Անն Իդալգո

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Անն Իդալգո
իսպ.՝ Ana María Hidalgo Aleu և ֆր.՝ Anne Hidalgo
Anne Hidalgo, février 2014.jpg
 
Կուսակցություն՝ Սոցիալիստական կուսակցություն
Կրթություն՝ Jean Moulin University - Lyon 3?
Մասնագիտություն՝ քաղաքական գործիչ
Ազգություն իսպանացիների ներգաղթը Ֆրանսիա
Դավանանք աթեիզմ
Ծննդյան օր հունիսի 19, 1959(1959-06-19)[1] (60 տարեկան)
Ծննդավայր Սան Ֆեռնանդո, Bay of Cádiz, Կադիս, Անդալուզիա, Իսպանիա
Քաղաքացիություն Flag of France.svg Ֆրանսիա[2], Flag of Spain (1945–1977).svg Իսպանիա[2] և Flag of Spain.svg Իսպանիա
Ի ծնե անուն իսպ.՝ Ana María Hidalgo Aleu
Ամուսին Jean-Marc Germain?[3]
 
Կայք՝ anne-hidalgo.net
 
Ինքնագիր Firma de Anne Hidalgo.svg
 
Պարգևներ

Պատվո լեգեոնի շքանշանի ասպետ, Քաղաքացիական վաստակի համար շքանշանի Մեծ խաչ, Անդալուսիայի մեդալ և Պատվո ազգային շքանշանի ասպետ

Անն Իդալգո (ֆր.՝ Anne Hidalgo, հունիսի 19, 1959(1959-06-19)[1], Սան Ֆեռնանդո, Bay of Cádiz, Կադիս, Անդալուզիա, Իսպանիա), իսպանական ծագմամբ ֆրանսիացի քաղաքական գործիչ: Փարիզի քաղաքապետ (2014 թվականից): Առաջին կինն է, ով զբաղեցնում է այդ պաշտոնը:

1994 թվականից անդամակցում է Ֆրանսիայի Սոցիալիստական կուսակցությանը, զբաղեցրել է Մշակույթի և լրատվական միջոցների ազգային քարտուղարի պաշտոնը: Բերտրան Դելանոեի (մարտ, 2001-մարտ, 2014) ղեկավարման օրոք եղել է Փարիզի առաջին փոխքաղաքապետ[4]: 2001 թվականին ընտրվել է Փարիզի 15-րդ շրջանի խորհրդի անդամ:

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Անն Իդալգո, 2006

Անն Իդալգոն ծնվել է Իսպանիայի Անդալուզիա համայնքի Կադիս քաղաքի Սան Ֆերնանդո մունիցիպալիտետում[5]: Նրա հայրական պապը իսպանացի սոցիալիստ էր, ով Իսպանիայի քաղաքացիական պատերազմից հետո կնոջ և չորս երեխաների հետ դարձել էր փախստական, սակայն որոշ ժամանակ անց վերադարձել էին Իսպանիա: Տատը մահացել է վերադարձի ճանապարհին, պապը դատապարտվել է մահապատժի, ապա՝ ցմահ ազատազրկման:

Իդալգոյի հայրը մեծացել է մոր ծնողների մոտ[6]: Եղել է էլեկտրիկ[5]: 1950-ական թվականների վերջում ամուսնացել է դերձակուհու հետ[5], ունեցել են երկու դուստր՝ Աննը և Մարիան: Պայմանավորված Իսպանիայի տնտեսական դժվարություններով՝ Իդալգոյի ծնողները գաղթել են Ֆրանսիա[7], 1961 թվականին հաստատվել Լիոնում:

Անն Իդալգոն մեծացել է Լիոնի 9-րդ շրջանում՝ Վեզում, ծնողների հետ խոսել է իսպաներեն, քրոջ հետ՝ ֆրանսերեն: Ծնողները վերադարձել են Իսպանիա[7], քույրը՝ Մարին, Լոս Անջելեսում ընկերության տնօրեն է:

14 տարեկան հասակում Իդալգոն դարձել է Ֆրանսիայի քաղաքացի[5], միաժամանակ Իսպանիայի քաղաքացի է[5]:

Իդալգոն մասնագիտացել է սոցիալական աշխատողի և իրավագիտության բնագավառում: Երեք երեխաների մայր էր, երբ ամուսնալուծվել և կրկին ամուսնացել է: 1982 թվականին Աշխատանքի գործակալության ազգային մրցույթում զբաղեցրել է 5-րդ տեղը: 1984 թվականին պաշտոն է զբաղեցրել Փարիզի 15-րդ շրջանը ներկայացնող Աշխատանքի գործակալությունում: Քաղաքացիական ծառայության պաշտոնից թոշակի է անցել 2011 թվականի հուլիսին՝ 52 տարեկան հասակում[8]:

