Առաքել Բահաթրյան

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Առաքել Բահաթրյան
Ծնվել էհունվարի 1, 1848(1848-01-01)
ԾննդավայրՇուշի, Շամախի գուբերնիա, Ռուսական կայսրություն
Մահացել էփետրվարի 5, 1885(1885-02-05) (37 տարեկանում)
Մահվան վայրԽարկով, Ռուսական կայսրություն

Առաքել Բաբայի Բահաթրյան (հունվարի 1, 1848(1848-01-01), Շուշի, Շամախի գուբերնիա, Ռուսական կայսրություն - փետրվարի 5, 1885(1885-02-05), Խարկով, Ռուսական կայսրություն), հայ մանկավարժ, հոգեբան, հասարակական գործիչ։

Ծնվել է ավանդական մանկավարժների ընտանիքում։ Եղել է Լազարյան ճեմարանի սան, Սմբատ Շահազիզի աշակերտն ու ընկերը։ Որպես բացառիկ ընդունակությունների տեր նրան ուղարկում են Գերմանիա, որտեղ 1874-1876 թթ. սովորում է նախ Հեյդելբերգի, հետո Լայպցիգի համալսարաններում։ Հետո ուղևորվում է Ղրիմ՝ իբրև թաթարական գիմնազիայի տնօրեն, Թիֆլիս՝ Ներսիսյան դպրոցի մանկավարժության դասատու, Ռոստովի Նախիջևանի թեմական դպրոցի տնօրեն, օգնում նոր սերնդի դաստիարակներին[1]:

Թիֆլիսում լույս են տեսել նրա մի շարք աշխատությունները, ինչպես «Քերականություն աշխարհիկ լեզվի» (1879), «Ուղեցույց հայ ուսուցչի» (1882), «Համառոտ գործնական հոգեբանություն» (1882), «Ծաղկոց» (1882), «Առաջին ընթերցարան» (արժանացել է երեք տպագրության)[2]:

Ընտանիք[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Կինը՝ Եվգինե Դավիթի Բահաթրյան
  • Տղան՝ Արմենակ Բահաթրյան
  • Աղջիկը՝ Վարդանուշ Բահաթրյան

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. Արամայիս Մնացականյան, Լաուրան: «Գարուն», 1967, № 2, էջ 35։
  2. Գառնիկ Ստեփանյան, Կենսագրական բառարան, հ. Ա, 1973, էջ 176: