Կցագիր

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Որոշ լատինատառ կցագրեր

Կցագիրը (լատ.՝ ligatura - կապ), նշան է, օգտագործվող բոլոր այբուբեններում, որը ստացվում է երկու տառերի միացությունից, օրինակ՝ դանիերենում, իսլանդերենում, նորվեգերենում, օսերենում՝ æ-ն, գերմաներենում՝ ß-ն, հայերենում՝ ﬖ, և, ﬓ։[1]

Պատմություն[խմբագրել]

Կցագիրը լայնորեն սկսեց կիրառվել միջնադարում, գրելու արագացման և տեղ տնտեսելու համար։ Ներկայումս կցագրեր կարելի գտնել միայն պատմական աղբյուրներում, կամ այն լեզուներում, որտեղ կցագրերը առանձին տառի կարգավիճակ ունեն (ֆրանսերենում, նորվեգերենում, հոլանդերենում ևն)։ Արաբական այբուբենում օգտագործվում է Լամ Ալիֆ կցագիրը։ Չինարենում որպես կցագիր է օգտագործվում բառակապակցությունը, ներկայացված մեկ հիերոգլիֆում։ Եթե կցագիրն օգտագործվում է երկար ժամանակ, նրա էվոլյուցիան շարունակվում է։ Մասամբ, հնարավոր է կցագրի առանձին հատուկ սիմվոլի վերածումը։ Օրինակ «@» նշանը, որը ըստ վարկածներից մեկի, առաջացել է անգլիերե «at» նախդիրից։

Կցագրության օրինակներ[խմբագրել]

Կցագիրը հայոց լեզվում[խմբագրել]

    1rightarrow.png Հիմնական հոդված ՝ Հայոց գրեր#Կցագիր
ﬖ, և, ﬓ

Հայերենում նույնպես գոյություն ունեն կցագրեր։ և կցագիրը Խորհրդային Միության բարեփոխումներից հետո, ստացավ առանձին տառի կարգավիճակ։ Այն Յունիկոդում ներկայացված է U+0587 կոդով[3]։ Յունիքոդում ներկայացված են նաև հայկական ﬖ և ﬓ կցագրերը։ Կոդերն են, համապատասխանաբար՝ U+FB16[4] և U+FB13[5]։ Առաջինն ավելի լայն տարածում ունի‌[փա՞ստ]։

Տես նաև[խմբագրել]

Ծանոթագրություններ[խմբագրել]