Լեոնիդ Պարֆյոնով

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Լեոնիդ Պարֆյոնով
ռուս.՝ Леонид Геннадьевич Парфёнов
LParfenov-2010.jpg
Ծնվել էհունվարի 26, 1960(1960-01-26) (59 տարեկան)
ԾննդավայրՉերեպովեց, Վոլոգդայի մարզ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ
ՔաղաքացիությունFlag of the Soviet Union.svg ԽՍՀՄ
Flag of Russia.svg Ռուսաստան
Մայրենի լեզուռուսերեն
ԿրթությունԼրագրության և զանգվածային լրատվամիջոցների բարձրագույն դպրոց
Մասնագիտությունլրագրող, հաղորդավար, ռեժիսոր, դերասան, խմբագիր, սցենարիստ և հեռուստահաղորդավար
ԱշխատավայրԿրասնայա զվեզդա, Պրավդա, Moskovskiye Novosti?, Ogoniok?, Q4139139?, ԽՍՀՄ պետական հեռուստառադիոյի կենտրոնական հեռուստատեսություն, ԱՏՎ, 1st channel Ostankino?, ՆՏՎ, Առաջին ալիք (Ռուսաստան), Russki Newsweek?, 2×2?, Dozhd? և RTVi
Զբաղեցրած պաշտոններգլխավոր խմբագիր
Պարգևներ և
մրցանակներ
ՏԷՖԻ
ԱնդամությունՌուսական հեռուստաընկերության ակադեմիա և ՌԴ Նախագահին առընթեր քաղաքացիական հասարակության զարգացման և մարդու իրավունքների խորհուրդ
Կայքleonidparfenov.ru
Leonid Parfyonov Վիքիպահեստում

Լեոնիդ Գենադիի Պարֆյոնով (ռուս.՝ Леони́д Генна́дьевич Парфёнов, հունվարի 26, 1960(1960-01-26), Չերեպովեց, Վոլոգդայի մարզ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ[1][2]), խորհրդային և ռուս լրագրող, հեռուստահաղորդավար, ռեժիսոր և դերասան։

«Օրերս» (ռուս.՝ Намедни) և «Ռուսական կայսրություն» (ռուս.՝ Российская империя) հեռուստանախագծերի հեղինակն է: ՏԷՖԻ հնգակի դափնեկիր (1995, 1999, 2000, 2002 և 2004 թվականներին): ՌԴ Նախագահին առընթեր քաղաքացիական հասարակության զարգացման և մարդու իրավունքների խորհրդի անդամ է[3]:

Վաղ կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ծնվել է 1960 թվականի հունվարի 26-ին Չերեպովեցում, Վոլոգդայի մարզ:

Մայրը՝ Ալվինա Անդրեյի Պարֆյոնովան (օրիորդական՝ Շմատինինա, ծնվ. 1931), ծնունդով Ուլոմի գյուղից էր, ինժեներ-մետալուրգ հոր՝ Գենադի Վիկտորի Պարֆյոնովի (1931-2004), նախնիները Յորգիից էին[4][5]: Հայրը եղել է Չերեպովեցկի մետալուրգիական կոմբինատի գլխավոր ինժեները (ազատ ժամանակ՝ ձկնորս և որսորդ, սիրում էր բադերի որսը): Եղբայրը՝ Վլադիմիր Պարֆյոնովը (ծնվ. 1966 թ.), գործարար է, բժշկական սարքավորումների վաճառքով զբաղվող ընկերության սեփականատեր. սիրում է որսորդությունը[6]:

1973 թվականին ստացել է «Պիոներսկայա պրավդա» թերթի երիտասարդ թղթակցի դիպլոմ: 1977 թվականին ընդունվել է Ժդանովի անվան Լենինգրադի համալսարանի ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետ: Ավարտել է 1982 թվականին[7]:

1980-ականների սկզբներին ծառայել է Լենինգրադում:

Խորհրդային մամուլում տպագրվել է «Կրասնայա զվեզայից» և «Պրավդայից» մինչև «Մոսկովսկիե նովոստի» և «Օգոնյոկ»: 1983 թվականին թղթակցել է «Վոլոգոդսկի կոմսոմոլեցին», իսկ հետո աշխատել է Չերեպովեցում՝ Վոլոդգայի մարզային հեռուստատեսությունում: Լրագրողական շրջանակներում ընկերություն էր անում ապագա հայտնի ռոք-երաժիշտ Ալեքսանդր Բաշլաչևի հետ: Հենց Պարֆյոնովի չերեպովեցյան բնակարանում 1984 թվականի սեպտեմբերին կայացել է Բալաչևի համար ճակատագրական ծանոթությունը երաժշտական քննադատ Արտեմի Տրոյիցկու հետ[8]: 1985 թվականին Պարֆյոնովը մարզային հեռուստատեսությունում հարցազրույց է անցկացրել Տրոյիցկու հետ:

