Անդրե Ժիլ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Անդրե Ժիլ
ֆր.՝ André Gill
André Gill by Nadar.jpg
Ի ծնեֆր.՝ Louis-Alexandre Gosset de Guines
ԿեղծանունAndré Gill
Ծնվել էհոկտեմբերի 17, 1840(1840-10-17)[1][2][3][4][5][6][7][8]
ԾննդավայրՓարիզ, Ֆրանսիա[9][10]
Վախճանվել էմայիսի 1, 1885(1885-05-01)[1][2][5][6][7][8] (44 տարեկանում)
Մահվան վայրՇարանտոն լը Պոն
Ազգությունֆրանսիացիներ
ՔաղաքացիությունՖրանսիա[11]
Մասնագիտությունշանսոնյե, ծաղրանկարիչ, նկարիչ, բանաստեղծ և հեղինակ-կատարող
Ուշագրավ աշխատանքներCaricature of Alexandre Dumas fils
ԱշակերտներAchille Lemot
ԱնդամակցությունZutiste
André Gill Վիքիպահեստում

Անդրե Ժիլ (ֆր.՝ André Gill), իսկական անունը` Լուի-Ալեքսանդր Գոսսե դե Գին (ֆր.՝ Louis-Alexandre Gosset de Guines, հոկտեմբերի 17, 1840(1840-10-17)[1][2][3][4][5][6][7][8], Փարիզ, Ֆրանսիա[9][10] - մայիսի 1, 1885(1885-05-01)[1][2][5][6][7][8], Շարանտոն լը Պոն), ֆրանսիացի նկարիչ, ծաղրանկարիչ, շանսոնյե:

Կյանքն ու գործունեությունը[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Մոր մահից և հոր անհետանալուց հետո Անդրե Ժիլը մեծանում է իր հորական պապիկի հետ: Բանակում ծառայելուց հետո Լուի-Ալեքսանդրն ընդունվում է Փարիզի գեղանկարչության և քանդակագործության Թագավորական ակադեմիա:

Նկարչի գործունեությունը սկսվում է որպես ծաղրանկարիչ` Անդրե Ժիլլ կեղծանունով, «Le Journal Amusant» ամսագրում: Նա դառնում է XIX դարի երկրորդ կեսի Ֆրանսիայի ամենահայտնի ծաղրանկարիչներից մեկը այն բանից հետո, երբ 1865-1867 թվականներին «La Lune» թերթում հրատարակում է իր ժամանակի ականավոր մարդկանց` Սառա Բեռնարին, Էմիլ Զոլային, Ժյուլ Վեռնին, Օտտո ֆոն Բիսմարկին, Ռիխարդ Վագներին պատկերող շարժեր: Նապոլեոն III-ի ծաղրանկարը հրատարակելուց հետո «La Lune»ը փակվում է: Դրանից հետո Անդրե Ժիլը 1868-1876 թվականներին աշխատում է «L'Éclipse» ամսագրի համար: Ծաղրելով երկրի դատական համակարգը` նկարիչը 1868 թվականի օգոստոսի 9-ին սենյակում տեղադրեց պետական դատավորի նկարը` դդմի տեսքով, որի արդյունքում դատապարտվել է մի քանի ամիս ազատագրման:

Քանդակագործ Լորա Քութանի կիսանդրին Պեր Լաշեզում:

Փարիզի կոմունայի ժամանակ Անդրե Ժիլը ակտիվորեն մասնակցում է դրան և նշանակվում է Լյուքսեմբուրգի թանգարանի կուրատոր. նա նկարագրում է սոցիալական «La Rue» թերթը, որը հրատարակվել է իր ընկերոջ՝ Ժյուլ Վալեսի կողմից: Ապստամբության ճնշումից հետո նկարչին ավելի շատ են ենթարկում քննադատության: Դրա դեմ պայքարելու համար Ժիլը միանում է «Նկարիչների Ֆեդերացիա» (Fédération des artistes) խմբին, որտեղ կային նկարչության այնպիսի վարպետներ, ինչպիսիք են Օնորե Դոմիեն, Ժան Բատիստ Կամիլ Կորոն և Կլոդ Մոնեն: 1873 թվականին առաջադեմ արվեստագետների դեմ կատարվող քննադատության հետ կապված Անդրե Ժիլը ստեղծում է «Ծաղրանկարի մահը» (L’Enterrement de la caricature) նկարը:

Ընդհանուր առմամբ, նկարիչը քաղաքականապես կողմնորոշված է: 1870-ական թվականների կեսերին Անդրե Ժիլը ավելի ու ավելի շատ սկսեց գովաբանել Փարիզի բոհեմյան կյանքը: Այս շրջադարձը հանգեցնում է իր հին ընկերոջ՝ Ժյուլ Վեռնի հետ կապերի խզման: 1876-1879 թվականներին Ժիլը դառնում է «La Lune rousse» ամսագրի գլխավոր խմբագիր: Որպես շանսոնիե` նա ելույթ է ունենում Մոնմարտրի Մարդասպանների կաբարեում (Cabaret des Assassins): Այս հաստատության համար 1875 թվականին նկարել է մի նկար` «Խորամանկ նապաստակը», որտեղ պատկերել էր թեթևակի հարբած մի նապաստակ: Կաբարեն ընդունել է այս անունը բառային խաղի օգնությամբ: Շուտով նկարիչը հոգեկան խանգարում է ստանում: Նա մահանում է Փարիզի արվարձան Շարանտոն-լե-Պոնի Շարանտոն հոգեբուժական հիվանդանոցում և թաղվում Պեր Լաշեզ գերեզմանոցում:

Հիշողությոան[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Անդրե Ժիլի պատվին է կոչվել Մոնմարտրի գոտին, որտեղ տեղադրվել է նրա փոքրիկ հուշարձան-կիսանդրին:

Պատկերասրահ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]