Միխայիլ Սվետին

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Picto infobox film.png
Միխայիլ Սվետին
Միխայիլ Սվետին.jpg
Ծնվել է դեկտեմբերի 11, 1929(1929-12-11)
Ծննդավայր Կիև, Ուկրաինական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ
Մահացել է օգոստոսի 30, 2015(2015-08-30) (85 տարեկանում)
Մահվան վայր Գատչինա, Լենինգրադի մարզ, Ռուսաստան
Կրթություն Կիևի Գլիերի անվան երաժշտության ինստիտուտ
Քաղաքացիություն Flag of the Soviet Union.svg ԽՍՀՄ
Flag of Russia.svg Ռուսաստան
Մասնագիտություն կինոդերասան, հեռուստատեսային դերասան, թատրոնի դերասան և դերասան
Ակտիվ շրջան 1975-2015
Ժանրեր կատակերգություն
Պարգևներ և մրցանակներ Պատվո շքանշան, Ռուսաստանի Դաշնության ժողովրդական արտիստ, «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 4-րդ աստիճանի շքանշան և ՌԽՖՍՀ վաստակավոր արտիստ

Միխայիլ Սվետին (ռուս.՝ Михаил Семёнович Светин, Հոլցման, 1930, դեկտեմբերի 11 (ըստ Սվետինի տվյալների՝ 1929[1]) - 2015 օգոստոսի 30, Գատչինա, Լենինգրադի մարզ), թատրոնի և կինոյի խորհրդային ռուս դերասան։ ՌԴ ժողովրդական արտիստ (1996)[2]։

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Միխայիլ Սվետինը ծնվել է 1930 թվականին, Կիևում։ 1948 թվականին ընդունվել է Կիևի երաժշտական ուսումնարանի հոբոյի դասարան։ 1950 թվականին երկրորդ կուրսից անցել է բանակային ծառայության, որն անցկացրել է Կիևի բարձրագույն ինժեներային ռադիոտեխնիկական ուսումնարանի զինվորական նվագախմբում։ Զորացրվելուց հետո ընդունել է ժամկետային ծառայություն անցնելու առաջարկը։ Նվագախմբի ծառայությունը համատեղել է երաժշտական ուսումնարանի ուսման հետ, այնուհետև մեկնել է Մոսկվա` Ռուսաստանի թատերարվեստի համալսարան (ГИТИС) ընդունվելու նպատակով, բայց քննությունները չի կարողացել հանձնել: Ընդունվել է Արկադի Ռայկինի գլխավորած թատրոնի օժանդակ կազմ, սակայն երկար չի աշխատել:

1958 թվականին Միխայիլ Սվետինը մեկնել է Կամիշին արվարձան: Եղել է Իրկուտսկի, Պետրոպավլովսկի (Ղազախստան), Պենզայի, Կեմերովոյի դրամատիկական թատրոնների դերասան, երաժշտություն է դասավանդել դպրոցում: Կարճ ժամանակ աշխատել է որպես Կիևի օպերետի թատրոնի դերասան[3]: 1980-2015 թվականներին եղել է Ն․ Ակիմովի անվան կոմեդիայի ակադեմիական թատրոնի դերասան[4][5]:

Մրցանակներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • ՌՍՖՍՀ վաստակավոր արտիստ (1987)
  • ՌԴ ժողովրդական արտիստ (1996)
  • Պատվո շքանշան, (հոկտեմբերի 29, 2004)[6]
  • Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար IV աստիճանի շքանշան, (2009)[7]

Ֆիլմագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Վերադարձված տարի, 1973 (կարճամետրաժ)
  • Տարի էլ չի անցնի, 1973
  • Ни пуха, ни пера, 1974
  • Հունիսյան լրացուցիր օր, 1974
  • Ագոնիա, 1974
  • Աֆոնիա, 1975
  • Չի կարող պատահել, 1975
  • 12 աթոռ, 1976
  • 100 գրամ հանուն խիզախության, 1976
  • Ճակատագրի նվերը, 1977
  • Հաճելի անակնկալ, 1977
  • Ինկասատորի պայուսակը, 1977
  • Անտեսանելի մարդը, 1977
  • Անանուն աստղը, 1978
  • Կախարդական կենդանիներ, 1978
  • Պրեմիերայի նախօրեին, 1978
  • Վճարեք անդորրագրով, 1979
  • Եթե ես լինեի տնօրենը, 1980
  • Միայն համերգասրահում, 1980
  • Կանայք լրջորեն են կատակում, 1981
  • Մեխանիկ Գավրիկովի սիրելի կինը, 1981
  • Յոթ ուրախ նոտաները, 1981
  • Սիլվա, 1981
  • Լոսև տեսուչը, 1982
  • Ծեր հրաշագործի հեքիաթը, 1984
  • Քրեական տաղանդ, 1985
  • Սկսիր նորից, 1985
  • Մերկ, 1987
  • Շանս, 1988
  • Վառ անհատականություն, 1989
  • Մասնավոր հետախույզը կամ «Համագործակցություն» օպերացիան, 1989
  • Երբ ուշանում են զագսից, 1991
  • Մի անգամ Օդեսայում կամ ինչպես գնալ ԽՍՀՄ, 1991
  • Շուրա, 1991
  • Շոու միայնակ տղամարդու համար, 1992
  • Երկաթե աստվածների երեխաները, 1993
  • Զեֆիրը շոկոլադում, 1993
  • Ոսկե ճուտը, 1993
  • Խլացուցիչով ատրճանակը, 1993
  • Օդային էքպրես, 1993
  • Սիրավեպ՝ ռուսական ոճով, 1994
  • Ավանտյուրա, 1995
  • Տխրելու ժամանակը դեռ չի եկել, 1995
  • Կոտրված լապտերի փողոցը, 1998
  • Մարտի 8, 2001
  • Երալաշ, 2003
  • 12 ամիսները, 2005
  • Ծնունդդ շնորհավոր, թագուհի, 2005
  • Ոսկե հորթ, 2006
  • Փարավոնի հայլին, 2006
  • Ծաղրածուներ, 2008
  • Պարադոքս, 2008
  • Հաղթողների օրը, 2009
  • Ոսկե ավտոմոբիլ, 2009
  • Անանուն սուրը, 2010
  • Линия Марты, 2014

Մուլտֆիլմերի հնչյունավորում[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ընտանիք[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Կինը՝ Սանկտ Պետերբուրգի Փոքր թատրոնի դերասանուհի Բրոնիսլավա Պրոսկուրինա
  • Դուստրը՝ Սվետլանա
    • Թոռնուհիներ՝ Աննա և Ակեքսանդրա

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Светин М. С. , Алексеева, Елена Сергеевна Разговоры по телефону։ Мемуары. — АСТ-Пресс Книга, 2010. — 224 с. — 5000 экз. — (Серия Выдающиеся мастера). — ISBN 5-7805-1072-2; ISBN 978-5-462-01085-9
  • Алексеева, Елена Сергеевна Михаил Светин. Телефономания. — Балтийские сезоны, 2013. — 352 с. — 1000 экз. — ISBN 978-5-903368-72-3
  • Алексеева Е., Цимбал И., Марченко Т., Колосова Н., Маркова Е., Лебедева О., Евсеев И., Боброва Е., Иванова Н., Абызова Л., Соколинский Е., Заболотняя М., Таршис Н., Ступников И., Горфункель Е. Звёзды петербургской сцены. — АСТ-Пресс Книга, 2003. — 256 с. — 5000 экз. — (серия Выдающиеся мастера). — ISBN 5-7805-0996-4
  • Капков, Сергей Владимирович Любимые комики. — Эксмо։ Алгоритм, 2005. — 384 с. — 3000 экз. — (серия Любимые наших любимых). — ISBN 5-699-13826-9

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. Занимонец А. (2015-05-19)։ «Михаил Светин: «Трагедия моей жизни в том, что я обидел Данелию»»։ Tele.ru։ Արխիվացված օրիգինալից-ից 2015-08-24-ին։ Վերցված է 2015-08-24։ «Если откровенно, то втихаря мы юбилей уже отпраздновали. По паспорту я моложе на год. Война, эвакуация, потеря документов. В метрику случайно записали 1930 год вместо 1929-го» 
  2. Указ Президента РФ от 13.06.1996 № 887 «О присвоении почётных званий Российской Федерации»
  3. Մահացել է հայտնի դերասան Միխայիլ Սվետինը
  4. Михаил Светин
  5. Մահացել է ՌԴ ժողովրդական արտիստ Միխայիլ Սվետինը
  6. Указ Президента РФ от 29 октября 2004 г. № 1375 «О награждении государственными наградами Российской Федерации работников Санкт-Петербургского государственного учреждения культуры „Академический театр Комедии имени Н. П. Акимова“»
  7. Указ Президента РФ от 25 октября 2009 г. № 1183 «О награждении государственными наградами Российской Федерации работников Санкт-Петербургского государственного учреждения культуры „Академический театр Комедии имени Н. П. Акимова“»

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]