Կարիերան հեռուստատեսությունում[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1986 թվականին եղել է Կենտրոնական հեռուստատեսության երիտասարդական խմբագրության հատուկ թղթակիցը, զուգահեռ թղթակից է աշխատել «Աշխարհն ու երիտասարդությունը» ծրագրում: 1988 թվականին աշխատանքի է անցել «Հեղինակային հեռուստատեսությունում»: 1989 թվականին Անդրեյ Ռազբաշի համահեղինակությամբ նկարահանեց երեքսերիանոց «20-րդ  համագումարի երեխաները» վավերագրական ֆիլմ վաթսունականների սերնդի մասին (այդ մասին գրված է «Վլադ Լիստև: Աչառու ռեքվիեմ» գրքում)[9]:

1990-1991 թվականներին եղել է «Նամեդնի» լրատվա-վերլուծական ծրագրի հեղինակն ու վարողը, որը Պարֆյոնովը պատրաստում էր «Հեղինակային հեռուստատեսություն» հեռուստաընկերության հետ: 1991 թվականի սկզբին Պարֆյոնովը հեռացվեց եթերից Էդուարդ Շևարդնաձեի՝ արտգործնախարարի պաշտոնից հեռանալու վերաբերյալ «սխալ» արտահայտություններ անելու համար:

1991-1993 թվականներին Օստանկինո 1-ին ալիքում «Դիմանկարը ֆոնի վրա» փաստագրական դիտարկման հեղինակ և վարողն էր: Սկզբում Պարֆյոնովը պատմում էր քաղաքական գործիչների (Գայդար, Ռուցկոյ, Շևարդնաձե, Նազարբաև) մասին, ապա հաղորդումները նվիրվեց որևէ դարաշրջան խորհրդանշող մարդկանց (Զիկինա, Կիրիլով, Մագոմաև, Պուգաչովա, Գրեբենշչիկով): Վերջին հաղորդումը նվիրված էր այն ժամանակ հայտնի երգիչ  Բոգդան Տիտոմիրին, որը հաղորդման ընթացքում արտասանեց հետագայում թևավոր դարձած «Пипл хавает»[10] արտահայտությունը[11][12]:

1992 թվականին հարցազրույց վերցրեց Եվգենի Լեոնովից, որը, ինչպես պարզվեց հետագայում, դարձավ թատրոնի և կինոյի հանրահայտ դերասանի  վերջին հարցազրույցը[13]:

Հրատարակություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Գրքեր[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

«Օրերս: Մեր դարաշրջանը: 2006-2010» գրքի շնորհանդես, 2013 թվականի մարտի 20
  1. Парфёнов Л., Чекалова Е. Нам возвращают наш портрет: заметки о телевидении. — М.: Искусство, 1990. — 206 с. — ISBN 5-210-00221-7
  2. Парфёнов Л. Намедни. Наша эра. 1961—1970. — М.: КоЛибри, Азбука-Аттикус, 2009. — 272 с. — 50 000 экз. — ISBN 978-5-389-00248-7
  3. Парфёнов Л. Намедни. Наша эра. 1971—1980. — М.: КоЛибри, Азбука-Аттикус, 2009. — 272 с. — 50 000 экз. — ISBN 978-5-389-00575-4
  4. Парфёнов Л. Намедни. Наша эра. 1981—1990. — М.: КоЛибри, Азбука-Аттикус, 2010. — 288 с. — 20 000 экз. — ISBN 978-5-389-00032-2
  5. Парфёнов Л. Намедни. Наша эра. 1991—2000. — М.: КоЛибри, Азбука-Аттикус, 2010. — 304 с. — 20 000 экз. — ISBN 978-5-389-01107-6
  6. Парфёнов Л. Зворыкин Муромец. — М.: КоЛибри, Азбука-Аттикус, 2011. — 160 с. — 5000 экз. — ISBN 978-5-389-01502-9
  7. Парфёнов Л. Намедни. Наша эра. 2001—2005. — М.: КоЛибри, Азбука-Аттикус, 2012. — 224 с. — 10 000 экз. — ISBN 978-5-389-02329-1
  8. Парфёнов Л. Намедни. Наша эра. 2006—2010. — М.: КоЛибри, Азбука-Аттикус, 2013. — 240 с. — 20 000 экз. — ISBN 978-5-389-02757-2
  9. Парфёнов Л. Г. Российская империя. 1689—1762. Пётр I, Анна Иоанновна, Елизавета Петровна. — М.: Эксмо, 2013. — 192 с. — 15 000 экз. — ISBN 978-5-699-60684-9
  10. Парфёнов Л. Г. Российская империя. 1762—1801. Екатерина II, Павел I. — М.: Эксмо, 2013. — 192 с. — 10 000 экз. — ISBN 978-5-699-66961-5
  11. Парфёнов Л. Намедни. Наша эра. 1946—1960. — М.: КоЛибри, Азбука-Аттикус, Agey Tomesh / WAM, 2015. — 288 с. — 20 000 экз. — ISBN 978-5-389-06130-9
  12. Парфёнов Л. Г. Российская империя. 1801—1855. Александр I, Николай I. — М.: Эксмо, 2014. — 192 с. — 4000 экз. — ISBN 978-5-699-75848-7

Հոդվածներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • «Михаил Ходорковский: Статьи, диалоги, интервью» գրքի նախաբանը: ISBN 978-5-699-48993-0[14]

Պարգևներ և առաջադրումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

ТЭФИ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Տարեթիվ Առաջադրվել անվանակարգում Պարգև Արդյունք
1995 «Օրերս» Լավագույն հաղորդում արվեստի մասին Առաջադրված
1995 «НТВ — ամանորյան հեռուստատեսություն» Ժամանցային հաղորդում Հաղթանակ
1999 «Կենդանի Պուշկին» Հատուկ մրցանակ Հաղթանակ
2002 «Օրերս» Տեղեկատվական-վերլուծական հաղորդում Հաղթանակ
2004 Լեոնիդ Պարֆյոնով Հատուկ մրցանակ Հաղթանակ
2010 «Զվորիկին-Մուրոմեց» Հեռուստատեսային փաստագրական ֆիլմ Առաջադրված

Այլ պարգևներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Ռուսաստանի Լրագրողների միության «Ռուսաստանի ոսկե փետուր» մրցանակ (2000)[15][16],
  • Հեռուստամամուլի մրցանակ «Հեռուստատեսային անձ» անվանակարգում (2002 թվականի նոյեմբերի 28)[17],
  • Տպագրության և զանգվածային հաղորդակցությունների դաշնային գործակալության և Մոսկվայի միջազգային գրքի ցուցահանդես-տոնավաճառի «Տարվա գիրք-2009» մրցույթի գրան պրի («Օրերս: Մեր դարաշրջան: 1961-70» գիրք-ալբոմի համար)[18],
  • «Աֆիշա» ամսագրի ընթերցողների քվեարկության արդյունքում տարվա գիրք («Օրերս: Մեր դարաշրջան: 1961-70» գիրք-ալբոմի համար),

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. Поздравления с юбилеем принимает один из самых ярких российских журналистов — Леонид Парфенов
  2. «Парфенов Леонид Геннадьевич /» (ռուսերեն)։ Արխիվացված է օրիգինալից 2015-09-26-ին։ Վերցված է 2016-01-21 
  3. «Члены Совета - СПЧ»։ president-sovet.ru։ Վերցված է 2017-09-09 
  4. Записала К.Нижегородская (1 декабря 1999)։ «Леонид Парфенов: «У меня никогда не было комплексов…» (Беседа с тележурналистом программы НТВ Л. Парфеновым во время его приезда в Череповец)»։ Премьер 
  5. Светлана Леушева։ «Говоря о России, я всегда представляю Вологодскую область»։ Наше Время 
  6. «Елена Чекалова: «На прогулке Парфенов меня ошарашил» - 7Дней.ру»։ 7Дней.ру (ռուսերեն)։ Վերցված է 2017-09-09 
  7. http://video.mail.ru/inbox/digital_access/2581/2598.html?bestfotos=1 video.mail.ru: Леонид Парфёнов на презентации второго тома Намедней
  8. Артемий Троицкий Александр Башлачёв // Огонёк. — «Правда», 1989.
  9. «Им есть куда свалить : - © Газета «Музыкальная правда» - Издательский Дом «Новый Взгляд» - Издательский Дом "Новый Взгляд" -»։ Издательский Дом "Новый Взгляд" (en-US)։ Վերցված է 2017-09-09 
  10. «"Портрет на фоне" с Богданом Титомиром»։ Сайт о Леониде Парфенове 
  11. «soviet_tv 1876 | OSA Archivum»։ www.osaarchivum.org։ Վերցված է 2015-09-23 
  12. Вадим Серов Энциклопедический словарь крылатых слов и выражений
  13. «Бумажные обёртки. Обзор теленедели»։ Русский журнал։ 2002-05-07 
  14. КНИГА «МИХАИЛ ХОДОРКОВСКИЙ: СТАТЬИ, ДИАЛОГИ, ИНТЕРВЬЮ»
  15. «Лауреаты премий Союза журналистов России за 2000 год»։ Союз журналистов России։ Վերցված է 2016-11-20 
  16. «Объявлены лауреты премии Союза журналистов России»։ Новая газета։ 2001-02-01։ Վերցված է 2016-11-21 
  17. NEWSru.com: В Москве в Центральном доме журналиста вручены призы телепрессы
  18. «На ММКВЯ объявили лауреатов премии «Книга года-2009»»։ NEWSru.com։ 2009-09-03 

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]