Գանգես

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Գանգեսի ավազանը

Գանգես - գետ Հնդկաստանում և Բանգլադեշում։ Սկիզբ է առնում Հիմալայներից երկու օժանդակով` Բհագիրաթխի (աջը) և Ալակնանդա (ձախը), հոսում Ինդոս-Գանգեսյան հարթավայրի արևելյան մասով, թափվում Հնդկական օվկիանոսի Բենգալյան ծոցը` Բրահմապուտրայի հետ միասին առաջացնելով վիթխարի դելտա (ավելի քան 80 հազար կմ քառակուսի)։ Երկարությունը շուրջ 2700 կմ. նավարկելի է 1450 կմ (մինչև Հիմալայների ստորոտները)։ Գանգեսի ափին են Իլահաբադ, Վարանասի, Պատնա քաղաքները։ Դելտայում է Կալկաթա ծովային նավահանգիստը։

Անվանման այս ձևը առաջացել է գետին հնդիկների տված Գանգա անվանումից, որը սանսկրիտերեն և ժամանակակից հինդի լեզվով բառացի նշանակում է «գետ»։ Հնդիկները մեծարանքով գետն անվանում են «մայր Գանգա», պաշտում են այն որպես սուրբ գետ (նրանց հավատով գետն ունի կենսատու ուժ). գետի ափերին կան կրոնական ուխտագնացության վայրեր։[1]

Բովանդակություն

Գանգեսը մշակույթում [խմբագրել]

Գանգեսը լեգենդներում և առասպելներում [խմբագրել]

Գանգեսը իջնում է երկնքից, որին սպասում է Շիվան, Բհագիրաթհան, Փարվաթին և Նանդի ցուլը

Հնդկական «Ռամայանա» էպոսում կա մի ավանդություն, որի համաձայն Գանգեսը իբր սկիզբ է առնում երկնքում, որտեղից Բրահմայի ողորմածությամբ իջնում է Հիմալայներ և ապա հոսում Հնդկաստանով։

Ըստ հնդկական մեկ այլ ավանդության` նրա պահապանն է Շիվան, մարմնավորված սառցե սյունում։[2]

Ծիսակատարությունները Գանգեսում [խմբագրել]

Աղբյուրներ [խմբագրել]

  1. Հ, Ղ Գրգեարյան, Ն. Մ. Հարությունյան (1987)։ Աշխարհագրական անունների բառարան։ Երևան: «Լույս», էջ 103։ 
  2. Կ. Ավետիսյան (1964)։ Արևելքի մարգարիտը։ Երևան: Հայպետհրատ, էջ 67։