Կլարիս Պետաչչի

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Կլարիս Պետաչչի
իտալ.՝ Clara Petacci
Clara Petacci.png
Ծնվել է փետրվարի 28, 1912({{padleft:1912|4|0}}-{{padleft:2|2|0}}-{{padleft:28|2|0}})[1]
Ծննդավայր Հռոմ, Իտալիա
Մահացել է ապրիլի 28, 1945({{padleft:1945|4|0}}-{{padleft:4|2|0}}-{{padleft:28|2|0}})[1] (33 տարեկանում)
Մահվան վայր Մեձեգրա, Tremezzina, Կոմո, Լոմբարդիա, Իտալիայի թագավորություն
Քաղաքացիություն Flag of Italy (1861-1946).svg Իտալիայի թագավորություն
Clara Petacci Վիքիպահեստում

Կլարիս Պետաչչի (իտալ.՝ Clarice Petacci, հայտնի է նաև որպես Կլարետա կամ Կլարա (իտալ.՝ Claretta, Clara), փետրվարի 28, 1912({{padleft:1912|4|0}}-{{padleft:2|2|0}}-{{padleft:28|2|0}})[1], Հռոմ, Իտալիա - ապրիլի 28, 1945({{padleft:1945|4|0}}-{{padleft:4|2|0}}-{{padleft:28|2|0}})[1], Մեձեգրա, Tremezzina, Կոմո, Լոմբարդիա, Իտալիայի թագավորություն), իտալացի ազնվական կին, Բենիտո Մուսոլինիի վերջին սիրուհին: Զոհվել է նրա հետ միասին:

Ծագում և կապ Մուսոլինիի հետ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ծնվել է բժիշկ Ֆրանչեսկո Պետաչչիի ընտանիքում, որը գլխավորել է Հռոմի կլինիկաներից մեկը և միաժամանակ եղել է Հռոմի Պիոս XI պապի անձնական բժիշկը: Վաղ մանկությունից դարձել է Մուսոլինիի մոլեռանդ երկրպագուն: Աղջիկը գրել է նրան նամակներ, որոնք, սակայն, Մուսոլինիին չեն հասել՝ մնալով քարտուղարությունում: 1932 թվականի ապրիլի 24-ին ավտոմոբիլային զբոսանքի ժամանակ նա հանդիպել է Մուսոլինիին և ամեն ինչ արել նրա ուշադրությունը գրվելու համար, դրանից հետո նրանց միջև հարաբերություներ են սկսվել: Նա այդ ժամանակ նշանված է եղել ռազմաօդային ակադեմիայի լեյտենանտ Ռիկարդո Ֆեդերիչեի հետ (բաժանվել է նրանից 1936 թվականին), Մուսոլինին ևս ամուսնացած էր Ռաքել Մուսոլինիի հետ: Կլարայի և Մուսոլինիի տարիքային տարբերությունը մոտ 30 տարի էր:

Նրանց մտերմությունը բարձրացրեց Պետաչչի ընտանիքի վարկանիշը, մասնավորապես նրա եղբայրը` Մարչելո Պետաչչին մեծ հովանավորություն է ստացել: 1939 թվականին Կլարան շքեղ «Կամիլուչչա» կալվածքն է ստացել Հռոմի կենտրոնում:

1943-1345 թվականներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Մուսոլինիի տապալումից հետո Կլարան ձերրբակալվել է (1943 թվականի հուլիսի 25-ին) և պահվել կալանքի տակ, ազատ է արձակվել սեպտեմբերի 8-ին այն բանից հետո, երբ Կասիբիլում կնքվել է զինդադար: Դրանից հետո ընտանիքը տեղափոխվել է Հյուսիսիային Իտալիա, որը գտնվում էր գերմանական զորքերի վերահսկողության տակ: Կլարային տրամադրվեց կալվածք Գարոդոնում՝ մոտիկ Մուսոլինիի «մայրաքաղաք» Սալոյին։

Ապրիլի 23-ին Պետաչչի ընտանիքը (բացառությամբ Կլարայի և Մարչելոյի) գտնվում էր Միլանում և ինքնաթիռով տեղափոխվել է Մադրիդ:

