Օվի Սևումյան

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Օվի Սևումյան
Ծնվել էհունիսի 21, 1878(1878-06-21)
ԾննդավայրԱգուլիս
Մահացել էմայիսի 2, 1920(1920-05-02) (41 տարեկանում)
Մահվան վայրԿոստանդնուպոլիս, Օսմանյան կայսրություն
ԿրթությունՆերսիսեան դպրոց
Ազգությունհայ և ռեժիսոր
Մասնագիտությունդերասան և ռեժիսոր
Ամուսին(ներ)Լյուսի Սևումյան

Օվի (Հովհաննես) Մամիկոնի Սևումյան (հունիսի 21, 1878, Ագուլիս - մայիսի 2, 1920, Կոստանդնուպոլիս, թաղված է Թբիլիսիում), հայ ռեժիսոր, Կովկասի հայկական թատրոնների դերասան, թատերական գործիչ։

Դերասանուհի, երգչուհի Լյուսի Սևումյանի ամուսինն է։

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Սովորել է Թիֆլիսի Ներսիսյան դպրոցում։ Բեմական գործունեության առաջին իսկ տարիներից ձգտել է բարեփոխումներ մտցնել ազգային թատրոնում։ Այդ առթիվ մամուլում հրապարակել է բազմաթիվ հոդվածներ։ 1906 թվականին (Լ. Գ. և Միքայել Մանվելյանների հետ) Ալեքսանդրապոլում հիմնել է ՄԳԹ-ի սկզբունքներով գործող «Ռեժիսորական թատրոնը» (գործել է մեկ տարի)։ 1909-1910 թվականներին ղեկավարել է Թիֆլիսի Զուբալովի ժողովրդական տան թատերախումբը։ Կատարելագործվել է ՄԳԹ-ում, ուսումնասիրել Ստանիսլավսկու համակարգը, շփվել Վ. Նեմիրովիչ-Դանչենկոյի, Ա. Յուժին-Սումբատովի, Ե. Բ. Բախթանգովի հետ, հետաքրքրվել Ա. Ա. Թաիրովի, Ա. Անտուանի, Մ. Ռայնհարդի և այլ նշանավոր ռեժիսորների արվեստով՝ ձգտելով գտնել հայ թատրոնի ստեղծագործական զարգացման ինքնուրույն ուղին։ 1913 թվականին Թիֆլիսում ներկայացրել է իր մոտեցումները բեմարվեստիբազմաթիվ հարցերի վերաբերյալ՝ առաջնությունը տալով ռեսալիսական թատրոնին։ 1917 թվականին Թիֆլիսում հիմնել է ստուդիա, 1918 թվականին Պյատիգորսկում՝ խորհրդային առաջին հայկական պետական թատրոնը[1]։

Բեմադրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Դերեր[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Էլիզբարով՝ Շիրվանզադեի «Պատվի համար»
  • Բորիս Գոդունով՝ Լև Տոլստոյի «Ֆեոդոր Իոհանովիչ արքան»
  • Քաղաքագլուխ՝ Նիկոլայ Գոգոլի «Ռևիզոր»
  • Ուրիել՝ Գուցկովի «Ուրիել Ակոստա»

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Գրիգորյան Ա., Ջահակիր արտիստը., Ե., 1984։

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. Ով ով է. Հայեր. Կենսագրական հանրագիտարան, հատոր երկրորդ, Երևան, 2007