ ԱՐԱ ԲԵՐՔՅԱՆԻ ՑԱՆԿՈՒԹՅՈՒՆԸ | Orer News Site»։ orer.eu։ Վերցված է 2016-10-10 
  9. «Book “900-Year-Old German-Armenian Relations between the Rhine and the Arax” by Enno Meyer and Ara Berkian has been released»։ Hayern Aysor։ 2016-10-05։ Վերցված է 2016-10-10 

Մատենագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Der Heimat des Vaters eng verbunden, Ulrich Zink, „Allgemeine Zeitung Mainz“. 17. Juni 1993 (գերմ.)

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • «Արա Բերքյան․ կյանք և գործունեություն», Լիզա Բերքյան-Աբրահամյան, Երևան, 2014, «Տիգրան Մեծ» հրատարակչատուն։ ISBN 978-9939-0-1061-8
  • Էննո Մեյեր, Արա Յ. Բերքյան «Հռենոսի և Արաքսի միջև. Գերմանահայկական հարաբերությունների 900 տարին», Գերմաներենից թարգմանեց և հրատարակության պատրաստեց Լիզա Բերքյան-Աբրահամյանը.― 2016, Երևան, «Տիգրան Մեծ» հրատ. 284 էջ, ISBN: 978-99941-0-751-3

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]