Մահ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ձախից աջ կախված են Նիկոլա Բոմբաչիի, Մուսոլինիի, Պետաչչիի, Ալեսանդոր Պավոլինիի և Աքիլե Ստարաչեի մարմինները, Պյացցա Լորետո, 1945

1945 թվականի ապրիլի 27-ին Մուսոլինին, Կլարան և մի քանի ֆաշիստ առաջնորդներ փորձել են դուրս գալ Իտալիայից՝ գերմանական բեռնատար մեքենաների շարասյան մեջ թաքնվելով: Սակայն պահակախումբը կանգնեցվել է 52-րդ գարիբալդիական խմբի կողմից: Երկկողմանի կրակոցներից հետո պարտիազնները համաձայնվել են, որ գերմանացիներն անցնեն միայն մեկ պայմանով` իտալացի ֆաշիստներին հանձնելու դեպքում: Մուսոլինիին փորձել են անցկացնել որպես գերմանացի` ենթասպայի համազգեստ հագցնելով, ինչի պատճառով էլ Մուսոլինին և Կլարան ստիպված էին բաժանվել: Սակայն կոմիսար Բիլը և պարտիզան-կոմունիստ Դ. Նեգրին ճանաչել են Մուսոլինիին ու նրան ձերբակալել, իսկ Կլարան կրկին ինքնակամ միացել է նրան: Ֆաշիստները հատուկ խումբ են ստեղծել Մուսոլինիին ազատելու համար, բայց պարտիզան-կոմունիստները այդ խմբին բացահայտել և ձերբակալել են: Մուսոլինին և Կլարան տեղափոխվել են Մեձեգրա գյուղ և այնտեղ խիստ գաղտնի պայմաններում ապրել մի գյուղացու տանը: Ընդ որում՝ դաշնակից հրամանատարները, իմանալով Մուսոլինիի ձերբակալության մասին, պնդում էին և պահանջում էին ազատադիմական կոմիտեից՝ ազատել իրենց դիկտատորին: Չցանկանալով Մուսոլինիին փոխանցել ամերիկացիներին՝ որոշում է կայացվել նրան մահապատժի ենթարկել: Այդ նպատակով Մեձեգրա է ուղարկվել գնդապետ Վալերիոյի (Վալտեր Աուդիզիո) ջոկատը: Մուսոլինիին և Կլարային տեղափոխել են Բելմոնտե կալվածք, որի ցանկապատի մոտ էլ որոշվել է գնդակահարել Մուսոլինիին: Կլարային առաջարկել են մի կողմ քաշվել, սակայն նա կառչել է Մուսոլինիի թևից և փորձել իր մարմնով պաշտպանել նրան: Արդյունքում նա մահանում է Մուսոլինիի հետ:

Մուսոլինիի և Կլարայի դիակները բերվել է Միլան, որտեղ նրանց Պյացցա Լորետո հրապարակի բենզալցակայնում գլխիվայր կախել են ոտքերից: Նրանց հետ կախվել են նաև Սալոյի Հանրապետության՝ պարտիզանների սպանած մի քանի առաջնորդների մարմիններ։ Դրանից հետո պարանները կտրել են, և մարմինները որոշ ժամանակ էլ մնացել են կեղտաջրի առվի մեջ։ Մայիսի 1-ին Մուսոլինիին և Կլարային թաղել են աղքատների համար նախատեսված միլանյան Չիմիտերո Մաջիորե գերեզմանոցում:

Մարչելո Պետաչչին սպանվել է քրոջ հետ նույն օրը՝ պարտիզանների հետ փոխհրաձգության ժամանակ, երբ մեծ գումարով և թանկարժեք իրերով փորձել էր փախչել Շվեյցարիա:

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • А. Виноградова. Конец Муссолини//Вопросы истории, № 5, 1990, стр. 166
  • Чиано Галеаццо, Дневник фашиста. 1939—1943. М. : Издательство «Плацъ», Серия «Первоисточники новейшей истории», 2010, 676 с. ISBN 978-5-903514-02-1
  • Петаччи Кларетта. Секретный Муссолини. Дневники 1932—1938 гг. М.: Рипол классик, 2013. 528 с. ISBN 978-5-386-05064-1.

Տես նաև[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 SNAC