Դիդե Ռոստան
Սա հոդված է վերջերս մահացած մարդու մասին: Որոշակի տեղեկությունները, ինչպիսիք են՝ մահվան կամ դրան նախորդող իրադարձությունների հանգամանքները, կարող են հաճախակի փոփոխվել՝ կախված այդ հանգամանքների ի հայտ գալուց: Այն դեպքում, երբ ապակառուցողական խմբագրումներ են եղել, դիմե՛ք ադմինիստրատորներին: |
Դիդե Ռոստան ֆր.՝ Didier Roustan | |
---|---|
Ծնվել է | հոկտեմբերի 10, 1957[1] |
Ծննդավայր | Բրազավիլ, Ֆրանսիական Կոնգո[1] |
Մահացել է | սեպտեմբերի 11, 2024[1] (66 տարեկան) |
Մահվան վայր | Փարիզ, Ֆրանսիա |
Քաղաքացիություն | ![]() |
Մայրենի լեզու | ֆրանսերեն |
Մասնագիտություն | Մարզական լրագրող և ռադիոհաղորդավար |
Աշխատավայր | TF1, France 2, L'Équipe?, Canal+, Europe 1 և RTL |
Դիդե Ռոստան (ֆր.՝ Didier Roustan, հոկտեմբերի 10, 1957[1], Բրազավիլ, Ֆրանսիական Կոնգո[1] - սեպտեմբերի 11, 2024[1], Փարիզ, Ֆրանսիա), ֆրանսիացի մարզական լրագրող, ներկայացրել և մեկնաբանել է մի քանի ֆրանսիական ֆուտբոլային ալիքներ, 1984 թվականին եղել է ֆրանսիական «Téléfoot» ֆուտբոլային ծրագրի ժամանակավոր հաղորդավարը, որի ընթացքում մեկնաբանել է Ֆրանսիայի Եվրո 1984-ի հաղթանակը։ Վերջին շրջանում աշխատել է «L'Équipe» մարզական շաբաթաթերթում։
Կենսագրություն
[խմբագրել | խմբագրել կոդը]Դիդե Ռոստանը ծնվել է Բրազավիլում, (Ֆրանսիական Հասարակածային Աֆրիկա]], (այժմ՝ Կոնգոյի Հանրապետություն): Նրա մայրը ծնունդով եղել է Մարտինիկայից, աշխատել է աշխարհի խոշորագույն ինֆորմացիոն գործակալություններց մեկոում՝ «Ֆրանսպրես»ում[2]։ Ռուստանը մեծացել է Կաննում։
Կարիերա
[խմբագրել | խմբագրել կոդը]Ռոստանը ֆուտբոլ է խաղացել «Կաննի» երիտասարդական կազմում, սակայն 17 տարեկանում որակազրկվել է մարզչի հետ վիճաբանությունից հետո։ 18 տարեկանում նա վերապատրաստվել է TF1 ֆրանսիական մասնավոր հեռուստաընկերությունում[3] [4]։ Նրա վերապատրաստումը տևել է երեք ամիս, սակայն մնացել է «TF1»-ում մոտ 13[3]։ 21 տարեկանում մասնակցել է նույն հեռուստաընկերության «Téléfoot» ֆուտբոլային ծրագրին[3]։ 1979 թվականին Ռոստանը մեկնաբանել է Ֆրանսիա և [Շվեդիայի հավաքականների հանդիպումը՝ դառնալով ամենաերիտասարդ ֆրանսիացին, որը մեկնաբանել է Ֆրանսիայի մեծահասակների հավաքականի խաղը։ Ռոստանը եղել է Téléfoot-ի ժամանակավոր հաղորդավարը[5]։
1989 թվականին Ռուստանը միացել է Canal+-ին, որտեղ նա աշխատել է 52 րոպեանոց «Mag Max» ծրագրում։ Նա լքել է «TF1»-ը 1989 թվականին՝ հեռուստաընկերութան բաժնետեր և «Մարսելի Օլիմպիկի» նախագահ Բեռնար Տապիի հետ տարաձայնություններից հետո՝ TF1-ի կողմից Մարսելի հանդիպումները լուսաբանելու շուրջ։ Ավելի ուշ՝ 1993 թվականին Ռոստանը միացել է France 2 Ֆրանսիական ազգային հեռուստաալիքին, որտեղ աշխատել է սպորտային խաղադրույքների ծրագրում[6]։ 2004-2006 թվականներին Ռուստանն աշխատել է որպես «Foot!»-ի մեկնաբան։ Նա TV5 Monde ալիքում մեկնաբանել է Լիգա 1-ի, ՈՒԵՖԱ-ի Չեմպիոնների լիգայի և Ֆրանսիայի ֆուտբոլի ազգային հավաքականի հանդիպումները։ Հաղորդավարը նաև երկար տարիներ աշխատել է որպես ռադիոմեկնաբան «RTL»-ում՝ Գերմանիայի ազգային հեռուստաալիքում[7]։ Առիթներից մեկի ժամանակ Ռոստանը նշել է, որ իր ոգեշնչման աղբյուրն է եղել սպորտային լրագրող Ժան Ռեյնալը[8]։ Ռուստանը ստացել է Չե Գևարա մականունը, քանի որ նա թերահավատորեն էր վերաբերվում ֆուտբոլում փողի դերին[7]։
Բացի մեկնաբանություններից և ելույթներից նա հանդիսանում է 1993 թվականին համնադրած «United Colors of Football» ամսագրի համահիմնադիրը։
Ռոստանն առաջարկել է Կանտոնային և Մարադոնային, որ նրանք յուրաքանչյուրը 7000 դոլար ներդրում կատարեն նոր ասոցիացիային աջակցելու համար, որին միացել են 48 անդամ, այդ թվում՝ Կանտոնան, Մարադոնան և Ջանլուկա Վիալին[9]։ 1997 թվականին Ռոստանը կազմակերպել է Միջազգային պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստների ասոցիացիայի բարեգործական հանդիպում Եվրոպայի և մնացած աշխարհամասերի միջև։ Խաղին մասնակցել են Կանտոնան, Մարադոնան, Ռենե Իգիտան, Գուստավո Պոյետը և այլն[10]։ Ասոցիացիան լուծարվել է 1998 թվականին։
Ռուստանը ստեղծել է նաև «Foot Citoyen» սոցիալական նախագիծը, որին աջակցել է Արսեն Վենգերը։ «Foot Citoyen»-ի համար որոշ բարեգործական միջոցառումների մասնակցել է Զինեդին Զիդանը[11] [12]։ Ռուստանը նաև գրել է բլոգ և շաբաթական Փոդքասթ, որը կոչվել է «Roustan Foot»[13]։
Ռուստանի վերջին աշխատանքը որպես մեկնաբան եղել է 2024 թվականի Ամերիկայի գավաթը՝ Արգենտինայի ֆուտբոլի ազգային հավաքականի և Կանադայի ֆուտբոլի ազգային հավաքականի խաղը[14]։
2015 թվականին Ռոստանին շնորհվել է «Prix de la Carriere» (ցմահ նվաճումների մրցանակ) Ֆրանսիայի մարզական լրագրողների ասոցիացիայի կողմից[15]։
Դիդե Ռոստանը մահացել է Փարիզում, 2024 թվականի սեպտեմբերի 11-ին, 66 տարեկան հասակում[16]։
Ծանոթագրություններ
[խմբագրել | խմբագրել կոդը]- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 https://lemonde.fr/disparitions/article/2024/09/11/didier-roustan-figure-du-journalisme-de-sport-est-mort_6312775_3382.html
- ↑ «Coups de tête». Libération (ֆրանսերեն). 7 June 2006. Վերցված է 15 September 2020-ին.
- ↑ 3,0 3,1 3,2 «Coups de tête». Libération (ֆրանսերեն). 7 June 2006. Վերցված է 15 September 2020-ին.
- ↑ «Didier Roustan "Le foot c'est avant tout de l'humain"». France Inter (ֆրանսերեն). 13 March 2020. Վերցված է 15 September 2020-ին.
- ↑ «Tout sur l'histoire de Téléfoot…» (ֆրանսերեն). Eurosport. 5 September 2003. Արխիվացված օրիգինալից 31 March 2021. Վերցված է 19 April 2020-ին.
{{cite web}}
: CS1 սպաս․ bot: original URL status unknown (link) - ↑ «Basile Boli: La légende de l'OM surnommé Basilou» (ֆրանսերեն). Web Libre. Վերցված է 16 September 2020-ին.
- ↑ 7,0 7,1 «Football: In the end it will only be about business». Arc Hyde. 3 May 2020. Վերցված է 16 September 2020-ին.
- ↑ «Didier Roustan: "LE FOOTBALL, C'EST UNE ÉMOTION"» (ֆրանսերեն). Les Cahiers de Football. 15 November 2016. Վերցված է 31 May 2020-ին.
- ↑ Burns, Jimmy (December 2011). Maradona: The Hand of God. AC Black. էջ 26. ISBN 9781408827727.
- ↑ «Maradona may play for Rest of World». The Independent. 16 April 1997. Վերցված է 16 September 2020-ին.
- ↑ Fort, Patrick; Phillipe, Jean (May 2018). Zidane. Random House. ISBN 9781473556195.
- ↑ Rivoire, Xavier (December 2011). Arsène Wenger: The Biography. Aurum Press. ISBN 9781845137533.
- ↑ «Football: In the end it will only be about business». Arc Hyde. 3 May 2020. Վերցված է 16 September 2020-ին.
- ↑ «Amoureux et défenseur du beau football, le journaliste Didier Roustan est mort». L'Équipe (ֆրանսերեն). 11 September 2024. Վերցված է 11 September 2024-ին.
- ↑ «Prix de la Carriere» (ֆրանսերեն). Association des écrivains sportifs. Արխիվացված է օրիգինալից 28 March 2017-ին. Վերցված է 15 September 2020-ին.
- ↑ Amoureux et défenseur du beau football, le journaliste Didier Roustan est mort". L'Équipe (in French
Արտաքին հղումներ
[խմբագրել | խմբագրել կոդը]
|