Մասնագիտական կարիերա[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • 1984-1993 Աշխատանքի գործակալություն, Ֆրանսիա
  • 1993-1995 Մասնագիտական վերապատրաստման պատվիրակություն, Աշխատանքի վարչություն, Ֆրանսիա
  • 1995-1996 Առաքելություն միջազգային աշխատանքային գրասենյակ, Ժնև
  • 1996-1997 Անձնակազմի կառավարման գրասենյակի պաշտոնյա, Compagnie Générale des Eaux (այն ժամանակ՝ Վիվենդի և Վիվենդի Ունիվերսալ)

Անձնական կյանք[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Փարիզի 15-րդ թաղամասում բնակվում է Խորհրդարանի սոցիալիստ անդամ Ժան Մարկ Ժերմանի և իրենց որդու հետ[5]: Չնայած ստացել է կաթոլիկ դաստիարակություն՝ Իդալգոն աթեիստ է[9][10][11]:

Պարգևներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Կաթոլիկ Իզաբելայի շքանշան
  • ESP Isabella Catholic Order COM.svg Կաթոլիկ Իզաբելայի շքանշան (2010)[12]
  • Legion Honneur Chevalier ribbon.svg Պատվո լեգեոնի շքանշանի ասպետ (2012)[13]
  • SWE Order of the Polar Star (after 1975) - Commander BAR.png Բևեռային աստղի շքանշան (2014)[14]
  • Order of Civil Merit (Spain) GC.svg Քաղաքացիական ծառայության շքանշան (2015)
  • «Երևանի քաղաքապետի ոսկե մեդալ», 2016[15]
  • ՀՀ ԱԳՆ պատվո մեդալ[16]

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Une femme dans l'arène, published in June 2006, Le Rocher editions, co-written with Jean-Bernard Senon, preface by Bertrand Delanoë ISBN 2268059618
  • Travail au bord de la crise de nerfs, published in October, 2010, co-written with Jean-Bernard Senon ISBN 2081245221
Նախորդող
Բելտրան Դելանոե
Փարիզի քաղաքապետ
Անն Իդալգո

2014-
Հաջորդող
ներկայումս պաշտոնավարում է

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 (unspecified title) — 2019.
  2. 2,0 2,1 https://www.parismatch.com/People/Politique/Le-jour-ou-je-suis-devenue-francaise-524624
  3. https://paris.maville.com/actu/actudet_-Jean-Marc-Germain-homme-de-l-ombre-de-Martine-Aubry-et-epoux-d-Anne-Hidalgo_44484-2173128_actu.Htm
  4. «La nouvelle vie d’Anne Hidalgo» (ֆրանսերեն)։ Le Parisien։ Վերցված է 2009-07-23 
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 5,5 Jérôme Bonnet, 'To be Mayor is to work 24 hours a day', FT Weekend Magazine (Financial Times supplement), February 28/March 1, 2015, pp. 18-21
  6. «- Person Page 55333»։ Վերցված է 8 January 2015 
  7. 7,0 7,1 «Una gaditana en la alcaldía de París» (Spanish)։ El País։ 1 April 2001։ Վերցված է 2010-05-19 
  8. Anne Hidalgo, 53 ans, retraitée depuis juillet 2011, Atlantico, 9 avril 2013.
  9. Le Mone: "Anne Hidalgo, première dame" Par Béatrice Gurrey 04.04.2014| "Pour cette athée farouche, fille de républicains espagnols, élevée dans la religion catholique, la Terre sainte est devenue familière"
  10. Atlantico: "Quand Anne Hidalgo s'essaie à l'anglais pour critiquer Donald Trump, c'est...très gênant" 13 Mai 2016
  11. « À Cadix, Hidalgo soigne son image en pensant à 2014 », Le Figaro, mis en ligne le 28 septembre 2012
  12. «Anne Hidalgo décorée par le roi d'Espagne» (French)։ Le Parisien։ Վերցված է 4 August 2010 
  13. «Légion d'honneur : Simone Veil, Juliette Gréco, Michel Blanc au menu de la promotion 2012»։ Le Monde.fr։ Վերցված է 8 January 2015 
  14. «Ambassadeur de Suède on Twitter»։ Twitter։ Վերցված է 8 January 2015 
  15. «yerevan.am | ՔԱՂԱՔԱՊԵՏԻ ՈՐՈՇՈՒՄՆԵՐ»։ www.yerevan.am։ Վերցված է 2016-10-11 
  16. «Էդ. Նալբանդյանն Անն Իդալգոյին հանձնեց ԱԳՆ պատվո մեդալը (տեսանյութ)»։ Վերցված է 2016-10-11 

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]